Sunday, September 04, 2005

Στο όνειρο του ονείρου...

Προχτές το βράδυ ήρθε η γιαγιά στον ύπνο μου. Ήρθε στο όνειρο του ονείρου μου.
Περπατούσε προς τα εμένα. Έτρεξα όλο χαρά προς το μέρος της. Ήταν εκείνη, ίδια, με τα ίδια γαλάζια μάτια, το ρυτιδιασμένο πρόσωπο, το μαντίλι στο κεφάλι.
Τη ρώτησα τι κάνει, και τι κάνουν όλοι οι υπόλοιποι εκεί πάνω στον ουρανό, όπως ρωτάω σε κάθε όνειρό μου αγαπημένα πρόσωπα που έχουν φύγει. Είπε ότι είναι όλοι καλά.
Έσκυψα να της φιλήσω το γερασμένο χέρι -το αναγνώρισα ως δικό της- αλλά δεν με άφησε.
Για να πειστώ ότι είναι εκείνη κι ότι ήταν δίπλα μου ζωντανή έσκυψα προς το λαιμό της, να τη μυρίσω, να μυρίσω τα μαλλιά, το μαντίλι της, μα η ασθενική όσφρησή μου δεν μου επέτρεψε να το κάνω.
Ύστερα, λέει, το είπα στη μαμά και την άλλη γιαγιά, κι αυτές κοιτούσαν γύρω φοβισμένες λές και υπήρχε ακόμα στον χώρο ένα φάντασμα. Πώς να τους πείσω ότι ήταν αληθινή, ότι ήταν εκείνη...Η γιαγιά...

4 Comments:

Blogger παπαρούνα said...

εμείς την χάσαμε σήμερα,και η δημοσίευσή σου μού φάνηκε τόσο επίκαιρη...

10:43 PM  
Blogger Ioulita said...

Λυπάμαι πολύ για τη γιαγιά σου...
Πώς μπορεί ένα post να φέρνει κοντά πρόσωπα και εμπειρίες...
Όταν την είδα, σκέφτηκα: "λες να ήρθε για να πάρει κάποιον;" (έτσι έλεγαν οι παλιοί...)

11:19 PM  
Blogger brainsick said...

Mνήμες,θύμισες κι'αγγίγματα που ανοίγουν μαγικές κερκόπορτες του νού,εκεί ειν'η γιαγιά σου όσο την αγαπάς εκεί θα'ναι, θα βγαίνει και θα σε βλέπει με τα υπέροχα γαλανά μάτια της,πάντα να κρατάς ανοιχτή την κερκόπορτα μη ξεγελιέσαι απ'την πραγματικότητα,και μη φοβάσαι δεν ήρθε να πάρει κανέναν, να τη δείς ήρθε να γαληνέψει η ψυχή της,να γαληνέψει και την δική σου ψυχή.

11:36 AM  
Blogger Ioulita said...

Δεν τα φοβάμαι τα όνειρα, ίσα-ίσα τα επιδιώκω. Μάλιστα, τα ζω σαν να είναι μια άλλη πραγματικότητα, με όλη τους την ένταση. Κάθε φορά που βλέπω κάποιον που έχει φύγει, λες κι ανοίγει μια πόρτα προς τον παράδεισο, κι εγώ καταφέρνω να ζήσω στιγμές με τους αγαπημένους μου...Δεν έχω παράπονο...Όποτε τους χρειάστηκα ήταν πάντα δίπλα μου, ακόμα και μετά...

9:53 AM  

Post a Comment

<< Home