Friday, October 09, 2009

Εποχές

Θυμάμαι κάτι νύχτες με τα φώτα αναμμένα, φώτα αυτοκινήτου, φώτα υπολογιστή, φώτα λάμπας κίτρινης μελαγχολικής και ενοχλητικής στο ταβάνι, φώτα μικρού λαμπατέρ, φώτα μακριά πέρα από βουνά, φώτα μπαρ και μαγαζιών, φως του φεγγαριού και των αστεριών, φώτα άγνωστων δρόμων. Θυμάμαι την αφή ενός τζην φθαρμένου και μαλακού, που ακουμπούσα το χέρι μου. Θυμάμαι πάντα κάτι να ψάχνεις, πάντα κάτι να δουλεύεις στο μυαλό σου. Θυμάμαι το μέτωπό σου προβληματισμένο. Περιέργως, δεν σε θυμάμαι να γελάς συχνά. Ξέρεις, χα-χα, όχι χαμόγελο. Θυμάμαι να γελάς σπάνια, δυνατά και λίγο. Θυμάμαι όμως καλά το πώς γελάς. Μου αρέσει να σε ακούω να γελάς ή να σε νιώθω να γελάς, κι ας μην σε ακούω. Θυμάμαι το άρωμά σου, όλα τα αρώματά σου, όλες τις μυρωδιές σου. Θυμάμαι μπουφάν και κασκόλ και σκουφιά και μετά άρωμα Πασχαλιάς και μετά ζέστη, ανοιχτά παράθυρα, ιδρώτα, κλειστά μάτια στον ήλιο, πέδιλα. Μου λείπει μια εποχή για να μπορώ να σε βάλω σε έναν χάρτη με τις τέσσερις εποχές, σαν εκείνον που είχαμε στον τοίχο της αίθουσας στο δημοτικό. Τότε τις εποχές τις γράφαμε με κεφαλαία κι είχαμε κι από ένα ποίημα να πούμε για καθεμιά τους. Η Άνοιξη είχε παιδιά με λουλουδάτα πολύχρωμα στεφάνια στο κεφάλι, το Καλοκαίρι στάχια κίτρινα και έναν ήλιο χαμογελαστό, το Φθινόπωρο καστανά και χρυσά φύλλα και βροχή και παιδιά με γαλότσες και ομπρέλες, ο Χειμώνας ήταν ασπρομάλλης γέρος με φουσκωμένα μάγουλα και φυσούσε δυνατά και θυμωμένα.
Μου λείπει μια εποχή μαζί σου. Όχι να σε ακούω, μα να σε ζω.

6 Comments:

Blogger mermyblue said...

Καλησπέρα
διάβασα το πολύ εύστοχο σχόλιό σου στη σελίδα της Όλα Θα πάνε καλά και είπα να περάσω από το μπλογκ σου.
Αποζημιώθηκα (χωρίς να έχω ζημία, παρά μόνο ρίσκο.
Η γραφή σου με άγγιξε και με συγκίνησε.
Και με έκανε να αναρωτηθώ σε ποιά εποχή να βάλω τα δικά μου φαντάσματα που έρχονται συχνά πυκνά και μετά χάνονται το ίδιο οδυνηρά και ανακουφιστικά.

Θα τα ξαναπούμε
Καλό απόγευμα να έχεις

3:12 PM  
Blogger b|a|s|n\i/a said...

να θυμάσαι κάθε εποχή. ζώντας με γέλια και αρώματα τις ανάσες της κάθε εποχής. και κυρίως χαμογελώντας. στον φόβο του να μην θυμόμαστε. καλησπέρα σου!

3:33 PM  
Blogger αγκαλιές του φεγγαριού said...

ζω το παρον αλλα αγαπω και τις αναμνησεις..
ομορφες μνημες σημαινει γοητευτικη καθημερινοτητα..

νοσταλγια.. ως προς αυτα που ζησαμε.. οι στιγμες μας, η ζωη μας..

ξεκαθαρες οι εποχες τοτε, πιο λαμπερα τα σαββατοκυριακα, ελπιδα στα ματια πως θα ερθουν τα ''μεγαλα'', ονειρα, αναμονη

ξεκαθαρο το τι εχουμε σημερα.. ξεκαθαροι κι οι τροποι να το ζησουμε οπως εμεις θελουμε..

σιγουροι πια για ''αυτο'', που σε τελικη μαθαμε να το κανουμε απολαυστικο..

καλο σ/κ

4:35 PM  
Blogger Ioulita said...

mermyblue,
καλωσόρισες! Μμμ, μ' έβαλες να σκεφτώ... Αν είχα απάντηση στο ερώτημά σου θα πρέπει να ήμουν μεγάλος μάγκας! Θα έλυνα και πολλές δικές μου απορίες, οι οποίες τελικά απαντώνται από μόνες τους, καθώς περνά ο χρόνος ή δεν απαντώνται, αλλά δεν πειράζει. Μετά όλα φαίνονται απλά, λες "πώς δεν το έβλεπα τότε;". Ας αφήσουμε να μας κυνηγήσουν λίγο τα φαντάσματά μας, ας γράψουμε γι' αυτά να τους δώσουμε μορφή κι ας κλείσουμε μετά το τετράδιο, να το βάλουμε στο συρτάρι. θα το ανοίγουμε όποτε θέλουμε, κι ας είναι για να πονέσουμε.

b|a|s|n\i/a,
χαμογελάω σου λέω! Χαμογελάω!

αγκαλιές του φεγγαριού,
κι εγώ τις αγαπώ. Πολύ. Αν ζούμε το παρόν, αυτό φτάνει για να έχουμε αναμνήσεις. Έτσι δεν είναι;

12:35 PM  
Blogger Caesar said...

Κατ'αρχή, μ'έστειλες στις 4εποχές του Βιβάλντι, υπέροχες! κι έπειτα στο πανέμορφο "Τύλιξέ με στο κασκόλ σου, σαν παιδί σαν άγγελό σου
να χαθώ στη μυρωδιά σου, να χωρέσω στ' όνομά σου"
της Χαρούλας, έ τώρα έχω να προσθέτω και τις δικές σου "εποχές"!

ps:
1) όχι, στο παριζιάνικο φορ σίζον δεν έχω καταλύσει ακόμη:)

2) είδα & απόλαυσα τον μικρούλη August Rush !

7:25 PM  
Blogger Ioulita said...

Caesar,
με τα σχόλιά σου επιρρωνύεις πάντα τις σκέψεις μου, τις πας ένα βήμα πιο πέρα.
Καμμιά ταινία;

9:39 AM  

Post a Comment

<< Home