Sunday, November 22, 2009

Ήχος: αέρας μέσα σε φυλλωσιές δέντρων

Θα ανοίξουμε διάπλατα τις πόρτες και τα παράθυρα, θα βγάλουμε τα παπούτσια και θα τρέξουμε στα λιβάδια, θα ξαπλώσουμε πάλι κάτω από τα δέντρα, θα ακούμε τον αέρα μέσα από τα φύλλα τους να χαϊδεύει τα βλέφαρά μας, θα βλέπουμε τον ήλιο, άκου, άκου τον άνεμο, άκου τα πουλιά, άκου τα σύννεφα, δεν είμαι τρελή, μου μιλάνε, μου χαϊδεύουν το πρόσωπο, ζω σ' έναν πίνακα ζωγραφικής, ακροβατώ σε πεντάγραμμα με νότες από φωνές πουλιών, βαμμένες κόκκινες και μαύρες και βιολετί, ο ήλιος τραγουδά πονεμένα τραγούδια όταν καίει, δακρύζει όταν κρύβεται πίσω από τα σύννεφα και λατρεύει τα νανουρίσματα με τη δύση του, δες τον, δες τον πώς χαίρεται που τον βλέπεις, πάρε τα πινέλα σου και πάμε, στήσε τους μουσαμάδες σου στο χώμα, θα κάτσω κάτω όπως μ' αρέσει, μην με κοιτάς, άσε με να σε κοιτώ, άσε με να φτιάχνω λάσπη και να βουτάω τα δάχτυλά μου, λύσε τα μαλλιά μου, έχω λερώσει τα χέρια μου, τα μαλλιά μου ήταν κάποτε ξανθά, κάποτε ήταν μακριά και λυτά, κάποτε ήμουν η ίδια άλλη που φοβάσαι, άκου, ένα βιολί από κάπου μακριά, θα είναι εκείνος ο τρελός μουσικός που παίζει στο σκοτάδι, πίσω από κλεισμένες γρίλιες, τώρα πέθανε και τα παραθυρόφυλλα ξέφτισαν, θέλουν ένα χέρι να τα τρίψει, να τα γυαλίσει, τα χόρτα πρέπει να κοπούν, αν χτυπήσει η καμπάνα κάνουμε το σταυρό μας και σταματάμε τις δουλειές, αυτός είναι ο όρος, άσε το νερό να τρέχει, μου αρέσει να το ακούω, όπως και το ποτάμι, κοίτα πόσοι ήρθαν στη γιορτή, φόρα το καλό σου φόρεμα, το άσπρο, δέσε κορδέλες στα μαλλιά, όχι, όχι, δεν χρειάζεται να φοράς παπούτσια, κανείς δεν θα σου πάρει ο,τι έχεις, είναι δικό σου και θα το κουβαλάς, τρέξε στα χορτάρια, τρέχα, χόρεψε, ανέβα στα δέντρα, άκου τον άνεμο, πάτα σε χρώματα, σκαρφάλωσε σε μια αχτίδα φως, μην μιλάς, άκου τον άνεμο...

7 Comments:

Blogger Caesar said...

Σαν πίνακας ζωγραφικής, γεμάτος από χρώματα, στίχους & λόγια που μεταδίδουν δυνατά συναισθήματα σ' ένα κόσμο αδύναμο να νιώσει & να χαρεί αυτά που έχει!

"καθε τρελο παιδί έχει στο χέρι φιλι της Παναγιάς κι ένα μαχαίρι..
......
η νύχτα καίγεται στα δυο του χέρια
και το κορίτσι δεν μιλά...."

[Μ.Χ.]

10:15 PM  
Blogger  said...

σαν να διαβασα αποσπασμα απο τα ''ψαθινα καπελλα'' της μαργαριτας λυμπερακη..

με απογειωσες..

12:47 AM  
Blogger mermyblue said...

σαν σκηνή από όνειρο...
τι όμορφο που βγήκε στο "χαρτί" του διαδικτύου.
κι αυτή η "ξυπολισιά", τι ελευθερία!

3:15 PM  
Blogger Ioulita said...

Caesar,
πάντα σε ευχαριστώ για τους στίχους

Μικρή καρδιά,
πάμε να πετάξουμε;

Mermyblue,
...σε φρέσκο γρασίδι, κατά πολύ καλύτερο από την ακροθαλασσιά

4:38 PM  
Blogger ολα θα πανε καλα... said...

εμένα όλο αυτό μού θύμισε ένα τραγούδι που λέει η σύντροφος του Δημήτρη Παπαδημητρίου,δε συγκρατώ τώρα τ όνομά της,αυτή η ωραία κοπέλα τελοσπάντων,με κείνα τα λόγια/στίχους του Νίκου Γκάτσου:"τρέχει,τρέχει,τρέχει το νερό,τρέχει το νερό στον ήλιο,έκανες καινούριο φίλο,τρέχει,τρέχει,τρέχει το πουλί τρέχει το πουλί στ αυλάκι σ άλλον έδωσες φιλάκι".Κάτι τέτοιο.Είναι για μια τηλεοπτική σειρά αυτό το τραγούδι,που λεγόταν "Λένη" και έπαιζε η Κάτια Δανδουλάκη μαζί με ένα χαριτωμένο μικρό κοριτσάκι,τη Δήμητρα Δουμένη.
Αυτό το τραγούδι μου ήρθε στο μυαλό όταν διάβασα αυτό το κείμενό σου.
Καλό μήνα,Ιουλίτα!

2:10 AM  
Blogger ολα θα πανε καλα... said...

τώρα τη θυμήθηκα την τραγουδίστρια...μιλώ για τη Φωτεινή Δάρρα.

2:11 AM  
Blogger Ioulita said...

όλα θα πάνε καλά,
το ξέρω το τραγούδι, και, τώρα που μου το θύμισες, βλέπω ότι ταιριάζει με το κείμενο, κυρίως ως ρυθμός... Τρέχει η σκέψη, να προλάβει να τα πει, με μιαν ανάσα.

9:49 AM  

Post a Comment

<< Home