Monday, June 15, 2009

Αλυσίδα

Έχω αυτήν την αλυσίδα στο χέρι μου -ξέχασα να στο πω χτες, αποτελείται από τέσσερα κομμάτια, μικρές αλυσιδίτσες ελαφρώς διαφορετικού μήκους και σχεδίου, που ξεκινούν από ή καταλήγουν σε (ανάλογα πώς θα το δει κανείς) ένα κοινό σημείο, το κούμπωμα, σαν τέσσερα άτομα ή όσα άλλα, που οι δρόμοι τους κάποια στιγμή διασταυρώθηκαν. Καθώς κουνώ το χέρι, πίνω τον καφέ μου, γράφω, οδηγώ, γυρίζω τη σελίδα ενός βιβλίου, αγκαλιάζω, χαιρετάω, ειδικά όμως όταν κρατώ κάθετα τον πήχυ μου, οι τέσσερις αλυσιδίτσες χωρίζουν, κάποιες από αυτές μπλέκονται, τρεις από τις τέσσερις, η άλλη μόνη της, μετά ξαναχωρίζουν, πιο κάτω μένουν οι δύο μόνες τους σε απόσταση, και οι άλλες δυο τέμνονται, κουνώ το χέρι και το επαναφέρω, οι αλυσίδες αλλάζουν θέση, τώρα συναντώνται σε άλλη θέση, η πριν μόνη της συναντάται με μια άλλη, οι υπόλοιπες παίρνουν καθεμιά το δικό της δρόμο, μέχρι να ξανασυναντηθούν μεταξύ τους ή με τις άλλες.
Κοιτώ την αλυσίδα στο χέρι μου σαν να κοιτώ μια μαγική σφαίρα, που μου δείχνει όχι το μέλλον, αλλά τον χρόνο στην αέναή του πορεία, κάθε στιγμή και κάτι ξεχωριστό, καμιά δεν είναι ίδια, βλέπω πρόσωπα που γνώρισα, που χάθηκαν, που επέστρεψαν, που έφυγαν, που ξανάρχονται, που θα έρθουν, που θα φύγουν και ποιος ξέρει τι άλλο και μέχρι πότε... Είναι θαυμάσιο το πόσο μοναδικά ξεχωριστές και πόσο απρόβλεπτες είναι οι συναντήσεις αυτές...

Από τη στιγμή που κάποιοι δρόμοι διασταυρώνονται, ποτέ πια δεν είναι παράλληλοι...

5 Comments:

Blogger wtf said...

"Από τη στιγμή που κάποιοι δρόμοι διασταυρώνονται, ποτέ πια δεν είναι παράλληλοι..."

Πολύ μου άρεσε αυτό. Μετά άρχισα να το σκέφτομαι, να επεξεργάζομαι εμπειρίες και αποθημένα και τελικά κατέληξα. Ναι. Από τη στιγμή που κάποιοι δρόμοι διασταυρώνονται ποτέ πια δεν είναι παράλληλοι. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι κατ' ανάγκη τέμνονται. Στη χειρότερη περίπτωση αποκλίνουν. Στην καλύτερη περιστρέφονται σε ελικοειδή σπείρα μέχρι να συναντηθούν ξανά. Μα πόσες φορές δε θα περάσουν δίπλα χωρίς να αντιληφθούν την παρουσία ο ένας του άλλου...

8:55 PM  
Blogger Ioulita said...

Ίσα-ίσα, η μαύρη μου σκέψη της στιγμής λέει πως, ακριβώς επειδή διασταυρώθηκαν, αρχίζουν συνήθως να αποκλίνουν, λίγο ή πολύ και για λίγο ή για πολύ, μα πάντα κάτι τους ενώνει. Σε αυτό το κάτι μπορούν να επιστρέφουν από τον ίδιο δρόμο ή από άλλους, ακολουθώντας ευθείες ή ελικοειδείς σπείρες, από τον εύκολο ή τον δύσκολο δρόμο. Ανάλογα. Όσο για το τελευταίο που είπες, wtf, τρέμω στην ιδέα...Καλημέρα

12:11 PM  
Blogger ολα θα πανε καλα... said...

σαν ένα καλειδοσκόπιο,με νέες εικόνες φτιαγμένες από τις υπάρχουσες αλυσίδες,πόσες τον αριθμό;δε θυμάμαι,κάμποσες είναι αυτές που είπες πως φοράς.Δεν ήμουν ποτέ καλή στη γεωμετρία και οι διασταυρώσεις,όπως και οι παράλληλες γραμμές,με ζάλιζαν στο τετράδιο.Πού να ήξερα ότι αυτές οι ασκήσεις θα έπαιρναν σάρκα και οστά στη ζωή μου,αργότερα.

2:44 AM  
Blogger Ioulita said...

όλα θα πάνε καλά, μακάρι όλες οι λύσεις να ήταν μαθηματικές... Θα μπορούσα, έστω, να εξασκηθώ κάπως καλύτερα, να βελτιώσω την απόδοσή μου, αλλά εδώ ούτε το λυσάρι με βοηθάει. Άσε που αυτά τα μπερδέματα τείνουν πλέον να μου αρέσουν...

9:21 AM  
Blogger ολα θα πανε καλα... said...

ε,τότε απομένουν οι "ασκήσεις θάρρους"!Ίσως αυτές να δώσουν κάποια λύση!

4:48 AM  

Post a Comment

<< Home