Sunday, September 12, 2010

WC

Δύσκολο να αφήσει τη μοναξιά του. Τον ήξερε και την ήξερε καλύτερα απ' τον καθένα. Καλύτερα κι από το χαλασμένο δόντι που η γλώσσα πήγαινε συνέχεια εκεί.
Δεν είχε μάθει να κλείνει την πόρτα στο μπάνιο, να ρεύεται προσεκτικά, να ανοίγει παράθυρα να φύγουν δυσάρεστες οσμές. Ήταν όλα δικά του, κι η γύμνια του, κι η βρωμιά του κι οι θόρυβοί του. Είχε τον έλεγχο του πόσο χαμηλά ή ψηλά θα ήταν το παντζούρι, ήθελε το παράθυρο ανοιχτό έτσι, την κουρτίνα τραβηγμένη αλλιώς, το μαξιλάρι έτσι, τις εφημερίδες πεταμένες για τόσο και μετά ζυγισμένες-στοιχημένες έτσι, τη μουσική να ανοίγει και να κλείνει και να δυναμώνει και να χαμηλώνει κατά τη δική του βούληση, ήθελε τη σκόνη να φτάνει για να γράφει καρδιές, που μετά θα 'σβηνε αποφασιστικά με σούπερ-απορροφητικό πανάκι, τη χλωρίνη στο πάτωμα να κοντεύει να τον πνίξει, να πατά ξυπόλυτος και να μην νιώθει ούτε ένα ψίχουλο ανάμεσα στα δάχτυλα, ούτε μια τρίχα. Δεν ζήτησε ποτέ να τoυ κάνουν καφέ -ειδικά καφέ. Δεν ζήτησε ποτέ νερό, ποτέ το τάδε φαγητό, να του ετοιμάσουν ένα μεζέ για τσιπουράκι. Ή που θα 'λειπε το αλάτι ή που θα 'ταν λειψό το λάδι, το λεμόνι.
Λάτρευε τα πρωινά τις Κυριακές που 'ταν μόνος στο σπίτι. Από μικρός.
Άτιμο πράγμα ο έλεγχος, αδερφάκι μου.
Τον είχε κόψει τον κωλοχαρακτήρα του.
Και με παρέα, πάλι μόνος θα 'τανε.

8 Comments:

Blogger  said...

μας μυριζουνε, μας ξυνιζουνε, τα θελουμε ετσι, τα θελουμε αλλιως..
ολοι ιδιοι ειμαστε, ιδια παστα, ιδιο πετσι.. και ναι παντα μονοι, ακομη κι αναμεσα σε χιλιους..

αλλωστε αν κανεις πως τους κοιτας στα ματια καθρεφτης γινεσαι και σε σπανε σε χιλια κομματια οπως λεει κι αγαπημενος μου Μαλαμας;)))

5:56 PM  
Blogger Ioulita said...

❤,
δεν ξέρω, τι να σου πω, ας ρωτήσουμε ο καθένας τη μοναξιά του.
Καλό σου βράδυ...

11:26 PM  
Blogger Yannis Petsas said...

Ναι, αηδίασα, αλλά συμφωνώ. Τραβάς ωραίες φωτογραφίες, απαίσιες αλλά ωραίες, το ξέρεις. Καλή σου μέρα.

10:40 AM  
Blogger Ioulita said...

yianni,
ναι, το ξέρω μάλλον, δηλαδή μου το 'χουν πει... Καλημέρα.

11:03 AM  
Blogger mermyblue said...

δεν ξέρω αν μου άρεσε ή με τρόμαξε...μου θυμίζει έναν άνθρωπο που ήμουν μαζί για χρόνια και τελικά ποτέ δεν ήμασταν ακριβώς μαζί γιατί ήταν έτσι...όλοι έχουμε τις στιγμές που είμαστε έτσι, αλλά η μόνιμη προτίμηση στον ολόδικό μας σύμπαν με τρομάζει.
καλησπέρα

1:13 PM  
Blogger Ioulita said...

mermyblue,
δεν είμαι σίγουρη πώς φάνηκε ο ήρωας του ποστ, μα δεν είναι τόσο κακός όσο φαίνεται, ούτε και τόσο απεχθής. Και λυπάμαι που τον περιορίζουν τα άρθρα και τα γένη! Δεν είχα κάποιο πρόσωπο στο μυαλό μου, μα μόλις άρχισα να γράφω, λες και πήρε κάποιος τα ηνία. Δεν έχει μορφή, μα πια τον γνωρίζω!...
Καλησπέρα σου!

2:36 PM  
OpenID didymina said...

Μικρά ή μεγάλα κομμάτια απ τον καθένα μας ...
χαμογελαστή καλημέρα

1:29 PM  
Blogger Ioulita said...

ναι μωρέ didymina,
ακριβώς!

2:21 PM  

Post a Comment

<< Home