Thursday, October 01, 2009

Λογόρροια

Προσπαθείς να με ζωγραφίσεις, να με εικονίσεις, να με βάλεις σε πίνακες, σε λόγια, σε στίχους, σε σύμβολα, να με ταυτίσεις με λουλούδια ή με τον καιρό, να με φανταστείς να κρατώ μια κούπα τσαϊ ή ένα κολωνάτο ποτήρι του κρασιού ή να καταπίνω λαίμαργα νερό μια ζεστή μέρα, να φοράω φόρμες ή ανάλαφρα φορέματα ή περίεργα παντελόνια, να κοιτάω τα χαρτιά μου, να διαβάζω ένα βιβλίο ή να γελάω δυνατά. Προσπαθείς να με δεις μες στον χρόνο, ποια ήμουν, πώς μεγάλωσα, πώς ταξίδεψα και με ποιους παρέα, πώς επιβίωσα, ποιες άμυνες επιστράτευσα, κάπως σαν να μου βγάζεις τα ρούχα ένα ένα και να με βλέπεις γυμνή. Προσπαθείς να με δεις μες στη νύχτα καθώς επιστρέφω, μοναχική με φαντάζεσαι και καλά κάνεις, κι εγώ έτσι με φαντάζομαι, θες να μπεις στις σκέψεις μου εκείνης της ώρας κρυφά, λαθραία, με μια συστολή που σε χαρακτηρίζει, να υποθέσω, κανείς δεν θα του άρεσε να δουν ότι παραβιάζει ξένη ιδιοκτησία, μα εγώ θα σ' αφήσω, έτσι, μες στο σκοτάδι, ενώ σκέφτομαι έναν στίχο ή χαμογελώ που και σήμερα τα κατάφερα, όχι με τους άλλους, αλλά με μένα τα κατάφερα, εκεί ακριβώς είναι που θα σε αφήσω να εισχωρήσεις στη σκέψη μου, να εισβάλεις, να το πω καλύτερα. Για τόσο λίγο. Φτάνει για σήμερα. Όχι ότι σου βάζω όρια. Μα είναι σειρά μου τώρα. Και σε αυτόν τον αόρατο κόσμο, κινδυνεύω να με χάσω σου λέω.

8 Comments:

Blogger jacki said...

Νιώθω καμιά φορά πως κανένας δεν ενδιαφέρεται να μπει στο μυαλό μου.. Να με φανταστεί πως τις νύχτες μοναχή γυρνάω.. μοναχή γέρνω..
Κι είναι τόσο γλυκό να το διαβάζω εδώ.. τόσο γλυκό που σα να ζήλεψα λίγο..
Και μου αρέσει που λες ότι ήρθε η σειρά σου..
Μου αρέσει που βλέπω δυναμικότητα.
Φιλιά σου πολλά.

8:13 PM  
Blogger Ioulita said...

jacki,
εγώ λέω πως όλο και κάποιος θα προσπαθεί να το κάνει και σιγά μην στο πει, σιγά μην σου πει ότι σκέφτεται πώς να είναι βαμμένα τα νύχια σου, πώς να πιάνεις τα μαλλιά σου όταν κάνεις μπάνιο ή πόσες φορές να σταματάς το ξυπνητήρι, όταν χτυπά το πρωί. Σιγά μην σου πει ότι αναρωτιέται τι γράμματα να κάνεις πίσω από τα πλήκτρα, αν πίνεις καφέ, πόσα λεπτά να βουρτσίζεις τα δόντια σου ή πώς να μοιάζεις, όταν περπατάς πιωμένη σε αφώτιστους δρόμους. Φιλιά κι από μένα.

9:29 PM  
Blogger αγκαλιές του φεγγαριού said...

ναι, παντα υπαρχει ενας τετοιος καποιος..
μ αρεσει η σκεψη..

μ αρεσει και να εχω το πανω χερι, αν και ακατορθωτο ;))

8:14 PM  
Blogger ολα θα πανε καλα... said...

τίποτε το αόρατο δε μου φώτισε το δρόμο.Το ορατό πάλι,πολλές φορές το παρ-έβλεπα.

9:22 PM  
Blogger Caesar said...

Ναι, πάντα κάποιος προσπαθεί γι'αυτά που περιγράφεις τόσο παραστατικά!
Πώς αλλιώς;)

9:49 PM  
Blogger Ioulita said...

όλα θα πάνε καλά,
στο αόρατο σκοντάφτουμε, γιατί δεν το βλέπουμε, κι είναι χειρότερα καμιά φορά, δεν ξέρεις από που σου 'ρθε. Στο δε ορατό, την κάνουμε από το πλάι, βλέπεις, αυτό φαίνεται, κάνει μπαμ (νομίζουμε)...

Caesar,
πώς αλλιώς; Όπως να ΄ναι. Με όλους τους δυνατούς τρόπους. Ορατούς και αόρατους!...

9:56 AM  
Blogger Caesar said...

"Πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι..."
[Μονόγραμμα]


http://www.youtube.com/watch?v=riyngEuq2FU
Απο την Ιουλίτα Ιλιοπούλου!

9:02 PM  
Blogger Ioulita said...

Caesar,
ναι, φτάνει πια με τα τραγούδια... Ας ακούσουμε και λίγο λόγια. Είχα συνηθίσει να τα διαβάζω μόνη μου, όχι να μου τα διαβάζουν. Σ'ευχαριστώ.

1:21 PM  

Post a Comment

<< Home