Monday, April 04, 2005

Weekend is over!

Πάει και το Σαββατοκύριακο -ευτυχώς.
Μάλλον η μελαγχολία της Κυριακής οφείλεται στο σύνδρομο του μαθητή-που-διαβάζει-την-τελευταία-στιγμή, που πάντα αναρωτιέται γιατί τα αφήνει όλα για την Κυριακή το βράδυ, αλλά που δεν αντέχει να μην πετάξει την τσάντα του όπου βρει την Παρασκευή το μεσημέρι. Η δική μου αγαπημένη γωνία ρίψης της τσάντας κατά τα σχολικά έτη ήταν ο "καλόγερος", αυτή η κρεμάστρα (όπως τελοσπάντων λέγεται). Εκεί σκονιζόταν η τσάντα μέχρι την Κυριακή το μεσημέρι, οπότε και θα γινόταν η πρώτη απόπειρα να την ανοίξω. Ευτυχώς, θα με διέκοπτε η φωνή της μαμάς για το κυριακάτικο τραπέζι (κρεατάκι, κριθαράκι...ξέρεις εσύ τώρα...). Μετά άρχιζε το μαρτύριο της αντίστροφης μέτρησης μέχρι το βράδυ...
(Όχι ότι δεν ήμουν καλή μαθήτρια! Άριστη ήμουν, για να λέμε και του στραβού το δίκιο. Ο,τι είχε να κάνει με μαθηματικά, φυσική, χημεία...άστα να πάνε. Μού άρεσε ο μαθηματικός τρόπος σκέψης, μόνο που δεν μπορούσα να τον εφαρμόσω. Όσο για τη λογοτεχνία και την ποίηση ήταν τα καλύτερά μου. Δώσε μου Παπαδιαμάντη,Ελύτη, Ρίτσο, και μένω και χωρίς σοκολάτα για ...μία μέρα!)
Τέλος πάντων...το διάβασμα πήγαινε μέχρι το βράδυ -το πόσο αργά εξαρτώταν φυσικά από την τάξη. Αυτό που όλους μας ένωνε, ήταν "του Διακογιάννη η φωνή", που σηματοδοτούσε τη λήξη του σαββατοκύριακου και το πέρασμα εις την φάση του ύπνου και του ξεκινήματος άλλης μιας εβδομάδας.
Καλά ήταν, δεν λέω...

6 Comments:

Blogger elpinor said...

Eρώτηση για το Σαββατο:πώς ειναι αμα κοιτάς στα ματια τη νύχτα?
Ερωτημα για την Κυριακη:με αγαπημενα λογοτεχνια και μαθηματικα προσπαθω να μαντεψω τι σπούδασες..

7:58 PM  
Blogger ΤΑΣΟΣ said...

ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ ΚΡΑΣΙΑ
- ΟΝΟΜΑΣΙΑΣ ΠΡΟΕΛΕΥΣΕΩΣ ΑΝΩΤΕΡΑ ΠΟΠΙΟΤΗΤΑΣ
- ΚΤΗΜΑΤΑ
- ΤΟΠΙΚΟΙ ΟΙΝΟΙ
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΡΟΣΕΧΩς ΣΤΟ BLOG TOY GRAFONTOS

10:54 PM  
Blogger Ioulita said...

Δεν μπορώ να την περιγράψω τη νύχτα...Μπορώ να την αιστανθώ ανάλογα με τη δική μου διάθεση εκείνη την ώρα...Άλλοτε μου χαμογελά λαμπερή μέσα στα στολίδια της και άλλοτε με απειλεί πως θα με ρουφήξει μέσα της, όπως όταν περπατώ δίπλα σε έναν γκρεμό και νομίζω πως θα με πάρει χωρίς καν να το καταλάβω. Η νύχτα...τρυφερή ή απειλητική, πάντα μού προκαλεί ένα δέος.
Ως προς τα μαθηματικά...παρεξήγηση. ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν ήμουν τόσο καλή, αν και μου άρεσαν. Φαίνεται πως ο εγκέφαλός μου ήθελε πολύ να ταξιδεύει ανάμεσα στις λέξεις, παρά στους αριθμούς...

2:22 PM  
Blogger ΤΑΣΟΣ said...

MIA EΞΗΓΗΣΗ ΓΙΑΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ ΕΠΕΛΕΞΑ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΑ ΤΑ «POSTED” ΣΟΥ
ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΝΩΝΕ ΤΟΥ «ΔΙΑΚΟΓΙΑΝΝΗ Η ΦΩΝΗ» ΕΙΧΑ ΕΝΑ ΣΥΜΜΑΘΗΤΗ. ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ ΜΙΑ ΕΞΥΠΝΗ ΚΑΙ ΜΕ «ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΤΥΠΟ» ΚΟΠΕΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΠΕΚΤΗΣΕ ΔΥΟ ΚΟΡΙΤΣΙΑ. ΣΕ ΕΠΟΜΕΝΗ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ Η ΚΟΠΕΛΑ ΠΡΟΣΒΛΗΘΗΚΕ ΑΠΟ “ΝΟΝ ΗODGINS” . ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΡΙΝ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΖΗΤΗΣΕ ΝΑ ΒΑΠΤΙΣΤΕΙ ΤΟ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΗΣ ΠΟΥ ΤΟ ΟΝΟΜΑΣΕ ΙΟΥΛΙΤΑ
ΣΗΜΕΡΑ ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΑΙ ΕΝΩ ΔΙΑΒΑΖΑ ΤΟ BLOGS ΣΟΥ ΑΠΟ ΣΤΟ ΚΙΝΗΤΟ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΟΤΙ ΕΧΑΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΔΕΛΦΗ ΤΟΥ
όπως ΚΑΤΑΛΑΒΑΜΕΙΣ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ «ΑΝΟΙΞΩ» ΞΑΝΑ ΤΟ BLOG

11:30 PM  
Blogger Ioulita said...

Αν το συναίσθημα ορίζει αυτό που νιώθεις, συμφωνώ να το ακούσεις. Εξάλλου, ο,τι συνδέεται με ένα άσχημο γεγονός, γίνεται από μόνο του άσχημο και προκαλεί από μόνο του τα συναισθήματα που μας προκάλεσε το αρχικό γεγονός (βλ. Pavlov). Λυπάμαι πραγματικά για τα γεγονότα που μου περιγράφεις.
Λυπάμαι επίσης που συνέδεσες αυτό το όνομα με κάτι τόσο επώδυνο, γιατί για μένα το Ιουλίτα συνδέεται με τον Ελύτη, με τη θάλασσα, με την ποίηση, με τον ήλιο και την αγάπη...

10:57 AM  
Blogger Hoagie1 said...

Looks like someone turn claculus into a language.

jk

12:36 AM  

Post a Comment

<< Home