Sunday, October 18, 2009

Κυριακή βράδυ

Να, τέτοια μέρα θα μαζευόταν κόσμος στο σπίτι, θα φορούσαν τα καλά τους ρούχα, όχι τα πολύ καλά, αλλά σίγουρα θα ήταν περιποιημένοι, το σπίτι θα ήταν συμμαζεμένο όπως πάντα και καθαρό, θα κάθονταν στο καθημερινό -το σαλόνι το είχαμε για τις γιορτές, όχι όλες τις μεγάλες γιορτές, αφού πάντα λείπαμε, αλλά τις ονομαστικές σίγουρα, εκεί είχα γιορτάσει δυο φορές και τα γενέθλιά μου, δύο, μετρημένες στα δάκτυλα, την πρώτη επειδή το ζήτησα και τη δεύτερη πάλι επειδή το ζήτησα, γιόρτασα και μια τρίτη, μόνη μου, κανείς από όσους περίμενα δεν τα θυμήθηκε και από τότε το αποδέχτηκα και δεν θυμώνω, δέχτηκα μια ανθοδέσμη κι ένα βιβλίο με ποιήματα που από τότε που με θυμάμαι μου άρεσαν κι εκείνη κιόλας τη μέρα έγραψα ένα ποίημα που μου 'λεγε να χαμογελώ κι έλεγε για κάποιον που θα πετούσε ο,τι παλιό από τη ζωή μου και θα με έκανε να γελάω- και θα γελούσαν. Θυμάμαι τον κόσμο να μιλά και να γελά δυνατά, το δωμάτιο γέμιζε καπνό, τα τασάκια αποτσίγαρα και φλούδες από φιστίκια, η μαμά θα στεκόταν όρθια στην πόρτα με το χέρι στο κούφωμα και θα ρωτούσε τι να φέρει, οι φίλοι ως συνήθως δεν θα ήθελαν τίποτα, αλλά εκείνη κάτι θα έφτιαχνε, γρήγορα και καθόλου πρόχειρα, πώς τα έκανε αυτά τα μαγικά και το τραπέζι μεταμορφωνόταν, ακόμα δεν ξέρω. Αυτό ειδικά δεν μου το κληροδότησε. Αργά προς τη νύχτα θα έβγαιναν τα βαριά ποτήρια για το ουίσκι, ή νωρίτερα, δεν θυμάμαι τη σειρά, αν πεινούσαν πρίν ή μετά το ουίσκι. Δεν ξέρω αν χτες βράδυ ονειρεύτηκα τις φωνές και τα γέλια τους πίσω από τον τοίχο ή αν τα φαντάστηκα. Το σίγουρο είναι ότι μου έλειψαν. Τότε μου φαινόταν πολύ περίεργο αν το σπίτι δεν είχε κόσμο την Κυριακή. Τώρα από το σπίτι εκείνο λείπω. Έμειναν οι δικοί μου πίσω. 'Αλλαξαν και σπίτι και μαζί λες και τις συνήθειές τους. Είναι που μεγαλώνουν ή είναι που ψάχνουν τη χαρά σε λάθος σημεία;
'Ασε με εμένα... Τις τελευταίες μέρες στα όνειρά μου με κυνηγά ο χρόνος.

5 Comments:

Blogger  said...

μεγαλωνοντας, τρυπωνουν μεσα σου διαφορετικα πραγματα.. για αυτο και ολοι οι ηλικιωμενοι εχουν το ιδιο αναγνωρισιμο σκεπτικο και υφος..

ολα αλλαζουν καθημερινα.. θα δεις..

11:39 PM  
Blogger Ioulita said...

μικρή καρδιά (❤),
για μένα χτυπούσε η καμπάνα...

12:04 PM  
Blogger b|a|s|n\i/a said...

είναι που μεγαλώνουμε ψάχνοντας την χαρά σε λάθος σε σωστά σημεία. αλήθεια υπάρχει λάθος σωστό;
είναι που μεγαλώνουμε και σαν χαρά δεν νοιώθουμε, νοιώθουμε ο χρόνος να τελειώνει.
είναι που δεν ξεχνάμε να χαμογελάμε. γιατί η χαρά βρίσκεται στα πιο απίθανα πιθανά σημεία. και στα πιο καθημερινά.
καλημέρα σου!!

1:47 PM  
Blogger mermyblue said...

να αλλάζουμε, ναι, συμφωνώ με όσους το λένε και έτσι πρέπει να είναι, γιατί το να μην αλλάζεις σημαίνει κάτι στατικό και τα στατικά με ηλεκτρίζουν αρνητικά.
αλλά να μην ξεχνάμε και αυτά που μπορεί να μας κάνουν καλά. οι φωνές, τα γέλια των φίλων και η πολύωρη προετοιμασία και μετά ένα σπίτι βομβαρδισμένο...
αλλά θα μου πεις, μπορεί να μην μας κάνουν καλά πια...δεν το πιστεύω όμως

καλησπέρα
τις Δευτέρες δεν είχε τίποτα το πρόγραμμα για το σαλόνι κ το καθιστικό ;

4:17 PM  
Blogger Ioulita said...

b|a|s|n\i/a,
δίκιο έχεις, λάθος και σωστό ποιος ορίζει τι είναι; Μεγαλώνουμε, αλλά είναι ωραία...

mermyblue,
να μεγαλώνουμε, να αλλάζουμε, να συναντιόμαστε αλλαγμένοι κάθε φορά και το σπίτι να είναι πάντα γεμάτο!
(Δευτέρα είχε απογευματινό καφέ με φίλες της μαμάς, πάντα στο καθιστικό)

10:35 AM  

Post a Comment

<< Home