Friday, May 08, 2009

Ματαίωση...

Είναι σε ένα πλάνο που χαμογελάς, είστε αγκαλιά, το βλέπει κανείς ότι είστε ευτυχισμένοι, δεν σε έχω ξαναδεί έτσι. Νιώθω παρείσακτη. Το πλάνο είναι παλιό, όχι πολύ παλιό, μα θα μπορούσε να έχει σβηστεί αν ήταν λέξη σε χαρτί εκτεθειμένη τόσον καιρό στον ήλιο, θα μπορούσε να έχει χαθεί αν ήταν φωτογραφία που είχε παραπέσει σε μια τσέπη, σ' ένα βιβλίο, σ' ένα κουτί μετακόμισης, θα μπορούσε ακόμα να έχει καεί στη φωτιά μια νύχτα θυμού, θλίψης ή παραίτησης, θα μπορούσε να έχει αποτραβηχτεί απλά, μα είναι ακόμα εδώ από τότε, μάλλον ξεχάστηκε να υπάρχει ή αφέθηκε ως υπόσχεση, ως ελπίδα, ή εγκαταλείφθηκε. Θα υπάρχουν κι άλλες τέτοιες φωτογραφίες με χαμόγελα, αγκαλιές, εκδρομές, με ομπρέλες κάτω απ'τη βροχή και κλειστά μάτια σε καυτούς ήλιους, με τα μαλλιά αχτένιστα και τα ρούχα πολυφορεμένα. Ακολουθώ τα περιγράμματα δαχτύλων, μαντεύω τον καιρό, με κοιτούν μάτια που δεν ξέρουν καν ότι τα κοιτώ, προσπαθώ να φέρω το κρυμμένο φόντο μπροστά, να προσθέσω την τρίτη διάσταση, να γίνω μέρος του σκηνικού, μα εκεί ανάμεσα δεν θα μπορούσα να μπω ούτε τότε ούτε τώρα. Την απόλυτη ευτυχία δεν μπόρεσα ποτέ να την ανταγωνιστώ.

4 Comments:

Blogger ολα θα πανε καλα... said...

μπορώ να σε καταλάβω.
"Πάντα εμείς το φως και η σκιά".
:)
Σε πρώτο και δεύτερο πλάνο.Ενίοτε και σε τρίτο.
Η ζωή ήταν αλλού και η αγάπη άργησε μια μέρα.
:)
Ενίοτε.Πάλι καλά...

9:36 PM  
Blogger Ioulita said...

..."Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς,μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα".

Μου αρέσουν οι ποιητικές απαντήσεις... Όλα θα πάνε καλά, εσύ σίγουρα κατάλαβες.

11:55 AM  
Blogger whathefuck said...

Ηταν μία από εκείνες τις νύχτες νοσταλγίας η χθεσινή. Εκείνες τις νύχτες που σε ωθούν να αναζητήσεις παλιές χαμένες γειτονιές, να ταξιδέψεις σε οικεία μονοπάτια του παρελθόντος. Κάπως έτσι βρέθηκα στο μπλόγκ μου που εγκατέλειψα μετά από εκείνο το προφητικό μάλλον ποστ. Η εικόνα... παρακμιακή. Διαφημίσεις, άσχετα σχόλια παντού. Οπως το χαμόσπιτο που υποκύπτει στο ίδιο του το βάρος όταν ο ένοικος το απαρνηθεί. Μα εκεί στο τέλος το πήρε το μάτι μου. Το πόστ σου. Και ήταν σαν ένας φίλος από τα παλιά να ήρθε επίσκεψη. Και ένοιωσα όμορφα. Να 'σαι καλά. Σε ευχαριστώ.

8:22 PM  
Blogger Ioulita said...

Το ίδιο απροσδόκητη και η δική σου επίσκεψη σήμερα! Τα σπίτια, ακόμα κι αν γκρεμιστούν, ξανασηκώνονται στα πόδια τους, κόβονται τα αγριόχορτα, φυτεύονται λουλούδια, έρχονται φίλοι για παρέα τα βράδια, γεμίζουν φωνές και γέλια... Θα χαρώ να δω το ίδιο και στο δικό σου σπίτι...

1:59 PM  

Post a Comment

<< Home