Ioulita

Ε;

2011-06-05T13:59:00.000+03:00

Σάμπως αυτός δεν ήταν κάποτε παιδί; Αυτός, με τη μεγάλη κοιλιά και τα άσπρα μαλλιά, που κοιτάς τώρα, μήπως δεν έτρεξε, δεν έπαιξε, δεν έκλεψε κάποτε; Μήπως δεν ερωτεύτηκε, δεν ονειρεύτηκε; Μήπως κάποτε δεν έβλεπε όλη τη ζωή μπροστά του σαν θάλασσα, στην απέραντη άγνοιά του; Μην τον κοιτάς έτσι, σαν να μην είχε ποτέ παρελθόν. Ίσως κι αυτός να κουβαλά στη μέσα τσέπη του σακακιού του μια φωτογραφία, σε πλήρη άνθηση των νιάτων του, τότε που τον φώναζαν Αλέν Ντελόν, κι ούτε ο ίδιος θα πίστευε, αν του έλεγες, ότι, χρόνια μετά, θα πουλά λαχεία στα ΚΤΕΛ.

Τάδε έφη...

2011-05-03T18:17:00.003+03:00

Μου είπε πως με περίμενε πώς και πώς, πως με είχε σαν θησαυρό, πως ήμουν ο θησαυρός της. Με τύλιγε σε υποκίτρινες πλεκτές κουβέρτες, καμωμένες με αγάπη και προσμονή. Με φωτογράφιζε ξαπλωμένη μόνη ή στην αγκαλιά της, μέχρι που μεγάλωσα αρκετά για να μπορώ να περπατάω, να τρέχω, να χάνομαι. Με παράπονο μου το 'πε, με παράπονο που δεν το 'χα καταλάβει τόσον καιρό. Τι από όλα όσα δεν έχουμε καταλάβει εννοείται; Πόσα άλλα είναι;

Το αύριό σου

2011-01-07T13:35:00.007+02:00

Πάντα περιμένεις τη μέρα μετά τη σημερινή, τη στιγμή πέρα από την παρούσα, το αύριο που θα είναι καλύτερο, τη μέρα που θα βγεις από κει, τη μέρα που θα πας εκεί, τη μέρα που θα είσαι έτσι, το όταν, το άμα, το μόνο αν. Κι εγώ σου φωνάζω και αναθεματίζω τα πλάνα σου, λες και κάποιος σου 'βαλε μια υπογραφή πως θα ζήσεις έτσι και θα ζήσεις τόσα χρόνια και μπορείς συνεπώς να αφήνεις τον καιρό σου να περνά κάνοντας σχέδια για το αύριο που θα έρθει. Το μόνο που μπορώ να σου πω για το αύριο είναι ότι μπορεί να είναι καλύτερο, όπως μπορεί να 'ναι και χειρότερο, και, τελοσπάντων, άμα υπάρχεις κι έχεις τα μάτια σου ανοιχτά και το μυαλό σου σώο, το αύριό σου ήδη το έχεις ονομάσει χτες. Η λέξη αύριο υπάρχει για τους ζώντες, γιατί για μια ελπίδα, λέει, ζει ο άνθρωπος, μα ο άνθρωπος καλά θα κάνει απλά να ζει, αντί να ελπίζει. Κι άμα φοβάσαι πως θα πεθάνεις, στο λέω 'γω, είσαι ήδη νεκρός.
Οι άνθρωποι πάλεψαν για την ελευθερία τους από τον φόβο, μέχρι να αποφασίσουν πως, σε πολλές περιπτώσεις, αυτός τους βολεύει αφάνταστα, γιατί καταπραΰνει την αδυναμία τους να ζουν.

Comic

2010-10-13T14:44:00.015+03:00

Σε έχω τοποθετήσει/αρχειοθετήσει σε ένα directory με τον διακριτικό τίτλο far. Θα μπορούσα να έχω δημιουργήσει και δύο υπο-directories, επονομαζόμενα το ένα a bit farther και το άλλο too-far, αν δεν φοβόμουν ότι αυτή η κλιμάκωση κάποια στιγμή θα σε οδηγούσε στο φεγγάρι, να μου στέλνεις φιλιά και χαιρετίσματα με αργές κινήσεις μέσα από μια μάσκα πανάρχαια, σαν εκείνη των παλιών δυτών. Διασωληνωμένος με το αστρόπλοιό σου με εκείνο το μακρύ καλώδιο που μοιάζει με ομφάλιο λώρο, θα έβλεπες τη γη από ψηλά, κι ίσως, ίσως λέω, τότε να ήταν κι η στιγμή που θα επέτρεπες στον εαυτό σου να ξαναγεννηθεί, αποκόπτοντας την παροχή οξυγόνου, μπας κι ανασάνεις για μια φορά ελεύθερα.

Η σταχτοπούτα έφευγε πάντα τα μεσάνυχτα...

2010-10-06T13:54:00.016+03:00

Ή, κάποιες φορές που θα τυχαίνει να κοιτώ το ρολόι αργά το βράδυ, η ώρα θα είναι 00:00, ή, κάποιες φορές που η ώρα πάει 00:00, θα τυχαίνει να κοιτώ το ρολόι. Είναι εκείνη τη στιγμή που ο χρόνος μηδενίζει και μοιάζει κενός. Εκείνη τη μικρή στιγμή που νομίζω πως μπορώ να ξεκινήσω από την αρχή πατώντας restart ή, πιο συχνά, να κλείσω τα μάτια και να χαθώ στο πουθενά ενός χρόνου που μοιάζει ανύπαρκτος και σπάνιος. Νιώθω τυχερή, θέλω να πω, όταν σηκώνω το βλέμμα και αντικρίζω τα τέσσερα μηδενικά παραταγμένα σε σειρά, λες και το 'καναν μόνο για μένα. Και πάντα, μα πάντα, θυμάμαι εκείνη, όπως την έχω δει σε εικόνες παραμυθιών, με το φουσκωτό της φόρεμα και το ένα γοβάκι, να κατεβαίνει τα σκαλοπάτια τρέχοντας, προτού γίνει το κοριτσάκι με τα σκονισμένα πόδια και τα σκισμένα ρούχα, που καθαρίζει το τζάκι νωρίς το πρωί από τις στάχτες και μαγειρεύει φτωχικές φακές σε μεγάλο τσουκάλι που κρέμεται πάνω από τη φωτιά. Αν τύχει να σηκωθείς νωρίς το πρωί του χειμώνα (μην ξεχάσεις πως υπάρχει και αυτή η εποχή) και πας δίπλα σε σόμπα ή στο τζάκι, θα νιώσεις ένα ρεύμα παγωμένου αέρα να μπαίνει από ένα παράθυρο ή την καμινάδα. Δίπλα και γύρω όλοι θα κοιμούνται. Θα αρπάξεις από κάπου μια κουβέρτα, ο ουρανός θα είναι συννεφιασμένος και μουντός, μια καμπάνα θα χτυπήσει, θα πεις πως μάλλον ειναι 7:00, η ώρα λίγο προτού αρχίσουν οι θόρυβοι από ντουλάπια, βρύσες και παντόφλες, η ώρα προτού ανοίξει η πόρτα που οδηγεί στην αυλή με τα ξύλα, η ώρα προτού κάποιος παραγγείλει καφέ ή άλλος ρωτήσει τι θα φάμε σήμερα, η ώρα που θα σε βρει να κοιτάς τη στάχτη και τα κάρβουνα κι ένα μισοκαμένο ξύλο που, αν ήσουν εκεί δίπλα, θα το είχες σπρώξει πιο μέσα να καεί το βράδυ, αν ήσουν εκεί δίπλα, κι αν, κι άλλα αν. Εκείνη είπε πως οι άνθρωποι αλλάζουν και χωρίζουν και απομακρύνονται σαν κλαδιά ενός δέντρου, και όλη η υπόθεση είναι πόσο θα προσπαθήσουν να πλησιάσουν το ένα το άλλο, για να γεφυρώσουν την απόσταση. Εκείνος είπε τότε πως ίσως η πρόθεση να είναι πιο σημαντική από την ίδια την πράξη. Κι η σταχτοπούτα σκάλισε τα σβησμένα κάρβουνα, κι εσύ πέταξες από πάνω σου ό,τι σε ζέσταινε, για να της μοιάσεις στη μοναξιά και στο κρύο.

WC

2010-09-12T12:11:00.007+03:00

Δύσκολο να αφήσει τη μοναξιά του. Τον ήξερε και την ήξερε καλύτερα απ' τον καθένα. Καλύτερα κι από το χαλασμένο δόντι που η γλώσσα πήγαινε συνέχεια εκεί.
Δεν είχε μάθει να κλείνει την πόρτα στο μπάνιο, να ρεύεται προσεκτικά, να ανοίγει παράθυρα να φύγουν δυσάρεστες οσμές. Ήταν όλα δικά του, κι η γύμνια του, κι η βρωμιά του κι οι θόρυβοί του. Είχε τον έλεγχο του πόσο χαμηλά ή ψηλά θα ήταν το παντζούρι, ήθελε το παράθυρο ανοιχτό έτσι, την κουρτίνα τραβηγμένη αλλιώς, το μαξιλάρι έτσι, τις εφημερίδες πεταμένες για τόσο και μετά ζυγισμένες-στοιχημένες έτσι, τη μουσική να ανοίγει και να κλείνει και να δυναμώνει και να χαμηλώνει κατά τη δική του βούληση, ήθελε τη σκόνη να φτάνει για να γράφει καρδιές, που μετά θα 'σβηνε αποφασιστικά με σούπερ-απορροφητικό πανάκι, τη χλωρίνη στο πάτωμα να κοντεύει να τον πνίξει, να πατά ξυπόλυτος και να μην νιώθει ούτε ένα ψίχουλο ανάμεσα στα δάχτυλα, ούτε μια τρίχα. Δεν ζήτησε ποτέ να τoυ κάνουν καφέ -ειδικά καφέ. Δεν ζήτησε ποτέ νερό, ποτέ το τάδε φαγητό, να του ετοιμάσουν ένα μεζέ για τσιπουράκι. Ή που θα 'λειπε το αλάτι ή που θα 'ταν λειψό το λάδι, το λεμόνι.
Λάτρευε τα πρωινά τις Κυριακές που 'ταν μόνος στο σπίτι. Από μικρός.
Άτιμο πράγμα ο έλεγχος, αδερφάκι μου.
Τον είχε κόψει τον κωλοχαρακτήρα του.
Και με παρέα, πάλι μόνος θα 'τανε.

...όνειρο ήτανε...

2010-06-29T12:06:00.013+03:00

Μαμά! Μαμά!

Μόλις κλείδωσα την πόρτα. Σκοτάδι. Κοίταξα γύρω μου. Ένιωσα ασφαλής. Μα, καθώς ανέβαινα τη σκάλα, σε εκείνη την εσοχή του τοίχου, όπου πάντα φοβόμουν πως κάτι θα μπορούσε να κρύβεται, με άρπαξε ένα αόρατο χέρι, "του κακού" το λέω εγώ, και με τίναξε σ’ έναν καθρέφτη, έσπασαν τα τζάμια του, δεν φοβήθηκα μην κοπώ, φοβήθηκα που σε φώναζα και δεν άκουγες.

Μαμά! Μαμά!

Κάτι έβγαινε από το στόμα μου σαν κραυγή, σαν αναστεναγμός, έβαλα όλη μου τη δύναμη, ποτέ δεν πιστεύω ότι δεν θα με ακούσεις. Πιστεύω ότι θα κάνεις, να, έτσι το χέρι σου στον αέρα και θα τα διώξεις όλα, τους κακούς και τα στοιχειά και αυτό που με πιέζει να με πνίξει και θα μου χαϊδέψεις το μέτωπο και θα με φιλήσεις.

Ρε συ μαμά, σε φωνάζω!! Δεν ακούς…;

Έλα, και κάνε με πάλι μικρή, φόρεσέ μου εκείνη τη φούστα με το μπλε και το κόκκινο και το κίτρινο, να σου λέω πόσο δεν μ’ αρέσει, τότε προτιμούσα το κόκκινό μου σκέτο, φόρεσέ μου εκείνα τα λουστρίνια που κόντεψαν να καταστρέψουν τα πόδια μου, ίσως και να μην σου ΄λεγα ότι μ’ έσφιγγαν, τον πόνο μου δεν τον μοιραζόμουν από τότε, τον φύλαγα σε τετράδια και σε στίχους γνωστών και άγνωστων ποιητών, σε παλιά βιβλία που ανακάλυπτα πεταμένα σε μισογκρεμισμένα σπίτια και τα μάζευα, φυσούσα τη σκόνη και το ‘χα παιχνίδι να ανοίγω τυχαία μια σελίδα και να την ταιριάζω με το μεγάλο ερώτημα εκείνης της ημέρας, από τότε αναρωτιέμαι, το μυαλό μου συνέχισε ασταμάτητα να τρέχει μέχρι σήμερα, μόνο που πια το τιθασεύουν ένα δυο επιχειρήματα που ως λογικός ενήλικας άνθρωπος δεν μπορώ παρά να αποδεχτώ, τότε μου ‘φτανε να μ’ αγαπάς εσύ, έλα κι ακούμπησε με τα χέρια σου τους ώμους και τα μάγουλά μου από ψηλά, είμαι μικρή και ζεσταίνομαι και βαριέμαι, δεν ξέρω γιατί επιμένεις να κοιτάω μπροστά, θέλω να γυρίζω το κεφάλι και να βλέπω τον κόσμο, τα ιδρωμένα τους μέτωπα, τα καλά τους ρούχα της εκκλησίας, τις μετάνοιες και τα ψεύτικά τους πέδιλα τα φορτωμένα με πλαστικά πετράδια, τα στόματά τους να ανοιγοκλείνουν με ύμνους αφιερωμένους σε μια ζωή που τους είπαν πως υπάρχει εκεί μακριά για τους καλούς ανθρώπους, να μην ξεχάσω να πάω στη θεία να μου δώσει ένα κατοστάρικο που μου υποσχέθηκε, γιατί δεν μ’ άφησες στο σπίτι να βρέχω τα πόδια μου στη βρύση και να παίζω με τις λάσπες;, τι όμορφα που είναι τα μωβ σου παπούτσια, πάρε με από το χέρι να αγοράσουμε ψωμί, μου αρέσει να μαζεύω με τα δάχτυλα τη σκόνη την ανακατεμένη με το αλεύρι και τα ψίχουλα ψηλά στον πάγκο, τι ωραία που μυρίζει εδώ μέσα, το ρολόι στον τοίχο δείχνει μεσημέρι, με τραβάς από το χέρι μην αργήσουμε, είπαμε, τα ‘χεις αυτά με τον χρόνο, λες και θα σου φτάσει ποτέ, λες και μια στιγμή θα κάτσεις κάτω και θα πεις πως δεν θέλεις πουθενά να πας και τίποτα άλλο να κάνεις, πως σου αρέσει εκείνη η συγκεκριμένη στιγμή, αχ μωρέ μαμά, με τα θέλω σου και τα πρέπει σου και τα τώρα σου… Έλα! Τώρα! Ορίστε, είδες που όλα δεν γίνονται τη στιγμή που τα θέλουμε;…

Μαμά-σου-λέω! Μα πού είσαι όταν σε θέλω πιο πολύ;
Μμ...μ..α!...

Nothing else matters

2010-06-28T10:59:00.006+03:00

"So close, no matter how far
couldn't be much more from the heart, forever trusting who we are"

"Έλα να σου βγάλω μια φωτογραφία!"

2010-05-21T10:36:00.004+03:00

Το ζευγάρι στεκόταν μπροστά στην πύλη του εμπορικού κέντρου, παρόλη τη βροχή. Το εμπορικό όνομα φάνταζε πάνω πάνω σε έντονο ανοιξιάτικο πράσινο χρώμα, ίδιο με το παντελόνι της. Πήρε εκείνη την πόζα την άντε-βγάλε-τη-φωτογραφία-να-τελειώνουμε-μάς-βλέπει-ο-κόσμος-και-βρέχει-κιόλας, ξέρεις, εκείνη με το πόδι και τον κορμό σε μιαν ευθεία, τα χέρια κολλημένα στο πλάι, όπως εκείνες τις φωτογραφίες που μας έστηναν και μας έβγαζαν στο δημοτικό, μπροστά στον χάρτη, ή την άλλη στο θρανίο με το μολύβι στο χέρι (αγαπημένη, έδειχνε όλον μας τον ζήλο για μάθηση, καθώς και την "απρόοπτη" στιγμή που μας συνέλαβε ο φακός, να κάνουμε αυτό που ξέρουμε πολύ καλά να κάνουμε: να γράφουμε). Αυτή τη φωτογραφία θα συναντήσεις ακόμα και σήμερα αναρτημένη σε κάποια δωμάτια πατρικών σπιτιών, άσχετα αν ο/η φωτογραφιζόμενος/η ακολούθησε άλλη πορεία στο μέλλον, αρκετά μακριά από την επιμελή εκείνη πρόσοψη. Φυσικά, κανείς δεν μας φωτογράφισε το μεσημέρι να επιστρέφουμε με τη βαριά μας τσάντα, τα χτυπημένα μας γόνατα, την ώρα που πλαντάζουμε στο κλάμα, το στρίμωγμα και το σπρωξίδι μπροστά στο κυλικείο! Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Την ώρα που πίνουμε νερό στη βρύση μετά το τρέξιμο, τη μοναξιά μας στα σκαλοπάτια, την στιγμή που το στόμα ανοίγει για να απολαύσει τη ζεστή τυρόπιτα, το σκυμμένο βλέμμα μας στις παρατηρήσεις του διευθυντή την ώρα της προσευχής, στημένους έξω στο προαύλιο για την εκδρομή, τις κοριτσίστικες παρέες κάτω από τα δέντρα, τα κρυμμένα αυτοκόλλητα κάτω από τα θρανία, την υγρή μας μύτη τον χειμώνα, το δαγκωμένο μολύβι και το τσαλακωμένο τετράδιο. Ίσως αυτές οι φωτογραφίες να αποκάλυπταν πολύ περισσότερα για τη μελλοντική μας κατεύθυνση, για την προσωπικότητά μας την ίδια... Ωραία χρόνια κι εκείνα, πρόλαβα για λίγο το πλεκτό κολαρισμένο γιακαδάκι πάνω από τη μπλε ποδιά, δεν ξέρω γιατί, αλλά εκείνο το πλεκτό με τσιγκελάκι αξεσουάρ μου άρεσε πολύ. Σαν να κρυβόταν όλη η αγάπη της μαμάς μου στη λεπτή δημιουργία του. Και μαθαίνω πως έγινε ξανά της μόδας σε μεγάλους οίκους, πως το περπάτησαν καλίγραμμα μοντέλα σε διεθνείς πασαρέλες, αλλά μην με εμπιστεύεσαι πολύ για ζητήματα μόδας, ίσως να πέφτω και έξω. Ξέρω πάντως πως το μπλε πολύ θα φορεθεί φέτος το καλοκαίρι. Να το αγοράσεις.

Εν τη απουσία σου...

2010-05-14T15:40:00.005+03:00

Όταν απομακρύνεσαι μένει εκείνο το κενό πίσω σου που λέγαμε και για πολύ λίγο θαρρείς πως παγώνουν όλα. Το ρολόι ακούγεται, μα νομίζεις ότι ο χρόνος δεν θα 'πρεπε να περνά το ίδιο όταν δεν είσαι εκεί να τον βλέπεις. Όταν εσύ δεν είσαι εκεί να τον ζεις. Δεδομένο το 'χεις πως όλα θα τα βρεις όπως τ' άφησες. Ακίνητα, στην ίδια αναμενόμενη θέση. Τα χαρτιά, το στυλό, τον καφέ σου. Τικ-τακ, τικ-τακ. Παλιοεγωιστή. Εγώ μπορώ να σου πω ό,τι γίνεται στο άδειο δωμάτιο με λεπτομέρειες. Μια σκιά μόλις σχηματίστηκε στον λευκό τοίχο και χάθηκε. Μια μύγα πήγε και στάθηκε πάνω στο γυμνό γλόμπο αφού πέρασε από το καλαμάκι σου. Στο ράφι δίπλα υπάρχουν μέρες τώρα τα ίδια έντυπα, σκονισμένα εργαλεία που μυρίζουν λάδι και σκουριά και ένα ραδιόφωνο. Κάποιος αφαίρεσε τη σκόνη στο σχήμα μιας καρδιάς που χάραξε το ιδρωμένο του δάχτυλο. Δεν το πρόσεξες, μα δεν στο 'πε κιόλας. Η ζωγραφική εκείνη πράξη συνοδεύτηκε κι από έναν βαθύ αναστεναγμό. Ακούγονται φωνές απ' έξω, μα πουθενά η δική σου. Συννέφιασε για λίγο και σκοτείνιασε, μετά βγήκε πάλι ο ήλιος. Δεν το ένιωσα, μα ένα αεράκι κούνησε τα στόρια. Τελικά, υπάρχει κι η ζωή που συνεχίζεται πίσω από την πλάτη σου. Η ζωή που βιώνεται εν τη απουσία σου. Μα έλα.

Light my fire

2010-03-19T21:44:00.000+02:00

Πατάω τον διακόπτη ν' ανάψει το φως, κάτι κάνω λάθος, κάηκε η λάμπα μήπως;, πρέπει οπωσδήποτε να ανάψει η αναθεματισμένη η λάμπα, ακόμα φοβάμαι το σκοτάδι, όχι όλα τα είδη του, μόνο εκείνο που αναμένεις να χαθεί γρήγορα για να δεις πού βρίσκεσαι κι αυτό επιμένει να σε σφίγγει, τόσο που νιώθεις την ανάσα σου να κόβεται, πατάς ξανά τον διακόπτη πάνω-κάτω, γρήγορα, ψάξε αριστερά για τον άλλο διακόπτη, τα χειρότερά σου όνειρα έρχονται όλα εκείνα τα δευτερόλεπτα που σέρνεις χέρια και δάκτυλα πάνω στον κρύο τοίχο, τα πόδια κολλημμένα κάτω, αν κάνεις ένα βήμα πίσω θα σε αρπάξει ένα χέρι, θα σου κλείσει το στόμα, θα σε τραβήξει κάπου, θα δεις μια μορφή με επικίνδυνα μάτια σαν τον λύκο του παραμυθιού. Ακόμα φοβάσαι κάποια "πρόσωπα" του σκότους. Σήμερα ήθελες να μπεις στο δωμάτιο, να έχουν ανάψει όλες τις λάμπες, να τις έχουν όμως πρώτα αλλάξει, να βγάζουν το πιο δυνατό τους φως, κόσμος να 'ναι γύρω και να γελάει, να πίνει, να φωνάζει, κι ας καπνίζει, να 'ναι όλα λαμπερά, να 'μαστε όλοι μαζί. Να μην με ρωτήσεις τίποτα. Να μην ανησυχήσεις για τίποτα. Ούτε εσύ ούτε κανείς. Να μην με κοιτάξεις με ΄κείνο το ύφος της στέρησης, της θλίψης, του οίκτου, της απορίας. Μόνο να με βλέπεις και να γελάς, να με καμαρώνεις που σου μοιάζω στα καλά σου, να με τραβάς μακριά να μην σου μοιάσω στα στραβά σου. Σήμερα ήθελα να είμαι το επίκεντρό σου, να μιλάς για μένα και να νιώθω τυχερή. Για πολλά περισσότερα απ' όσα μου 'δωσες ή κέρδισα ή μου 'τυχαν. Να ανάψεις το δικό μου φως και να λάμψεις μέσα του. Σήμερα δεν ήθελα να 'μαι μόνη. Ούτε είχα ανάγκη πάλι να μου πεις τι να κάνω. Δεν με ρώτησες ποτέ γιατί είμαι ευτυχισμένη. Μόνο για το αντίθετο με ρωτάς. Δεν ξέρω πώς να σου το πω. Ήθελα φως σήμερα.

Enough.

2010-03-14T15:50:00.008+02:00

Σε είδα χτες στον ύπνο μου. Είχες καιρό να 'ρθεις, τώρα θα αρχίσεις κι εσύ να με ταλαιπωρείς με άσκοπα όνειρα ανεκπλήρωτων πόθων που έχω σχεδόν πια ξεχάσει. Κάτι ήταν γραμμένο από σένα στο πάνω μέρος μιας παλάμης ενός ξένου, που γνώρισα τυχαία περνώντας, κι ήταν άλλο ένα σημάδι -τι πρωτότυπο για όνειρο!- ότι μου είχες στείλει εσύ ένα μήνυμα από το πουθενά (γιατί εκεί βρίσκεσαι) κι αναρωτιόσουν τι κάνω και πόσο σου λείπω και πού χάθηκα. Αν κάτι παρήγορο βρήκα σε όλο αυτό, ήταν ότι τα όνειρά μου ξέρουν να φέρνουν κοντά κάτι που (νομίζω πως) χρειάζομαι ή με χρειάζεται χωρίς να το ξέρω, κι εκείνη η χαρά που είδα στα μάτια σου όταν σου έκανα άλλη μια -αναμενόμενη πλέον για μένα, καθώς καλά σχεδιασμένη για να είναι αυτό που ήταν για σένα: έκπληξη. Με συγκινεί αυτή η αυθόρμητη εκδήλωση χαράς στα μάτια ενός ατόμου που εκπλήσσεται ευχάριστα. Την πιστεύω πολύ. Μην τρομάξεις, μα τώρα τελευταία έφτασα να πιστεύω και σ' άλλα πράγματα, π.χ. στην αγάπη, στην πίστη και σε κάτι θείο, θείο χωρίς κεφαλαία, σε μια δύναμη που υπάρχει σε πράγματα που δεν τη δείχνουν ή δεν την ήξερες ή δεν την έβλεπες. Την είδα αυτή τη χαρά στα μάτια σου, για τόσο λίγο κράτησε, μέχρι να σηκωθείς από την καρέκλα σου και να με αποζητήσεις. Κάτι υπήρχε σε όλο αυτό. Κάτι υπάρχει ακόμα. Παραπάνω δεν ξέρω να σου πω. Τα 'χω σβήσει αυτά. Ίσως γι' αυτό ασυνείδητα γράφω σχεδόν πάντα με μολύβι. Για-να-μπορώ-να-..., άσχετα αν δεν το κάνω. Πονάει λιγότερο έτσι. Μου πάει. Κάνει κι έναν πιο γλυκό θόρυβο. Όχι πως δεν έχω απολαύσει βίαιες χαρακιές με στυλό πάνω σε μπλε γραφόμενα... Για να τα βλέπω, για να είναι πάντα εκεί. Μαζί κι οι χαρακιές τους, έστω χωρίς κόκκινο, ζωντανό αίμα. Αυτό το υποθέτει εύκολα κανείς. Το μολύβι δεν προδίδεται εύκολα. Μετά έψαξα να σου στείλω ένα γράμμα, δεν θυμάμαι και πολλά. Θυμάμαι μόνο πως όλα ήταν για σένα. Δεν μου άρεσε. Και κοιμήθηκα στο όνειρο. Hush-a-bye. Don't you cry. Go to sleep you little baby. Στο, τελοσπάντων, μη-όνειρο, ξύπνησα. Αρκετά.

Resolution

2010-02-09T11:55:00.002+02:00

Κι είπες κάτι σαν "αν δεν της μιλήσω να μου το πει η ίδια, δεν θα το πιστέψω". Σαν σε δυο σειρές να το είδα γραμμένο. Δεν μιλήσαμε, βέβαια, αλλά, σαν υπνωτισμένη σηκώθηκα, και λες και ένιωσα πως με έψαξες. Την έχουμε ακόμα αυτήν την άτυπη επικοινωνία.

Τον τελευταίο καιρό δεν είμαι σε αναμενόμενα πόστα. Όσοι θέλουν, ξέρουν πού θα με βρουν. Όπως τους βρίσκω κι εγώ. Για τους υπόλοιπους δεν με νοιάζει. Βαρέθηκα να κουνάω χέρια και να τρέχω ίσια πάνω, βαρέθηκα ακόμα και να θυμάμαι, βαρέθηκα να ψάχνω και να αναρωτιέμαι. Αρκετές εύκολες ή και μόνες λύσεις έψαξα και βρήκα για τους άλλους. Την πέρασα τη φάση και φτάνει για τώρα. Μέχρι όποτε. Κουράστηκα, κι είπα να τις αλλάξω τις παλιές συνήθειες που με συντρόφευαν χρόνια. Είπα να αποκτήσω καινούριες. Μικρή είναι η ζωή, το διαπιστώνω κάθε μέρα που μεγαλώνω. Αρχίζω πλέον να χάνω ανθρώπους, λιγότερο ή περισσότερο σημαντικούς, κι έχω δρόμο ακόμα. Είναι δύσκολο να αλλάξεις συνήθειες, ακόμα και τις παραμικρές, εκείνες που ποτέ δεν είχες ονομάσει ως τέτοιες. Να τις αντιληφθείς, αρχικά, και μετά να τις αλλάξεις. Να πατήσεις το κουμπί του ραδιοφώνου, αντί της τηλεόρασης. Να κοιμηθείς στις 4 αντί στις 6. Να φας στο κρεβάτι αντί στον καναπέ. Να μην χρειάζεται να πιεις ούτε στάλα, για να νιώσεις καλά. Να σηκώσεις το τηλέφωνο τη στιγμή που σου 'ρχεται και να μιλήσεις. Να πατάς pause στον χείμαρρο των αναλυτικών σου σκέψεων. Μικρές αλλαγές, που μπορούν περιέργως να κάνουν τη διαφορά.

Τον τελευταίο καιρό μόνο ευχές δίνω. Στους άλλους. Για ο,τι εγώ δεν μπορώ να κάνω για αυτούς και καλούνται να το κάνουν μόνοι τους. Τους εύχομαι να έχουν ο,τι επιθυμήσουν. Για μένα αποφάσισα μόνο να πράττω. Και να αλλάξω. Να μου δώσω λίγη σημασία. Να με προσέχω. Να με νοιάζω. Και, τελοσπάντων, να πάω κόντρα ακόμα και στα θέλω των άλλων. Εκείνα που ήταν τα πρέπει μου. Όχι γιατί έτσι έπρεπε, αλλά γιατί έτσι επέλεγα ή, χειρότερα, γιατί αυτό ήθελα. Ποιος στα κομμάτια πρέπει;

...έστω μία...

2010-02-02T15:11:00.008+02:00

Κι ούτε μια φωτογραφία έχω από τότε, να δω αν έκλαιγα, αν χαμογελούσα, αν κρύωνα κι είχαν μελανιάσει τα χείλη μου, να δω πώς κρατούσα τα διάφορα που μου δίνατε για να παίζω και να ξεχνιέμαι, να δω το χρώμα των μαλλιών και των ματιών μου, να δω πώς με κοιτούσαν οι "από 'δω" κι οι "από 'κει", να δω πόσο ευτυχισμένοι ήσαστε, αν δακρύσατε, αν έλαμπαν τα νεανικά σας δόντια στον ήλιο που έμπαινε χρωματιστός από τα βιτρό παράθυρα, να δω τι ώρα ήταν, αν ήταν πρωί ή μεσημέριαζε, ούτε καν την εποχή ξέρω, πόσο μάλλον τον μήνα, μωρό ήμουν, από αγκαλιά σε αγκαλιά με αντάλλαζαν με φιλιά, τη γύμνια μου κανείς δεν πρόσεξε όσο μετά, μύριζα πούδρα και μια κρέμα σε μεταλλικό κουτί με γαλάζιο καπάκι, που είχε πάνω ένα μωρό ή πελαργό, δεν θυμάμαι, να δω αν φορούσα καπέλο, τι χρώμα ήταν τα ρούχα μου, είχε κόσμο η εκκλησία ή όχι;, ποιοι δεν έβλεπαν καλά και σηκώνονταν στις μύτες των ποδιών τους; εσύ ήσουν όμορφη; σε είχε μήπως πληγώσει κανείς και μέσα σου πονούσες; έκανες το σταυρό σου κι αναστέναζες να μ' έχει καλά εκείνη η δύναμη που με έσωσε τόσες φορές μετά από κούνιες που έπεσα, από σκυλιά που με πλησίασαν με άγριες διαθέσεις, από σκάλες που γλίστρισα, από ποδήλατα που με χτύπησαν, από ανθρώπους που με πόνεσαν, από εκείνο το μαύρο που συχνά με ρουφάει μέσα του να με πιει και να με φάει-να είναι τάχα που προσεύχεσαι συχνά για μένα;, να δω την αγάπη και τη χαρά και το μοίρασμα... ...Τίποτα δεν έχω από εκείνη τη μέρα... ...Τίποτα δεν ξέρω....

It doesn't matter anymore...

2010-01-27T14:15:00.002+02:00

Γι' αυτό είναι οι φίλοι. Για να έρχονται μες στη νύχτα, να βγάζουν τα παπούτσια και να φορούν σε εκείνους και σε σένα τα φτερά στην πλάτη, να πετάξετε μαζί και να τα δείτε όλα από ψηλά κι από μακριά. Γι' αυτό είναι οι φίλοι, για να μην διστάζουν να ανοίξουν το ψυγείο σου και να πάρουν το τελευταίο μπουκάλι μπύρας που σου έχει απομείνει και να το πιουν ρωτώντας σε αν θες και γνωρίζοντας πως θα πεις όχι, ακόμα κι αν θες. Γι' αυτό είναι οι φίλοι, για να σου γκρινιάξουν, να κλάψουν, να φωνάξουν σαν να μην υπάρχει άλλος γύρω ή σαν να μην τον βλέπουν, να παραληρήσουν, να μονολογήσουν, να τιμωρήσουν τους εαυτούς τους γιατί πάλι έκαναν το ίδιο λάθος, δεν είναι που θέλουν αυτοί να το ακούσουν, είναι που θέλουν εσύ να το ακούσεις μαζί τους, σαν να μοιραστήκατε και την πράξη του. Γι' αυτό είναι οι φίλοι, για να σου λεν ότι το ίδιο θα έκαναν κι αυτοί, ίσως και χειρότερο, και έτσι να είναι, μα την αλήθεια. Γι' αυτό είναι οι φίλοι, για να σε βλέπουν στα όνειρά τους και να ξυπνούν τρομαγμένοι τι σου συνέβη τάχα, να χτυπούν το τηλέφωνο έτσι για να σε ακούσουν να χαμογελάς και να είσαι καλά, δεν θέλουν να τους πεις να μην χαθείτε, θέλουν να το ξέρουν ότι δεν θα γίνει. Γι' αυτό είναι οι φίλοι. Δεν λέω κάτι πρωτότυπο. Για να παίρνουν ένα σφουγγάρι και να ρουφούν από την καρδιά και το μυαλό σου όλες τις κακές σκέψεις, για να έχει χώρο για τον ήλιο μέσα σου.

Έπεα

2010-01-16T12:13:00.013+02:00

Σου πιάνουν το χέρι και σε βοηθούν να κρατήσεις το μολύβι ανάμεσα στα δάκτυλα και να προσπαθήσεις να γράψεις πάνω στις γραμμές, ανάμεσα στις γραμμές, πάνω στα προτυπωμένα στίγματα, τα πιο όμορφά σου γράμματα, εκείνα που θα σε ξεχωρίσουν από κάθε άλλο παιδάκι, για να πει ο δάσκαλος "δείτε, δείτε τι όμορφα και στρογγυλά γράμματα έχουμε εδώ!" και να χαμογελάσουν από περηφάνια και καμάρι. Εσένα για λίγο μόνο θα σε νοιάξει. Αυτές οι κολακείες, όπως θα τις πεις μετά, σου είναι παγερά αδιάφορες. Έμαθες επιτέλους να γράφεις, κάνεις τα δικά σου γράμματα, εκείνα που σε ξεχωρίζουν και σε χαρακτηρίζουν πότε έχεις μέσα σου θυμό, πότε χαρά, πότε βιασύνη, πότε άπλετο χρόνο να σπαταλήσεις φιλοσοφώντας και καλλιγραφώντας.
Κάνεις πια τα δικά σου λάθη, μα κι αυτά ακόμα σε χαρακτηρίζουν, γι' αυτά ακόμα και σ' αγαπούν, είναι τα δικά σου λάθη, ορθογραφικά, συντακτικά, σημασιολογικά και άλλα, ων ουκ έστι αριθμός. Λάθη μαζί και ψέματα.
"Πιάνουν" τα χέρια σου, λένε. Τα χώνεις σε πρίζες, μαστορεύεις κατασκευές, γιατρεύεις εξαρθρωμένες κούκλες, τις απόκριες σου χώνουν κι ένα πιστόλι ανάμεσα στα δάχτυλα -μα πόσο δεν σου πάει!
Σου βλέπουν δρόμους στο φλυτζάνι που ακούμπησαν τα χείλη σου και μετά έκανες ένα σημάδι με τον δείκτη σου στον πάτο (εσύ δεν τα πιστεύεις αυτά), βήματα ασταμάτητα, μα πότε επιτέλους θα σταματήσεις να πας και να έρχεσαι;, αναρωτιέσαι, σου βάζουν αναμμένα τσιγάρα στα ίδια δάκτυλα μα και στο στόμα, επιλέγουν τις μουσικές που σ' αρέσουν να ακούς κουνώντας το κεφάλι, ψιθυρίζοντας τους στίχους και χτυπώντας ρυθμικά τα χέρια, σου ντύνουν τις στιγμές να 'ναι σαν παραμύθι, να πας σπίτι σου να το γράψεις με εκείνον τον τρόπο που εσύ ξέρεις.
Φοράνε γάντια και σου πιάνουν το χέρι, αυτό το ίδιο χέρι, μες στο κρύο -δικαιολογία είναι το κρύο, και με τη ζέστη το ίδιο κάνουν.
Σε περιμένουν, σε περιμένουν, σε περιμένουν, σε ακούν, αγωνιούν, ανυπομονούν, σε βλέπουν να κλαις, ακούν το παράπονό σου μεταφρασμένο σε γκρίνια, θέλουν να σε βοηθήσουν, κι όταν δεν αντέχουν άλλο να πονάς, παίρνουν το χέρι σου στο δικό τους και γράφουν τα πράγματα που εσύ μόνο με το στόμα μπορείς να πεις και να ξεχάσεις εκείνη κιόλας τη στιγμή. Έπεα πτερόεντα. Και τι να την κάνεις τη μνήμη, όταν πολύ καλά θυμάσαι μόνο εσύ;

Περί χρόνου

2009-12-30T11:10:00.001+02:00

Να, ορίστε τώρα που αναγκάζομαι να προβληματιστώ, άγιες μέρες που 'ναι, και να δεις που για τιμωρία θα 'ρθει κανένας καλικάντζαρος να μου κλέψει τα μελομακάρονα ή να μου πάρει τη φωνή!
"Τελειώνει ο χρόνος, αρχίζει ο χρόνος"... Κουραφέξαλα. Όσοι έχασαν τα όνειρά τους να ψάξουν να τα βρουν καθημερινά, όταν σβήσουν τα λαμπάκια και τα κεράκια και μαζευτούν τα επίσημα τραπέζια και τα καθαρά τραπεζομάντηλα μπουν στο συρτάρι. Εκεί που οι ευχές τελειώνουν και πρέπει να αρχίσει η πράξη. Εκεί που τα φιλιά και τα χαμόγελα και οι αγκαλιές και τα δώρα πρέπει να μοιράζονται οικειοθελώς και όχι υποχρεωτικά, μόνο και μόνο επειδή οι μέρες το επιβάλουν. Εκεί που οι επιλογές είναι δική μας ευθύνη και κανενός ευχή.
Τι τελειώνει και τι αρχίζει; Για πείτε μου και μένα, ρε παιδιά! Προφανώς κάποιον συμβολισμό θα κρύβει, τον οποίον αγνοώ. Δεν τα 'χω βάλει με τις γιορτές, όχι. Με καμία γιορτή. Και γιορτάζω και πίνω και τρώω και βλέπω φίλους και στέλνω ευχές με την καρδιά μου, όπως έκανα έτσι κι αλλιώς. Και χαίρομαι και λυπάμαι και το ίδιο χάος έχω στο μυαλό μου, όπως είχα πάντα. Και παραμύθια ακούω και διαβάζω και μου αρέσουν ακόμα, μου αρέσουν το ίδιο, όπως παλιά. Και δεν μπορώ να αιτιολογήσω τα τόσα φώτα, τον τόσο θόρυβο, τα τόσα ψώνια, τον τόσο πανικό, την τόση φιλανθρωπία, το τόσο φαγητό, το τόσο ποτό, τα τόσα δώρα, τις τόσες ηλεκτρονικές ευχές για νέα όνειρα και νέες ελπίδες και κάτι καλύτερο. Μακάρι να έπιαναν οι ευχές όλων μας και να έπαυαν να πεθαίνουν άδικα άνθρωποι, όλοι οι άρρωστοι να έβρισκαν ίαση, να μην πεινούσε κανείς, κανείς να μην διψούσε, όλοι να είχαν ίσα δικαιώματα σε βασικά αγαθά. Μακάρι όλων μας οι ψυχές να ήταν λίγο πιο δροσερές και λίγο πιο γεμάτες. Μα όλα αυτά στα γιορτινά τραπέζια για λίγο ξεχνιούνται. Και εκτός τραπεζιών ξεχνιούνται πάλι.
Συμπαθάτε με, δεν τα 'χω βάλει με τις γιορτές ούτε με τις ευχές ούτε με τα έθιμα.
Μα αυτό με το τέλος και την αρχή δεν το κατάλαβα ποτέ.
Πού τελειώνει και πού αρχίζει ο χρόνος;

(...τους βλέπω τους καλικάντζαρους, τρέχουν να με φάνε ζωντανή, εμένα και τους κουραμπιέδες μου!... Τη βγάζω δεν τη βγάζω τη... χρονιά!)

(ευχαριστώ την Maximus, γιατί χάριν σε αυτήν -και εν αγνοία της, φυσικά- πάτησα το "κλικ" για τη δημοσίευση)

(εγώ απλά να χιονίσει ήθελα)

(και, τελοσπάντων, καλή χρονιά να έχουμε όλοι, και ο,τι κάνουμε να το κάνουμε από και με αγάπη)

Είναι καν-είς εδώ;

2009-12-22T12:43:00.004+02:00

Είναι κάποιοι άνθρωποι που δεν έχουν καν-έναν να μιλήσουν, δεν έχουν έναν να τους ακούσει. Απλά έναν, not even one, personne, πώς το λένε! Ακόμα κι αυτά τα ψεύτικα ανθρωπάκια που έχω ακουμπισμένα απέναντί μου, κοιτά το ένα το άλλο καθώς παίζουν σε ένα παγοδρόμιο. Από τα άλλα που στέκουν δίπλα, θαρρώ πως το ένα έχει γυρίσει κιόλας το κεφάλι του και με κοιτά χαμογελώντας. Ή έτσι το ερμηνεύω. Η ανάγκη μας για τον άλλον μάς βάζει να την προσωποποιούμε σε κάθε έκφραση, ακόμα και διακοσμητική. Γύρω μου, όπως πάντα, κόσμος πάει κι έρχεται φορτωμένος σακούλες, φανταχτερά χαρτιά, κορδέλες, άλλοι τα πιο φτηνά, άλλοι τα πιο ακριβά, μα η κούραση είναι όλων ίδια στο πρόσωπο, άλλα ζητά η ψυχή τους, γι' άλλα κλαίει, που λέει ο ποιητής, κι ας μην ήταν προορισμένοι γι' αυτά από επιλογή ή από τύχη, κι ας μην τα ξέρουν καν πολλές φορές... Στην οδό των ακριβών μαγαζιών θα δεις κυρίως επώνυμες, οικολογικές, λέει, σακούλες, καλοβαμμένες και καλοβαλμένες κυρίες και κυρίους, παιδάκια που σέρνονται στο άλλο χέρι όπως οι σακούλες, μουσικές δυνατές, κόσμο στα ΑΤΜ, μυρωδιές καρύδας από εκείνα τα μηχανήματα που παρφουμάρουν κάθε κατάστημα ανά 5, 10, ούτε ξέρω πόσα λεπτά. Στην οδό των φτηνών μαγαζιών θα δεις προσφορές μπουφάν κρεμασμένα στον δρόμο, μαμάδες που πάλι σέρνουν παιδάκια και σακούλες εμφανώς διαφορετικές, ίσως και πιο λίγες, μπορεί και πιο μεγάλες, τους πλανόδιους πωλητές να τρίβουν τα χέρια τους έξω στο κρύο, πιο κάτω πουλάνε λαχανικά, πιο 'κει κρέατα, μπορεί να περάσεις και να ακούσεις πράγματα για σένα που δεν γνώριζες, δεν πρόσεξες, ή ποτέ δεν αντιμετώπισες έτσι, ο,τιδήποτε, για τον τρόπο που περπατάς, ας πούμε, ή για τον θόρυβο που κάνουν τα τακούνια σου (αν υποθέσουμε ότι τύχει να φοράς), μπορείς να προσέξεις ακόμα και το ψιλόβροχο, γιατί οι τέντες στα στενά πλακόστρωτα είναι πολύ χαμηλές, μα εκεί κι ο συνωστισμός σε ενοχλεί λιγότερο. Παντού όμως υπάρχουν άνθρωποι, πιο 'κει, πιο πέρα, πιο δίπλα σου, ίσως πολύ κοντά σου, που δεν τους πρόσεξες γιατί δεν σε ενόχλησαν ποτέ, όχι γιατί δεν σου ζήτησαν λεφτά, αυτό θα ήταν το πιο εύκολο να κάνεις και να τελειώνεις με τη συνείδησή σου απαλλαγμένη από εορταστικές τύψεις. Δεν ενόχλησαν ποτέ το μυαλό σου, τη βόλεψή σου, τους φόβους σου, τα πλάνα σου, τα ωράρια και τις σκέψεις σου ζητώντας σου να τους ακούσεις. Να κάτσεις λίγο όπως στο ζητάνε και να τους ακούσεις, από πού είναι, πώς ζουν, πώς τους λένε, αν έχουν παιδιά, να σε ρωτήσουν τι κάνεις και πώς σε λένε εσένα κι αν κρυώνεις σήμερα με αυτόν τον καιρό. Αυτοί τουλάχιστον ίσως να τολμούσαν να σου πιάσουν κουβέντα από το πουθενά, αν τύχαινε να σταματήσεις να δέσεις τα κορδόνια σου, λόγου χάρη, ή να μαζέψεις κάτι που σου έπεσε, τι έχουν να χάσουν, καμιά υπόληψη σάμπως ή τον αυτοσεβασμό τους;
Όχι, σε ευχαριστούν ευγενικά, δεν θέλουν τα λεφτά σου. Το εννοούν. Να τους ακούσεις ήθελαν.

(με αφορμή άρθρο σε free-press)

To post or to post?

2009-12-18T09:42:00.248+02:00

Το ΄χα πει και το 'χα πιστέψει κιόλας, ότι είμαι δυνατή. Βλέπεις, έπρεπε κάπου να πιστέψω. Μα βρίσκω ευκαιρία να λυγίσω στην παραμικρή αφορμή. Δυστυχώς οι εγωισμοί μου με καταλαμβάνουν όταν όλα τα άλλα μέσα έχουν δοκιμαστεί κι έχουν αποτύχει, όταν έχω πονέσει όσο δεν πάει άλλο (εκ των υστέρων λες πως πάντα υπάρχει κι άλλο) κι όταν πρέπει με κάποιον τρόπο να επιπλεύσω σε βαθιά νερά ή να περάσω μοναχικά αμέτρητα λεπτά μέχρι να ξημερώσει σε κάποια αίθουσα αναμονής, περιμένοντας κάτι που ξέρω πότε θα έρθει και κάτι που δεν ξέρω πότε ή αν θα έρθει. Για κάποιες από τις υπόλοιπες στιγμές, ξέρεις τις λέξεις και τον τρόπο που αγγίζουν, τουλάχιστον εμένα, και τα αξιοποιείς κατάλληλα, χωρίς να το καταλαβαίνεις καν, υποθέτω. Δεν με πειράζει να σου είμαι προβλέψιμη, έστω και σε αυτά, τα ολίγα αυτά. Άλλωστε, ούτε είναι το μόνο που με κάνει ευάλωτη ούτε είχα ποτέ πρόβλημα να αποκαλύπτω την αχίλλειο πτέρνα μου. Και δεν είναι μία.
Πέρασα όλα τα στάδια του πένθους ένα προς ένα. Εσύ έφτασες απευθείας στο τελευταίο. Θα ανησυχούσα γι' αυτό σου το τροχάδην. Μα έτσι ήσουν, θαρρώ, από πάντα. Έτρεχες στο μυαλό και στα πόδια, και μετά σ' έπιανε η περισυλλογή -αν ποτέ τολμούσα να ισχυριστώ πως ισχύουν για σένα όσα υπέθεσα. Γιατί, από αυτά που λες, έμαθα πια λίγα να πιστεύω, είτε με βολεύουν είτε όχι, εννοώ ξέρω πως υπάρχουν άλλα πολύ πιο θεμελιώδη, που τα αποδέχτηκα ή τα γνωρίζω, ό,τι πρόσωπο κι αν έχουν.
Τελευταία, βλέπω πολλές ταινίες, καθώς και μερικές φτηνιάρικες καθημερινές σειρές που κάνουν επιτυχία σε συγκεκριμένους πληθυσμούς γυναικών, και λυτρώνομαι με το να ακούω φράσεις που ήθελα να σου πω, γιατί στα 'πα όλα, τα χόρτασα, εκτός από αυτά που λεν όταν πονάνε, σε αυτά δεν είμαι καλή, σε αυτά που λένε όταν αφήνονται μόνοι χωρίς να έχουν καταλάβει τίποτα, όταν έχουν παρατηθεί μέρες, ώρες, στιγμές, όταν πνίγονται από λόγια που μπορεί να πληγώσουν για πάντα γι' αυτό και δεν τα ξεστομίζουν ποτέ, όταν ανοίγει μια τρύπα μπροστά μου και θέλω να χαθώ και να ξεχάσω, όχι να μετανιώσω, όχι, μόνο να σβήνω με καμάρι κεράκια στιγμών που πέρασα χωρίς να σε σκέφτομαι (ναι, σαν εκείνο το άτοπο που λέει "προσπάθησε να ΜΗΝ σκεφτείς μια λευκή αρκούδα"). Εσύ, που έφτασες να τσιγκουνεύεσαι ακόμα και το "μου" κάποιες φορές, πώς να μιλήσεις για κάτι παραπέρα; Εσύ, που τις ζυγίζεις τις λέξεις και τις μετράς, πώς μπορείς να αναπολείς μη ειπωμένα λόγια; Εγώ, πάλι, θα σε έλεγα ξανά και ξανά "αγάπη μου", αδιαφορώντας για τον όποιο συμβολισμό του, εκτός κι αν τα κατάφερνες να σε μισήσω τόσο για τα καλά, που το μόνο που θα μπορούσα να κάνω θα ήταν να σε βρίζω ή να αλλάζω δρόμο όταν σε συναντώ. Μα, ακόμα και τότε, θα ήσουν "αυτός-που-κάποτε-έλεγα-αγάπη-μου". Αδιόρθωτη...
Τελευταία, τα ταξίδια μου γίνονται πάνω από τον νιπτήρα, φαντάζομαι ένα παράθυρο στον τοίχο πάνω από τη βρύση και κοιτάζω έξω, χάνεται το βλέμμα μου. Τελευταία, ξυπνάω μες στη νύχτα και δεν μπορώ να κοιμηθώ ξανά. Χτες βράδυ προσπαθούσα να θυμηθώ τη μυρωδιά σου μπας και μ' έπαιρνε ο ύπνος από τον τόσο θόρυβο γύρω μου, μα το μόνο που κατάφερα να επαναφέρω ήταν η αίσθηση των δακτύλων μου στην κοιλιά σου, καθώς σε αγκαλιάζω στον ύπνο. Μετά ονειρεύτηκα ότι εμένα αγκάλιαζαν δυο μικρά χέρια.
Να, σκέφτομαι πως θα μπορούσα όλα αυτά να σου τα πω σ' ένα γράμμα κανονικό, με μολύβι και χαρτί, μα εκείνη την περίεργη διεύθυνση την έχασα, κι ας έκανα κόπο να τη γράψω και να την καταλάβω, την ξέχασα η ηλίθια μαζί με άλλα λιγότερο σημαντικά, μα είπα ίσως για καλό να ήταν που έγινε έτσι ή ίσως να έκρυβε κάποιον, άγνωστο σήμερα, συμβολισμό. Πού ξέρεις; Ίσως μια μέρα να σου 'ρθει ένα γράμμα από κάποιο μέρος ή και πρόσωπο ξένο ή και όχι ξένο (μην απορήσεις, ίσως εγώ να έβαλα άθελα το χεράκι μου, ωσάν καλή ή κακή νεραϊδα).

...Πώς το κάνεις αυτό; Πώς το κάνεις και μου κόβεις τα πόδια, μου ξεριζώνεις την καρδιά και τη βάζεις να κοπανιέται σε τοίχους, τρελαίνεις τα ρολόγια μου με τα πίσω και τα μπρος...

Μια μέρα θα ξαναβρεθούμε για πρώτη φορά και, μόλις σου πω "το σ' αγαπώ δεν το ζητιανεύεις, παρά μόνο το χαρίζεις ή το δέχεσαι", θα τρίψεις το κεφάλι σου και θα αναρωτηθείς από πού με ξέρεις. Θα μιλήσεις και θα προβληματιστείς για όλα αυτά τα περίεργα υπερφυσικά φαινόμενα που κάνουν δυο ανθρώπους να νιώθουν τόσο οικεία. Μα, αγάπη μου, γνωριζόμαστε.

REM

2009-12-14T12:08:00.077+02:00

Πού σε χάνω, πού σε βρίσκω, εκεί τριγυρίζεις, ξανά στα όνειρά μου, και, δεν μπορώ να μην το πω, με εμπνέεις, αρχίζω να γράφω κείμενα στο μυαλό μου, κρίμα να μην έχω εκείνη την ώρα μολύβι και χαρτί, κρίμα να μην μπορείς να κουνηθείς όταν ονειρεύεσαι, λέω θα τα θυμηθώ επακριβώς μόλις ξυπνήσω, αλλά πάνε, χάνονται. Σηκώνομαι, κάνω τον καφέ μου, κοιτάω από το παράθυρο ("και σήμερα δεν χιόνισε, κρίμα", σκύβω το κεφάλι κατσουφιασμένα), είναι αγαπημένη μου ασχολία τον χειμώνα να αναμένω χιόνι, ίσως να 'ναι που μ' αρέσει η μυρωδιά του κρύου και ανοίγω το παράθυρο να με χτυπήσει ο παγωμένος αέρας, έτσι ξυπνάω, το μυαλό μου για λίγο γυρίζει σε εκείνον τον χειμώνα και στον άλλον τον χειμώνα και μετά πάει πολλούς χειμώνες πίσω, με το ίδιο κοινό, τη μυρωδιά του κρύου, την αίσθησή του πάνω στο δέρμα μου, συνήθως ανοίγοντας ένα παράθυρο ή μια πόρτα, σε διαφορετικό κάθε φορά γεωγραφικό μήκος και πλάτος.
Έξω συννέφιασε άσπρα σύννεφα, αλλά δεν λέει να χιονίσει, μα ο άνθρωπος, λέει, με μια ελπίδα ζει, άλλοτε μικρή κι ασήμαντη, άλλοτε πιο σημαντική. Ωραίο πράμα η ελπίδα. Μα εγώ συνεχίζω να προτιμώ τα όνειρα. Μιλώ για τα όνειρα των κοιμωμένων, κι όχι εκείνα που κάνουμε ξύπνιοι. Τα εμπιστεύομαι περισσότερο. Δεν λένε ποτέ ψέματα. Κι ας σου βάζουν φτερά στην πλάτη να πετάξεις, κι ας σε στέλνουν μπρος-πίσω στον χρόνο, κι ας σου φέρνουν μπροστά σου πρόσωπα μακρινά ή ανύπαρκτα πια, κι ας σε βάζουν την ίδια ώρα κι εδώ κι εκεί, κι ας σου γεμίζουν το μυαλό και το σώμα υπερφυσικές δυνάμεις. Ναι, τα εμπιστεύομαι πιο πολύ.
Θύμισέ μου μια μέρα (λέμε τώρα...) να σε βάλω να πάρεις στα σοβαρά τα όνειρά μου. Σίγουρα κάτι ενδιαφέρον θα είχες να προσθέσεις στην ερμηνεία τους.

Του χειμώνα...

2009-12-09T16:39:00.003+02:00

Μύριζε κάστανο και ξύλο. Είχε βάλει να ψήνει από νωρίς, περιμένοντάς την. Χτύπησε την πόρτα για να μην τον τρομάξει, όχι ότι δεν θα μπορούσε να μπει κι έτσι, σίγουρα δεν θα τον αιφνιδίαζε, είχε κάνει τόσους πολέμους, είχε χάσει παιδί δικό του, ζούσε με τον πόνο στο κορμί του κάθε νύχτα την ίδια ώρα, ο πιο τακτικός του επισκέπτης ήταν, σιγά μην τρόμαζε από το άνοιγμα μιας πόρτας. Άσε που τα καλοκαίρια η γάτα μπαινόβγαινε τακτικά, έτσι κι έβρισκε ένα άνοιγμα στη σίτα να χώσει το πόδι της, για να ανέβει νιαουρίζοντας στο πόδι του ζητώντας χάδια. Μακριά ήταν το καλοκαίρι, μακριά έμοιαζαν όλα τα καλοκαίρια, νύχτωνε πια νωρίς, κάθε πρωί σηκωνόταν στο κρεβάτι και, είτε είχε κάποιον να τον ακούσει είτε όχι, μονολογούσε "είδες πώς καλά ξημερώσαμε;". Ύστερα σηκωνόταν με κόπο, έβαζε τον καφέ στη φωτιά, ταχτοποιούσε σε ένα πιατάκι τα όποιας λογής χαπάκια τού υπόσχονταν λύτρωση και ανακαθόταν στο κρεβάτι ξανά. "Τι φάρμακα παίρνετε;", τον είχε ρωτήσει ο ειδικός γιατρός στο νοσοκομείο καθισμένος στη δερμάτινη καρέκλα του. "Τι να σου πω παιδί μου, να, εδώ έχω τα χαρτάκια τους". Εκείνος του χωριού, ο αγροτικός, ήξερε. "Παππού, δωσ' μου να δω τα φάρμακά σου". Άνοιγε εκείνος τη σακούλα, ταχτοποιημένα όλα στα κουτάκια τους, τα ονόματά τους κομμένα με ψαλίδι και πιασμένα με ένα λάστιχο χωριστά.
"Έλα", είπε, χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει. Καθόταν μπροστά στο τζάκι. Το πρόσωπό του φωτιζόταν από τη φωτιά. Καθίσαμε άλλος δίπλα άλλος απέναντι. Εγώ δίπλα. Πάντα δίπλα του, να μυρίζω το ξύλο, το μάλλινο παντελόνι του, το πλαστικό τραπεζομάντιλο, το φαγητό στο γκάζι, να παρατηρώ τα τραχιά του χέρια, τις ρυτίδες στο πρόσωπο, τα μάτια του, το χαμόγελό του, να μπορώ πάντα να τον ακουμπήσω, αν χρειαστεί.
Σκάλισε τη φωτιά και γύρισε. "Καλώς τους. Τα παιδιά;". "Φίλοι μου". "Παππού, φέραμε κρασί". "Να, άνοιξε, εκεί πάνω έχει ποτήρια". Σηκώθηκα. Το ημερολόγιο στον τοίχο δίπλα στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες έγραφε Κυριακή, 6 Δεκεμβρίου, Ι΄Λουκά, Νικολάου αρχιεπισκόπου, Μύρων, Νικολάου νεομ.

Τρίχες.

2009-12-08T11:42:00.006+02:00

Σήμερα λέω να μην με νοιάζει πώς δείχνουν τα μαλλιά μου. Σήμερα λέω να τα αφήσω ελεύθερα, λυτά, να πάρουν κι αυτά τον αέρα τους. Βλέποντάς τα έτσι, η γιαγιά μου θα με ρωτούσε αν τα χτένισα καν, και πάντα θα επέμενε σε έναν σοβαρό κότσο, που θα αναδείκνυε την "αρχοντιά μου". Ο παππούς θα με ρωτούσε γιατί δεν τα κάνω μια πλεξούδα το βράδυ, παρά τα αφήνω να μπλέκονται και να μπερδεύονται στον ύπνο μου. Με την πλεξούδα αποκτούν και κάτι όμορφους κυματισμούς που πολύ μου αρέσουν. Έχω πάντα σε επιφυλακή το κοκαλάκι που τα δένει σφιχτά, αν χρειαστεί να κάνω καμιά σοβαρή δουλειά χειρωνακτική ή πνευματική, βλέπεις δεν διαθέτω τη φινέτσα των κοριτσιών των διαφημίσεων, που μπορούν με χάρη να αλλάζουν αεροπλάνα, ενώ φυσά ένας μανιασμένος αέρας, δεδομένου ότι φορούν εκείνη την αόρατη λακ που, ναι μεν διατηρεί τη φόρμα τους άψογη, μα δεν τους προσδίδει την όψη κράνους από την άλλη. Πού τη θυμήθηκα τώρα εκείνη τη διαφήμιση με τη λακ που όχι μόνο δεν μιμείται την τραχύτητα ενός συρματοπλέγματος, αλλά και αφήνει το στοργικό χέρι ενός άνδρα να χαϊδέψει τρυφερά την ξανθή κόμη, την οποία προστατεύει με σταθερό -πλην αόρατο- κράτημα. Στην περίπτωσή μου, πάλι, όσοι προσπάθησαν να βάλουν το χέρι τους στα μαλλιά μου, κι ας μην φορούσα λακ, για να τα χτενίσουν υποτυπωδώς και τρυφερά εν είδει χαδιού, αντιμετώπισαν παντός τύπου εμπόδια, από έναν κόμπο που εκείνη την ώρα δημιουργήθηκε -κι ας τα είχα υποδειγματικά βουρτσίσει και ξεμπερδέψει- μέχρι την μήνιν μου για τον πόνο που μου προκαλούσαν. Και να σκεφτείς ότι πριν χρόνια μια άγνωστη κυρία μού είχε πει ότι τα μαλλιά μου μια μέρα θα κάψουν καρδιές!...

The end of timing.

2009-12-01T11:55:00.003+02:00

Εδώ και λίγο καιρό, κάθομαι και διαβάζω τα παλιά.
Πότε χαμογελώντας, πότε θλιμμένα και πότε θυμωμένα πίνω στην υγειά λέξεων και υποσχέσεων που ξεστομίστηκαν κι αφέθηκαν να σκονίζονται παρατημένες στα ράφια του χρόνου, ενώ έξω ο ήλιος καίει για φθινόπωρο.
Στεγνώνει το βρεγμένο πάτωμα σε λίγα λεπτά.
Τα ρούχα κάνουν κύκλους απλά για να διώξω τις μυρωδιές τους, δεν είναι λερωμένα. Έχω βρει κι ένα καλό απορρυπαντικό, που διώχνει τις επίμονες σκέψεις και κάποιες άσκοπα επανερχόμενες παλιές εικόνες. Βιάζομαι.
Είναι κάποιες στιγμές που χάνω το έδαφος κάτω από τα πόδια μου και άλλες που καρφώνομαι στη γη σίγουρα και σταθερά.
Άλλα ξεκίνησα να λέω.
Το πλυντήριο φέρνει γρήγορες στροφές, έτσι και το μυαλό μου καμιά φορά. Περνιέμαι συχνά για χαζή, δεν θα σου πω εγώ αν είμαι ή όχι, δεν με ξέρεις άλλωστε και μπορεί και να σου πω ψέματα. Μα η ορθότητα μιας απόφασης δεν κρίνεται από το αποτέλεσμά της. Κρίνεται από το αν λήφθηκε με βάση την αξιολόγηση και τον συνυπολογισμό όσο το δυνατόν περισσότερων από τις διαθέσιμες πληροφορίες. Κι εγώ είχα μπόλικες από δαύτες, λεκτικές και μη λεκτικές, ρητές και άρρητες, μα, το χειρότερο, στους μεγαλύτερους φόβους τους δειλές και ξεφτισμένες, ημιτελείς, σαν κέντημα που έμεινε για πάντα αρχινημένο, εγκατελειμμένο και ξεχασμένο σ' ένα συρτάρι. Εκείνη τη μέρα που ένα χέρι απλά σταμάτησε να κεντά και το παράτησε.
Κάποιοι περνιούνται για θαρραλέοι, για δυνατοί, για βέβαιοι... Κι όταν διαπιστώνεις ότι δεν είναι, αναλαμβάνεις να παίξεις εσύ τον ρόλο τους. Μάλλον, στον πασάρουν επιτήδεια, με μια ατάκα-κλειδί, την οποία καλείσαι ν' αρπάξεις και να συνεχίσεις από 'κει...
Και η ζωή συνεχίζεται... εν μέσω πεσμένων φύλλων, με γέλια δυνατά, όχι του ενθουσιασμού μα της βεβαιότητας, με αναδρομές, με σχέδια, που θα βγουν τα περισσότερα πλάνες, αλλά δεν πειράζει, τώρα θα ξέρω, κάθε φορά ξέρω και περισσότερα, ξέρω αλλιώς, με κουβέντες, με βλέμματα, με αγκαλιές ξεχασμένες στον χρόνο, με μικρές πολύτιμες πράξεις απελευθέρωσης, με τον χειμώνα που ακόμα δεν λέει να έρθει να με βρει κουκουλωμένη στο κασκόλ μου...
Καλά είναι κι έτσι... Μην σκαλίζεις...

An artist's office

2009-11-27T14:04:00.002+02:00

Με σταμάτησε στη μέση του δρόμου. Με είπε "κούκλα", μα δεν ήταν γι' αυτό που στάθηκα. Πήρε ένα χαρτί κι ένα ψαλίδι στα χέρια του κι άρχισε να κόβει. Εκεί λίγο φοβήθηκα. "I'm not a terrorist", μου είπε, "I'm an artist", και μ' αυτούς τους τύπους πάντα τα πήγαινα καλά. Άρχισε να με ρωτά αν μένω εδώ, αν έχω φίλο, such a beautiful girl, truth in your eyes, such a clear and sunny and happy face, εκεί έκανα να φύγω, μου πήρε λίγα δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσω ότι όλα αυτά ήταν για να γεμίσει τον χρόνο. Με κοιτούσε εξεταστικά, στα μάτια, στο πρόσωπο, σαν να με χαϊδευε με το βλέμμα του, σαν να 'πιανε τα περιγράμματά του και να τα κρατούσε στο μυαλό, μετά να τα περνούσε στο χέρι, μετά στο ψαλίδι. Οι κινήσεις του σταθερές, σίγουρες, ακριβείς, αρμονικές, το ψαλίδι γλιστρά στο χαρτί σαν να κόβει βελούδο με χειρουργική ακρίβεια, αντιλαμβάνομαι πως μια οξεία γωνία θα μπορούσε να αντικατοπτρίζει τα μαλλιά μου, πιασμένα ψηλά, τον ρωτάω "αυτά είναι τα μαλλιά μου;" και χαμογελάει ναι, πλέον έχω καρφωθεί στο χέρι του, δεν πα' να με ρωτά τις πιο αδιάκριτες ερωτήσεις, δεν πα' να 'ναι βρώμικα και μεγάλα τα νύχια του, δεν πα' να μου πει να πληρώσω όσο θέλει για να το πάρω στα χέρια μου... Δεν πρέπει να πέρασε πάνω από ένα λεπτό. Ένα μόνο λεπτό και να 'μαι, το περίγραμμα του προφίλ του προσώπου μου σε μαύρο χαρτί, τα μαλλιά μου ψηλά, το μέτωπο, τα χείλη, οι βλεφαρίδες... "Come to my office again", είπε γελώντας, δίνοντάς το στα χέρια μου. Το πήρα, πλήρωσα λιγότερα από όσα άξιζε κι έφυγα.

Ήχος: αέρας μέσα σε φυλλωσιές δέντρων

2009-11-22T13:06:00.002+02:00

Θα ανοίξουμε διάπλατα τις πόρτες και τα παράθυρα, θα βγάλουμε τα παπούτσια και θα τρέξουμε στα λιβάδια, θα ξαπλώσουμε πάλι κάτω από τα δέντρα, θα ακούμε τον αέρα μέσα από τα φύλλα τους να χαϊδεύει τα βλέφαρά μας, θα βλέπουμε τον ήλιο, άκου, άκου τον άνεμο, άκου τα πουλιά, άκου τα σύννεφα, δεν είμαι τρελή, μου μιλάνε, μου χαϊδεύουν το πρόσωπο, ζω σ' έναν πίνακα ζωγραφικής, ακροβατώ σε πεντάγραμμα με νότες από φωνές πουλιών, βαμμένες κόκκινες και μαύρες και βιολετί, ο ήλιος τραγουδά πονεμένα τραγούδια όταν καίει, δακρύζει όταν κρύβεται πίσω από τα σύννεφα και λατρεύει τα νανουρίσματα με τη δύση του, δες τον, δες τον πώς χαίρεται που τον βλέπεις, πάρε τα πινέλα σου και πάμε, στήσε τους μουσαμάδες σου στο χώμα, θα κάτσω κάτω όπως μ' αρέσει, μην με κοιτάς, άσε με να σε κοιτώ, άσε με να φτιάχνω λάσπη και να βουτάω τα δάχτυλά μου, λύσε τα μαλλιά μου, έχω λερώσει τα χέρια μου, τα μαλλιά μου ήταν κάποτε ξανθά, κάποτε ήταν μακριά και λυτά, κάποτε ήμουν η ίδια άλλη που φοβάσαι, άκου, ένα βιολί από κάπου μακριά, θα είναι εκείνος ο τρελός μουσικός που παίζει στο σκοτάδι, πίσω από κλεισμένες γρίλιες, τώρα πέθανε και τα παραθυρόφυλλα ξέφτισαν, θέλουν ένα χέρι να τα τρίψει, να τα γυαλίσει, τα χόρτα πρέπει να κοπούν, αν χτυπήσει η καμπάνα κάνουμε το σταυρό μας και σταματάμε τις δουλειές, αυτός είναι ο όρος, άσε το νερό να τρέχει, μου αρέσει να το ακούω, όπως και το ποτάμι, κοίτα πόσοι ήρθαν στη γιορτή, φόρα το καλό σου φόρεμα, το άσπρο, δέσε κορδέλες στα μαλλιά, όχι, όχι, δεν χρειάζεται να φοράς παπούτσια, κανείς δεν θα σου πάρει ο,τι έχεις, είναι δικό σου και θα το κουβαλάς, τρέξε στα χορτάρια, τρέχα, χόρεψε, ανέβα στα δέντρα, άκου τον άνεμο, πάτα σε χρώματα, σκαρφάλωσε σε μια αχτίδα φως, μην μιλάς, άκου τον άνεμο...

Λες;

2009-11-03T15:55:00.006+02:00

Άκου να σου πω για να ξέρεις: εδώ βρέχει πολύ. Θα σου 'λεγα να φέρεις ομπρέλα, μα πάλι ξεχνάω πως δεν θα 'ρθεις. Νομίζω πως έφυγες.
Για να βλέπω τον ήλιο και τη βροχή και τα σύννεφα και τα φώτα τη νύχτα, θα επέλεγα να μην έχω κουρτίνες στο σπίτι, αν ήταν απέναντί μου να αντικρύζω δέντρα ή ουρανό ή λιβάδια ή αν τελοσπάντων η απόσταση από τις δίπλα πολυκατοικίες ήταν τέτοια, που να μου επέτρεπε να εμφανιστώ έστω για μια στιγμή στο παράθυρο με το πουκάμισο ανοιχτό ή εντελώς γυμνή. Σήμερα το ρίσκαρα να απλώσω ένα φανελάκι, ίσαμε να προλάβω να του βάλω δυο μανταλάκια και είδα ένα πρόσωπο να κοιτά από το παράθυρό του προς το μέρος μου. Όχι, δεν έκλεισα το πουκάμισο όπως όπως, έτσι σκυφτή καθώς ήμουν κι αυτό ξεκούμπωτο. Μα μπήκα μέσα όπως όπως, χωρίς καν να προλάβω να μυρίσω τον αέρα. Μου 'ρθε στο νου (θου Κύριε!) η φράση που διάβασα χτες "...ίσως η ζωή να είναι πολλά άλλα πράγματα εκτός από το ν' αγαπάς κάποιον". (Να μην ξεχάσω να εμβαθύνω σε αυτήν μόλις ξαπλώσω να κοιμηθώ). Ναι, μου 'ρθε ξανά καθώς άπλωνα το φανελάκι. Τη σκέφτομαι από χτες που τη διάβασα. Παρόλα αυτά τα όνειρά μου δεν είναι για την αγάπη, τα όνειρά μου σέρνονται σε κρύα πλακάκια μαζί με τα πόδια μου, βολεμένα καθώς είναι σε ζεστές κάλτσες, τα όνειρά μου πλένουν τα δόντια τους με παγωμένο νερό και τρίβουν τα μάτια τους καθώς πίνουν έναν καφέ -όποτε. Τα όνειρά μου από καιρό με αγνοούν, χωρίς να μου επιτρέπουν να κάνω το ίδιο. Γι' αυτά δεν υπάρχω. Εγώ, αντίθετα, τους δίνω βήμα και παρουσία, επενδύω τις αϋλες μορφές τους με ρούχα και πρόσωπα και συναισθήματα και τα κάνω κτήμα μου, τα εντάσσω στη ζωή μου. Μα πια αρνούμαι να μετράω "από τότε που...". Αρνούμαι τα γενέθλια, τις γιορτές, τις επετείους. Τι σημασία έχει ο χρόνος που πέρασε; Δεν με νοιάζει να γιορτάζω τον χρόνο που περνά.
Ε, μα στο 'πα, αυτή η βροχή θα με τσακίσει, δεν είναι ότι πονάν τα κόκαλά μου, δεν έχω σπάσει ποτέ κανένα, μα μουσκεύει η σκέψη μου, γλύφει τοίχους και δρόμους και υπονόμους, καταλήγει στη θάλασσα και χάνεται. Χάνεται.
Εδώ και καιρό έχω σταματήσει να κάνω τον σταυρό μου πριν πέσω να κοιμηθώ. Σταμάτησα να φοβάμαι. Σταμάτησα και να προσδοκώ.

Ξέρω

2009-11-01T20:29:00.005+02:00

Ξέρω πως καμιά φορά δεν βρίσκουμε τα λόγια, ξέρω πως, κι αυτά που ξέρουμε, μερικές φορές αναρωτιόμαστε αν πρέπει να τα πούμε και να τα ξαναπούμε, όχι από εγωισμό, αλλά γιατί δεν μπορούν να γίνουν πράξεις, και κάπως πρέπει να κρατηθούμε χωρίς αυτές, μαθαίνουμε να ξεχνιόμαστε σε άλλες καθημερινές πράξεις επιβίωσης, να προσέχουμε τα αυτοκίνητα καθώς περνάμε τον δρόμο, να κλειδώνουμε την πόρτα, να ντυνόμαστε καλά στο κρύο, να αγοράζουμε ψωμί και να πιάνουμε κουβέντα με την κοπέλα στο ταμείο, να μιλάμε σε τηλέφωνα εργασιακού χώρου, να δικαιολογούμε την όποια απόσταση κοιτάζοντας ένα ζευγάρι που μαλώνει στον δρόμο.
Πού και πού κάνω πως ξεχνάω ή πως δεν ακούω. Μα ξέρω.

Απουσία.

2009-10-29T15:17:00.004+02:00

Κι έτσι, καθώς έσκυψα μπροστά σου, με πήραν τα δάκρυα, δεν ξέρω αν ήταν για σένα ή για όλους μας και δεν σκόπευα να τα ρωτήσω, ούτε εκείνα εμένα, αν τα δάκρυα ρωτούσαν, θα σήμαινε ότι έχουν κι ελεύθερη βούληση, την οποία μπορούν να καταπατούν εν ονόματι ενός οποιουδήποτε ελέγχου, άσε που δεν θα τα εμπόδιζα. Αυτά τα συγκεκριμένα δάκρυα δεν ήταν από τα συνηθισμένα μου. Δεν ήταν δάκρυα να γράψω γι' αυτά ως συνήθως. Ούτε από τα άλλα που δικαιολογείς λέγοντας "φύσηξε αέρας και μπήκε σκόνη στα μάτια μου" ή που καλύπτεις επιτυχημένα μια νύχτα με βροχή. Ξεκίνησαν αιφνιδιαστικά από έναν βαθύ λυγμό που έγινε πολλοί μικρότεροι, λες κι είχαμε απομείνει σε εκείνη την ησυχία μόνο εσύ κι εγώ, ακριβώς τη στιγμή που, αν ήθελα να σου μιλήσω, θα σου 'λεγα πως δεν έχω λόγια να σου πω, ούτε ποτέ είχα. Ούτε να σε κοιτάξω μπορούσα. Δεν σου χρωστάω και δεν μου χρωστάς τίποτα, ούτε καν μια συγγνώμη, δεν ήταν γι' αυτό που έκλαιγα. Εκεί που ήρθα να σε συναντήσω, πάντα ένιωθα ασφάλεια να κλάψω με την ησυχία μου, οι απουσίες είναι πολύ ισχυρές.
Τρέφω μεγάλη εμπιστοσύνη και απέραντο σεβασμό στη δύναμη της απουσίας.

Θα...

2009-10-23T12:13:00.003+03:00

Θυμάμαι από μικρή μου άρεσε να μου "τάζουν" πράγματα. Και, θα είμαι ειλικρινής, δεν ζητούσα πολλά. Ένα δυο πράγματα με θυμάμαι πάντα να ζητάω. Όχι ότι ήθελα να μου λένε "υπόσχομαι" ότι θα κάνω ο,τι μου ζητάς, αλλά να μου λένε "ναι". Ούτε πάλι ότι ήμουν το παιδί που δεν του έλεγαν "όχι" ή δεν ήξερε από όρια (αυτά πια τα τηρούσα πάντα σε υπερβολικό βαθμό) ή δεν δεχόταν την άρνηση ως απάντηση, αλλά να, ήθελα μερικές φορές να μου λένε "ναι, θα σου πάρω αυτό που θες κάποια στιγμή" ή "ναι, θα πάμε εκεί κάποια φορά" κι ας ήξερα ότι μπορεί να μην γινόταν... έστω, με αυτήν την αοριστία του "κάποτε", δεν με πείραζε. Καταλαβαίνεις, δεν περίμενα να δω το αποτέλεσμα, ώστε να επιβεβαιώσω αν τηρήθηκε η "υπόσχεση". Δεν έβλεπα τον λόγο τους ως δέσμευση. Δεν έκρινα την ειλικρίνειά τους βάση του αποτελέσματος. Κάποια στιγμή το αντιλήφθηκαν επιτέλους και έπρατταν αναλόγως, θεωρώντας ότι με ξεγελούν, αλλά εγώ ήμουν ευχαριστημένη. Προφανώς το ίδιο κι εκείνοι, που γλίτωναν από τη γκρίνια μου.
Δεν ήξεραν ότι για μένα η απάντησή τους σήμαινε ότι όλα είναι δυνατά, ότι όλα μπορούν να γίνουν, κι ας μην γίνονταν ποτέ. Τελικά, μάλλον αναζητούσα απλά την αισιοδοξία.

Κυριακή βράδυ

2009-10-18T20:42:00.002+03:00

Να, τέτοια μέρα θα μαζευόταν κόσμος στο σπίτι, θα φορούσαν τα καλά τους ρούχα, όχι τα πολύ καλά, αλλά σίγουρα θα ήταν περιποιημένοι, το σπίτι θα ήταν συμμαζεμένο όπως πάντα και καθαρό, θα κάθονταν στο καθημερινό -το σαλόνι το είχαμε για τις γιορτές, όχι όλες τις μεγάλες γιορτές, αφού πάντα λείπαμε, αλλά τις ονομαστικές σίγουρα, εκεί είχα γιορτάσει δυο φορές και τα γενέθλιά μου, δύο, μετρημένες στα δάκτυλα, την πρώτη επειδή το ζήτησα και τη δεύτερη πάλι επειδή το ζήτησα, γιόρτασα και μια τρίτη, μόνη μου, κανείς από όσους περίμενα δεν τα θυμήθηκε και από τότε το αποδέχτηκα και δεν θυμώνω, δέχτηκα μια ανθοδέσμη κι ένα βιβλίο με ποιήματα που από τότε που με θυμάμαι μου άρεσαν κι εκείνη κιόλας τη μέρα έγραψα ένα ποίημα που μου 'λεγε να χαμογελώ κι έλεγε για κάποιον που θα πετούσε ο,τι παλιό από τη ζωή μου και θα με έκανε να γελάω- και θα γελούσαν. Θυμάμαι τον κόσμο να μιλά και να γελά δυνατά, το δωμάτιο γέμιζε καπνό, τα τασάκια αποτσίγαρα και φλούδες από φιστίκια, η μαμά θα στεκόταν όρθια στην πόρτα με το χέρι στο κούφωμα και θα ρωτούσε τι να φέρει, οι φίλοι ως συνήθως δεν θα ήθελαν τίποτα, αλλά εκείνη κάτι θα έφτιαχνε, γρήγορα και καθόλου πρόχειρα, πώς τα έκανε αυτά τα μαγικά και το τραπέζι μεταμορφωνόταν, ακόμα δεν ξέρω. Αυτό ειδικά δεν μου το κληροδότησε. Αργά προς τη νύχτα θα έβγαιναν τα βαριά ποτήρια για το ουίσκι, ή νωρίτερα, δεν θυμάμαι τη σειρά, αν πεινούσαν πρίν ή μετά το ουίσκι. Δεν ξέρω αν χτες βράδυ ονειρεύτηκα τις φωνές και τα γέλια τους πίσω από τον τοίχο ή αν τα φαντάστηκα. Το σίγουρο είναι ότι μου έλειψαν. Τότε μου φαινόταν πολύ περίεργο αν το σπίτι δεν είχε κόσμο την Κυριακή. Τώρα από το σπίτι εκείνο λείπω. Έμειναν οι δικοί μου πίσω. 'Αλλαξαν και σπίτι και μαζί λες και τις συνήθειές τους. Είναι που μεγαλώνουν ή είναι που ψάχνουν τη χαρά σε λάθος σημεία;
'Ασε με εμένα... Τις τελευταίες μέρες στα όνειρά μου με κυνηγά ο χρόνος.

...πολλά!

2009-10-13T17:35:00.001+03:00

Στέρεψα από προβλήματα για δύσκολους λύτες. Σήμερα, δεν ξέρω. Αμετάβατο το ρήμα. Παλεύω εδώ και ώρα κάτι να βρω, και δεν είμαι έτσι μαθημένη εγώ. Εγώ έχω μάθει τα δάχτυλα να τρέχουν και το μυαλό να μην προλαβαίνει. Κι ανάποδα, το μυαλό να τρέχει και τα δάχτυλα να μην προλαβαίνουν. Με τα χρόνια μαζί σου έμαθα κάποια λίγα πράγματα, τα ουσιώδη, θεωρώ, τα απλά. Έμαθα να δίνω χωρίς να σκέφτομαι κι έτσι ξέχασα να μετράω, έμαθα να ακούω, να κοιτάω και να θυμάμαι, κι έτσι ξέχασα να μην υπολογίζω, έμαθα να θέλω, κι έτσι ξέχασα να φοβάμαι, έμαθα να πιστεύω, κι έτσι λησμόνησα να προσέχω. Στο 'χω πει πολλές φορές στα τόσα χρόνια -λίγες, αν το διαιρέσεις με αυτά- και είσαι η μόνη, από τους ελάχιστους που το έχουν ακούσει, που δεν γελάς ούτε το αρνείσαι ούτε το βαριέσαι, μόνο με κοιτάς στα μάτια και δεν το χορταίνεις, όχι επειδή πιστεύεις πως το αξίζεις, το αντίθετο μάλιστα, μα γιατί κάθε φορά σου φαίνεται σαν να 'ναι η πρώτη, κάθε φορά σαν να σου χαρίζουν το πιο πολύτιμο δώρο, φωτίζεται το πρόσωπό σου από χαρά και σκοτεινιάζει από ντροπή, και δεν σου 'χω δώσει πολλά δώρα, γιατί όλα μου φαίνονται λίγα μπροστά σε αυτό, μα κι αυτό το ξέρεις, τι κάθομαι και σου εξηγώ;
Να σου πω πως σ' ευχαριστώ ήθελα απλά.

Εποχές

2009-10-09T12:11:00.004+03:00

Θυμάμαι κάτι νύχτες με τα φώτα αναμμένα, φώτα αυτοκινήτου, φώτα υπολογιστή, φώτα λάμπας κίτρινης μελαγχολικής και ενοχλητικής στο ταβάνι, φώτα μικρού λαμπατέρ, φώτα μακριά πέρα από βουνά, φώτα μπαρ και μαγαζιών, φως του φεγγαριού και των αστεριών, φώτα άγνωστων δρόμων. Θυμάμαι την αφή ενός τζην φθαρμένου και μαλακού, που ακουμπούσα το χέρι μου. Θυμάμαι πάντα κάτι να ψάχνεις, πάντα κάτι να δουλεύεις στο μυαλό σου. Θυμάμαι το μέτωπό σου προβληματισμένο. Περιέργως, δεν σε θυμάμαι να γελάς συχνά. Ξέρεις, χα-χα, όχι χαμόγελο. Θυμάμαι να γελάς σπάνια, δυνατά και λίγο. Θυμάμαι όμως καλά το πώς γελάς. Μου αρέσει να σε ακούω να γελάς ή να σε νιώθω να γελάς, κι ας μην σε ακούω. Θυμάμαι το άρωμά σου, όλα τα αρώματά σου, όλες τις μυρωδιές σου. Θυμάμαι μπουφάν και κασκόλ και σκουφιά και μετά άρωμα Πασχαλιάς και μετά ζέστη, ανοιχτά παράθυρα, ιδρώτα, κλειστά μάτια στον ήλιο, πέδιλα. Μου λείπει μια εποχή για να μπορώ να σε βάλω σε έναν χάρτη με τις τέσσερις εποχές, σαν εκείνον που είχαμε στον τοίχο της αίθουσας στο δημοτικό. Τότε τις εποχές τις γράφαμε με κεφαλαία κι είχαμε κι από ένα ποίημα να πούμε για καθεμιά τους. Η Άνοιξη είχε παιδιά με λουλουδάτα πολύχρωμα στεφάνια στο κεφάλι, το Καλοκαίρι στάχια κίτρινα και έναν ήλιο χαμογελαστό, το Φθινόπωρο καστανά και χρυσά φύλλα και βροχή και παιδιά με γαλότσες και ομπρέλες, ο Χειμώνας ήταν ασπρομάλλης γέρος με φουσκωμένα μάγουλα και φυσούσε δυνατά και θυμωμένα.
Μου λείπει μια εποχή μαζί σου. Όχι να σε ακούω, μα να σε ζω.

Σμαράγδια και ρουμπίνια!

2009-10-08T16:20:00.006+03:00

Τα πολύχρωμα πετραδάκια τα κεντημένα σε όλη την επιφάνεια της φτηνής της μπλούζας φεγγοβολούσαν σαν αστέρια στην γκρι οροφή του ταξί. Ο οδηγός σίγουρα δεν θα τα είχε προσέξει, εκτός αν τον τύφλωναν, καθώς το φως τους έπεφτε στα μάτια του. Όχι απλά φεγγοβολούσαν, αλλά χόρευαν κιόλας. Ούτε χόρευαν, σχεδόν κολυμπούσαν, έτσι μπορώ να περιγράψω την κίνησή τους. Έκανε ζέστη, τα παράθυρα ανοιχτά, ο ήλιος εισέβαλλε από παντού και διαθλάτο σε ο,τι προσέπιπτε, π.χ. σε πετραδάκια μιας μπλούζας μιας καλοχτενισμένης κυρίας. Η κυρία στη θέση του συνοδηγού είχε όρεξη για κουβέντα και σχόλια για τον καιρό. Έπινα τον καφέ μου στο πίσω κάθισμα ενός συνηθισμένου ταξί, μιας συνηθισμένης διαδρομής, μιας καινούριας όμορφης μέρας και τραγουδούσα από μέσα μου σκεπτόμενη -μην γελάσεις- πάλι εσένα.
Οι πολύχρωμοι γλεντζέδικοι αντικατοπτρισμοί απέσπασαν για λίγο την προσοχή μου.

Η Καθοριστική Στιγμή

2009-10-02T19:35:00.004+03:00

Μπήκε στο ερμάριο ή το συρτάρι (δεν πρόσεξε και δεν θυμάται πού, γιατί είχε σκοτάδι και η μεταφορά συνετελέσθη βιαστικά, χωρίς πολλές πολλές επεξηγήσεις και ανάλογη προετοιμασία), μαζί με στυλό, χάρακες, σημειώσεις, αχρησιμοποίητα και άχρηστα ημερολόγια, υποχρεώσεις και εκκρεμότητες, ωστόσο στην κορυφή της to-do list, να μην είμαστε και άδικοι. Ναι, κι όμως, χώρεσε μια χαρά, παρότι στριμώχτηκε λιγάκι. Όλα γίνονται, αν θέλει κανείς. Θα επανέλθει στο φως άμα τω ανοίγματι του ερμαρίου, θα βγει με φούρια, θα τινάξει τις σκόνες από τα φτερά, θα αναπνεύσει βαθιά και θα μαζέψει ο,τι τελοσπάντων απέμεινε από κάτι καιρούς παλιούς που κοντεύουν να ξεχαστούν ή που δεν χρησιμεύει να επανέρχονται σε καμιά, σε οποιαδήποτε, σκέψη ή συνείδηση. Εξάλλου, ό,τι υπάρχει πραγματικά είναι το παρόν της στιγμής, όπως πάντα.
Αυτό ονομάζεται πράξη! Το παρόν. Η επιλογή δράσης ή μη-δράσης. Το "θέλω" κι όχι το "πρέπει", ούτε το "μπορώ". Η στιγμή. Ούτε το πριν ούτε το μετά της. Αυτή η χιλιοειπωμένη και κακομεταχειρισμένη και περιφρονημένη καθοριστική στιγμή...

Λογόρροια

2009-10-01T11:22:00.002+03:00

Προσπαθείς να με ζωγραφίσεις, να με εικονίσεις, να με βάλεις σε πίνακες, σε λόγια, σε στίχους, σε σύμβολα, να με ταυτίσεις με λουλούδια ή με τον καιρό, να με φανταστείς να κρατώ μια κούπα τσαϊ ή ένα κολωνάτο ποτήρι του κρασιού ή να καταπίνω λαίμαργα νερό μια ζεστή μέρα, να φοράω φόρμες ή ανάλαφρα φορέματα ή περίεργα παντελόνια, να κοιτάω τα χαρτιά μου, να διαβάζω ένα βιβλίο ή να γελάω δυνατά. Προσπαθείς να με δεις μες στον χρόνο, ποια ήμουν, πώς μεγάλωσα, πώς ταξίδεψα και με ποιους παρέα, πώς επιβίωσα, ποιες άμυνες επιστράτευσα, κάπως σαν να μου βγάζεις τα ρούχα ένα ένα και να με βλέπεις γυμνή. Προσπαθείς να με δεις μες στη νύχτα καθώς επιστρέφω, μοναχική με φαντάζεσαι και καλά κάνεις, κι εγώ έτσι με φαντάζομαι, θες να μπεις στις σκέψεις μου εκείνης της ώρας κρυφά, λαθραία, με μια συστολή που σε χαρακτηρίζει, να υποθέσω, κανείς δεν θα του άρεσε να δουν ότι παραβιάζει ξένη ιδιοκτησία, μα εγώ θα σ' αφήσω, έτσι, μες στο σκοτάδι, ενώ σκέφτομαι έναν στίχο ή χαμογελώ που και σήμερα τα κατάφερα, όχι με τους άλλους, αλλά με μένα τα κατάφερα, εκεί ακριβώς είναι που θα σε αφήσω να εισχωρήσεις στη σκέψη μου, να εισβάλεις, να το πω καλύτερα. Για τόσο λίγο. Φτάνει για σήμερα. Όχι ότι σου βάζω όρια. Μα είναι σειρά μου τώρα. Και σε αυτόν τον αόρατο κόσμο, κινδυνεύω να με χάσω σου λέω.

Τρεις τελίτσες επί τρία.

2009-09-30T22:36:00.002+03:00

Γουλιά κρασί,
το αριστερό πόδι στη μικρή γραμμή του 1, το δεξί στη μεγάλη.
Σταυρώνω τα πόδια σε περίεργο "κουτσό"...
Μου μιλάς, ενώ περπατώ σε τσιμεντένια νούμερα, χαραγμένα με μπογιά.
Μου λες διάφορα, αριστερό πόδι στη μικρή γραμμή του 7, δεξί στη μεγάλη, οι μύτες των ποδιών ενώνονται. Δοκιμάζω κι αλλιώς. Ενώνονται οι φτέρνες.
Φυσάει, η φούστα μου σηκώνεται στον αέρα, την κρατάω ανάμεσα στα πόδια μου.
Τα μαλλιά μου πιασμένα.
Το πρόσωπο σε σύσπαση.
Τα δάκρυα νομίζω πως θα εκραγούν, θα κάνουν ένα "πλατς" και θα ξεχυθούν από τα μάτια μου.
Μα σου λέω, είμαι καλά. Μέρες τώρα είμαι καλά.

Δεν κόλλησα σε 'κείνη τη λέξη την απαγορευμένη. Κόλλησα στις τελίτσες. Απαιτεί πολύ μεγαλύτερο κόπο, παρά θάρρος, για να βάλεις τελίτσες. Τις εκτιμώ ιδιαιτέρως. Εκτιμώ τη συνειδητή προσπάθεια πιο πολύ από το θάρρος.

Huldufólk

2009-09-30T16:01:00.008+03:00

Εκεί ψηλά, πάνω πάνω στον χάρτη, στον βορρά, σε μια χώρα των πάγων, πιστεύουν πως στους βράχους και τις πέτρες και ίσως και πίσω από μερικούς καταρράκτες κατοικούν κάτι ξωτικά, κρυμμένους ανθρώπους τους ονομάζουν, λένε πως ζουν σε δικά τους σπίτια, πίνουν καφέ και φτιάχνουν τηγανίτες, έχουν μάλιστα και δικό τους χώρο να απολαμβάνουν τη μουσική. Αυτά που λες τα ξωτικά δεν κάνει να τα πειράζεις, δεν κάνει να τους μιλάς, γιατί θα τρελαθείς, και το μόνο που χρειάζεται για να τα δεις μπροστά σου είναι υπομονή και εγκαρτέρηση, not to mention ότι πρέπει να στέκεσαι στο σωστό σημείο. Κάποιος λέει ότι πρέπει να είσαι ευγενής με τους αόρατους ανθρώπους, γιατί δεν τους αρέσει να τους τρομάζεις. Το καλό που σου θέλω, μην τα βάλεις μαζί τους. Αυτοί οι αόρατοι άνθρωποι, τα ξωτικά, το ίδιο είναι (αν και, για κάποιους, άλλο το ένα άλλο το άλλο, μα κι αυτό δεν έχει σημασία για μένα, και μισό λεπτό να τελειώσω ό,τι έλεγα, γιατί αλλιώς θα το ξεχάσω), χτίζουν τα σπίτια τους σε συγκεκριμένα ενεργειακά σημεία, κι αν θες να τους δεις, κάτσε σε ένα σταυροδρόμι στις 24 του Ιούνη. Δεν κρατάει πολύ το πέρασμά τους. Αμέσως μόλις εμφανιστούν, τρέχουν και κρύβονται πίσω στα σπίτια τους, που είναι οι βράχοι, είπαμε. Τα ξωτικά αυτά συνάπτουν και φιλίες, όπως διάβασα, ακόμα και με ανθρώπους ορατούς, να τους πούμε έτσι. Ειδικά όταν είναι μικρά και άμαθα και δεν υπακούν σε κανόνες που λένε ότι αυτό απαγορεύεται. Όχι, δεν έχει ακουστεί ότι τους ερωτεύονται κιόλας. Ούτε το αντίθετο όμως.

Δίδωμι

2009-09-29T15:50:00.001+03:00

Ετοιμάζω δώρα για ανθρώπους που δεν ξέρω καλά-καλά. Και δεν φαντάζεσαι πόση χαρά μου δίνει! Κόβω ένα απόκομμα από εφημερίδα, που ίσως να ενδιαφέρει τον Κ., σχεδιάζω να πάω ν' αγοράσω έναν φάκελο και να το βάλω μέσα, ίσως πάλι να το βάλω απευθείας μέσα στο βιβλίο που θα παραγγείλω για να του κάνω δώρο, αν ποτέ τον ξαναδώ. Τώρα ξέρω τι θα του δωρίσω. Μετά σκέφτομαι τον Α., ίσως κι εκείνον να ενδιέφερε το ίδιο βιβλίο, λέω να το πάρω δώρο σε αυτόν, αν τύχει να τον δω πρώτο. Μπα, δεν νομίζω. Μάλλον και το απόκομμα και το βιβλίο θα παραμείνουν αγορασμένα και τυλιγμένα στο συρτάρι μου, όπως και τόσα άλλα, λέξεις, σημειώματα, σελιδοδείκτες, εισιτήρια, κούπες, θήκες, γράμματα, ένα σωρό. Αγοράζω ή ετοιμάζω πάντα με κάποιον στη σκέψη μου. Να το πω σωστά, αγοράζω ή ετοιμάζω μόνο αν έχω κάποιον στη σκέψη. Δεν αγοράζω ή ετοιμάζω, για να δώσω. Μάλλον, το δώρο έρχεται και βρίσκει τον παραλήπτη του, που ήδη είναι στο μυαλό μου. Το να δώσω προηγείται της αγοράς, την οποία συχνά δεν ακολουθεί καν... Ο σκοπός όμως έχει επιτευχθεί. Όχι πως η χαρά του παραλήπτη δεν με κάνει ευτυχισμένη, άσε που μπορεί να μην είναι καν έκδηλη, αλλά η μισή -ίσως και περισσότερη- χαρά είναι να βρω εγώ τι ταιριάζει στην εικόνα που έχω δημιουργήσει για κάποιον, από όσα είδα και άκουσα για εκείνον και από 'κείνον. Γιατί, αν με γνωρίσεις, θα δεις ότι δεν μιλάω πολύ, ειδικά όταν δεν έχω τι να πω. Μα, ακούω, και, κυρίως, βλέπω και αισθάνομαι. Βλέπω συζητήσεις, βλέπω τρόπους σκέψης και άμυνας, βλέπω την αγάπη και το ενδιαφέρον, βλέπω την περιφρόνηση και την αδιαφορία και την απογοήτευση, βλέπω το καλυμμένο ενδιαφέρον, βλέπω πρόσωπα και συναισθήματα ακόμα και στο σκοτάδι -ειδικά εκεί. Μου αρέσουν οι κουβέντες στο μισοσκόταδο, όταν ξεχνάν να ανάψουν το φως, κόντρα κάποιος στο παράθυρο, εγώ απέναντι, με βλέπει ίσως αχνά να τον κοιτώ, εγώ βλέπω τον ουρανό πίσω από μια σκοτεινή μορφή. Και παρόλα αυτά, τα μάτια λάμπουν, ακόμα και στο σκοτάδι. Ναι, δεν μιλάω πολύ, ειδικά όταν δεν ξέρω τι να πω, όταν αυτά που θέλω να πω είναι "εξαρτάται" ή "όλα είναι σχετικά" ή απλά "δεν γνωρίζω". Δεν βοηθά την κουβέντα, με αποξενώνει συχνά, ειδικά για σένα που δεν με γνωρίζεις καλά, έτσι θα νομίζεις.
"Τι έχεις;", με ρώτησες. "Τίποτα", σου είπα. "Ψέματα", απάντησες και σου έκανα νεύμα "ναι". Για σένα ετοιμάζω αυτό το δώρο, έτσι, χωρίς καν να έχουμε ανταλλάξει πολλές κουβέντες, χωρίς να ξέρω αν θα σε συναντήσω ποτέ ξανά. Αλλά δεν έχει και τόση σημασία. Για μένα σου το ετοιμάζω.

Off you go!

2009-09-25T10:49:00.001+03:00

Τι μπέρδεμα πρέπει να 'ναι κι αυτό...! Ξάφνου τόση αγάπη γύρω σου, που σχεδόν δεν ξέρεις τι να την κάνεις. Αστειεύομαι... Πάντα ξέρεις τι να την κάνεις την αγάπη. Τη ζεις, την έχεις σε μια όμορφη ασημένια καλοσκαλισμένη θήκη και την κρατάς στην καρδιά σου, την κουβαλάς πάντα μαζί σου, την κλείνεις σε φωτογραφίες, σε στιγμιότυπα. Από την αγάπη σού μένει πάντα η ουσία της και μικρές στιγμές, αποτυπωμένες σε εικόνες, που έρχονται κάτι απρόσμενες στιγμές μπροστά σου σαν σκηνή από ταινία, ίσως ενώ βλέπεις μιαν άλλη ταινία. Ναι, είναι όμορφο πράγμα η αγάπη, η αναμονή της, η προσμονή της νύχτας μαζί, της νύχτας εκείνης, που μετά θα γίνει η πρώτη νύχτα, και έτσι θα μείνει. Δεν μπορεί να 'ναι κάτι κακό η αγάπη, όσο πόνο κι αν κρύβει καμιά φορά. Τη ζηλεύω, κι όπου "ζηλεύω", βάλε "ζηλεύω" και "θαυμάζω" και "χαίρομαι". Ζηλεύω κρυφά τους μετόχους της, ζηλεύω τους εκφραστές της, ζηλεύω κάθε στίχο σε ποίημα που γράφτηκε από άλλον και μιλά γι' αυτήν, ζηλεύω κάθε λέξη που την περικλείει, κάθε πρόσωπο, κίνηση, βλέμμα, που κρύβεται από πίσω της. Ζηλεύω τις αναμονές σε σταθμούς τρένων, σε στάσεις λεωφορείων, σε αεροδρόμια, στο κατώφλι μιας πόρτας, ζηλεύω τις διαδρομές σε δρόμους, λεωφόρους και στενά πλακόστρωτα, ζηλεύω τα μπλεγμένα χέρια και την κατάργηση των αποστάσεων, γίνομαι ο αέρας που μπαίνει από ανοιχτά παράθυρα και σβήνει τα κεριά (τι να το κάνεις το φως όταν το φεγγάρι είναι τόσο όμορφο;), ζηλεύω τη βροχή που μουσκεύει τα ρούχα και τα μαλλιά και το πρόσωπο και δεν είναι δάκρυ αλλά χαμόγελο, ζηλεύω τα καλοπλυμένα ποτήρια που περιμένουν θαρρείς ατελείωτο χρόνο σε καθαρή πετσέτα άσπρη με κόκκινες γραμμές, ζηλεύω την καρδιά που χτυπά και πάει να σπάσει, ζηλεύω τα βήματα, τα χέρια, τις ανάσες, τα δάχτυλα, ζηλεύω εκείνη τη στιγμή του "πάμε;".

Αρχή διατήρησης της ενέργειας.

2009-09-23T20:02:00.006+03:00

Γίναμε πολλοί μωρέ, να, αυτό σκέφτομαι καμιά φορά... Μαύρα και κόκκινα και κίτρινα και γαλάζια backgrounds, και χαμογελαστά και βροχερά και ονειρεμένα και θαλασσινά, και έρωτες και χωρισμοί και πολύς πόνος, μα πολύς πόνος, και ευτυχία, και η ζωή μας κάθε μέρα, και απορίες και φωτογραφίες και επέτειοι, και τα παλιά και οι μνήμες τους, και όνειρα και ελπίδες, και φόβοι και γέλια και απάτες και αυταπάτες, και τραγούδια και παιχνίδια και δοκιμές, και φίλοι άγνωστοι και γνωστοί, και σφάλματα, και προδιαγεγραμμένα και τυχαία και μοιραία, και μια μπάλα που χάθηκε ούτε που ξέρω πότε, ίσως και να τριγυρίζει εντός του γηπέδου, όπου έμπειροι τάχα παίκτες θαρρούν πως κάνουν καλό κοντρόλ (εδώ γελάτε), στήνουμε καλά τα τέρματα και ξαναμαρκάρουμε τα όρια με λευκή μπογιά, μέχρι εδώ εσύ μέχρι εκεί εγώ (και τούμπαλιν), όπως κάναμε ζωγραφίζοντας τα θρανία μας χωρίζοντάς τα στη μέση, λέμε πως γρατζουνάμε χορδές τεντωμένες και πιάνουμε τον ήχο τους με το έμπειρο αυτί μας, όχι έτσι, αλλιώς, κάνε αυτό, μην κάνεις το άλλο, κάνε ο,τι θες, κάνε ο,τι νομίζεις, δοκίμασε την τύχη σου σε τυχερά παιχνίδια με χαρτιά, πόνταρε τα περισσότερα όταν έχεις απέναντί σου αδύναμο παίχτη, αν αυτό σε κάνει να νιώθεις πως έχεις τον έλεγχο -μα δεν ξέρεις ότι είναι απλά ένα τυχερό παιχνίδι;, παίξ' τα όλα για όλα στο κάτω κάτω, το σηκώνει η περίσταση, μείνε εντός γηπέδου όσο σε παίρνει, κι αν τύχει και σε πάρει η μπάλα και πέσεις πάλι σε καναν πάτο, γύρνα προς τα λάθη σου κι αγάπησέ τα, ίσως να είναι ακόμα εκεί να σε θυμούνται, αιωνία να είναι η μνήμη σου, γίναμε πολλοί, ο ένας καλύτερος από τον άλλον, ο ένας με πιότερη αγάπη από τον άλλον, ο ένας με πιότερες υποσχέσεις να δώσει, ο άλλος με πιότερες αγκαλιές, κι εγώ, μην θαρρείς, είμαι ένας απ' όλους και κανένας απ' αυτούς.
Μ' αυτά και μ' εκείνα, ξέχασα να πω το βασικότερο: δεν μου αρέσει ούτε να με λυπούνται, ούτε να (τους) λυπάμαι. Όσο κι αν αυτό θα μου 'δινε μια ναρκισσιστική αυταπάτη δύναμης.

Ακίνητη.

2009-09-21T05:51:00.001+03:00

Βρωμάς.
Σου λένε για την τέχνη της ΕΣΣΔ και ζηλεύεις όλους αυτούς που ξέρουν ν' ανακατεύουν χρώματα, για να φτιάχνουν όνειρα.
Κλείσε το τετράδιο.
Κλείσε τα μάτια.
Δεν είσαι για πουθενά.

Arrêtez le monde, je voudrais descendre!

2009-09-18T17:11:00.000+03:00

Αυτά λοιπόν. Άλλα δεν έχω. Ό,τι μπορούσα το έδωσα. Και θα 'δινα κι αυτά που δεν έχω ή έχω λιγοστά, αν δεν είχα λίγο εγωισμό να με κρατά στην επιφάνεια. Κάποτε διέθετα κι απ' αυτόν περισσότερο, μετά τον χάρισα για να ζωγραφίσω χαμόγελα σε παιδικά πρόσωπα και να πάρω λίγες αγκαλιές μυρωδάτες και ζεστές και σφιχτές. Ο εγωισμός μου πήγε περίπατο σε πάρκα και λύγισε σε δάκρυα έτοιμα να πέσουν από βουρκωμένα μάτια. Ο χρόνος μου απέκτησε σχετική έννοια, από τότε που έμαθα πως μια κλωστή χωρίζει τη χαρά από τη θλίψη, την εμπιστοσύνη από τον φόβο, μόλις άρχισα να βλέπω τις πρώτες ρυτίδες γύρω από τα μάτια μου, μόλις είδα τις πρώτες λευκές τρίχες στα μαλλιά μου. Ευτυχώς, νωρίς. Όχι τόσο νωρίς ώστε να τον περιφρονήσω, ούτε τόσο αργά ώστε να τον απαρνηθώ.
Δεν γκρινιάζω εύκολα. Χάσιμο χρόνου. Και δεν θυμάμαι ποιος είπε ότι αυτός είναι η περιουσία μας.

Για μένα ο εγωισμός είναι πλέον η ύστατη λύση.
Για άλλους είναι η πρώτη επιλογή.

Μέρες

2009-09-15T16:39:00.000+03:00

Πριν το κλικ κουνάς το κεφάλι, "εγκρίνεται", σαν να λες. Και έφυγες. Πετάς, ανοίγεις παράθυρα και μοιράζεις χαμόγελα, εισάγεις δαιμόνια και κουνάς μολύβια και πλήκτρα, ξαπλώνεις κι ανάβεις τσιγάρα και βάζεις ποτά σε ξένα ποτήρια, δεν ξέρεις πως μπήκες εδώ μέσα μα είναι ωραία, νιώθεις άνετα, πρόσεχε μην μπερδέψεις τα πράγματα στο συρτάρι, να τα βάλεις πίσω έτσι όπως ήταν, η παρανομία σου δεν έχει όρια, άλλοι θα νιώσουν ένα χάδι στα μαλλιά, άλλοι μιαν ανατριχίλα στην πλάτη, άλλοι θα κάνουν τον σταυρό τους και θα σκεφτούν πως κάποιος που πέθανε τους επισκέφθηκε, άλλοι θα γεμίσουν τετράδια, άλλοι θα μείνουν να κοιτούν το ανοιχτό παράθυρο στερημένοι από λόγια, άλλοι θα είναι ήδη άδειοι κι άλλοι ζωντανοί νεκροί, κάποιοι δεν θα γελάσουν ξανά παρά ελάχιστες στιγμές στη ζωή τους.
Είναι μέρες που δεν τελειώνουν έτσι απλά παίρνοντας πίσω ο,τι έφεραν...
Είναι μέρες που ο χρόνος τελειώνει στην αγκαλιά τους... Χωρίς ένα όμορφο παραμύθι για καληνύχτα.

Pardon?

2009-09-11T16:34:00.001+03:00

Κάποιες φορές στη θέση της καρδιάς μου έχω μια πέτρα κι άλλες πάλι έχω πάγο. Κρύα η μία, κρύος και ο άλλος. Την πέτρα δεν μπορείς εύκολα να την σπάσεις, δεν πα' να χτυπάς, τον πάγο ευκολότατα μπορείς να λιώσεις, με λίγη μόνη θέρμη. Δεν ξέρω γιατί λένε για κάποιον πως έχει καρδιά από πάγο... Σκέφτηκες πόσο ευάλωτος είναι ο πάγος, αν εξαιρέσεις αυτό που δείχνει; Όποιος μείνει σε αυτό που φαίνεται, δεν τολμά να τον πλησιάσει, μένει μακριά, κρύο κάνει, λέει. Όποιος έρθει πιο κοντά -δεν χρειάζεται καν άγγιγμα, μιαν ανάσα τρυφερή- θα δει τον πάγο να λιώνει, να γίνεται δάκρυ, να γλιστρά στα χέρια του, να παίρνει τις μορφές που του δίνουν τα δάχτυλα που τον κρατούν. Ξέρω τώρα τι θα πεις, πως ο πάγος λιώνει και δεν μένει στο τέλος τίποτα να θυμίζει αυτό που ήταν, μάλλον δεν ξέρω αν το πεις, εγώ αυτό θα σκεφτόμουν, έτσι, χωρίς λόγο, χωρίς να θέλω να παραθέσω κανένα σοβαρό αντεπιχείρημα, μόνο για να διανθίσω την κουβέντα με ένα σχόλιο, που θα προβληματίσει σοβαρά όλους, εκτός από εμένα που την είπα, θα μείνουν ώρα να αναρωτιούνται για τις φιλοσοφικές προεκτάσεις αυτού του ερωτήματος, όπως θα κάθονταν ώρα να αναρωτηθούν για το αν κοιμούνται οι πίνακες τα βράδια ή αν ένας καμβάς μυρίζει όπως η εποχή που απεικονίζει.

Είσαι;

2009-09-10T16:14:00.005+03:00

Ευτυχώς κρατούν λίγο, αυτές οι στιγμές, λέω, που νιώθω σαν τεράστιο κόκκινο μπαλόνι που φουσκώνει, φουσκώνει, κι είναι έτοιμο να σκάσει. Μετά πάλι ηρεμώ, αποφασίζω σθεναρά για πράγματα που λίγο αργότερα, ίσως και στιγμές μετά, θα έχω αποφασίσει κάτι άλλο. Δεν είναι δυνατόν να κρατήσω ποτέ μια σταθερή στάση, να έχω ένα ξεκάθαρο συναίσθημα, ο,τι να 'ναι ρε παιδί μου, φτάνει να είναι αυτό και όχι άλλο, να μην έχω αυτά τα πισωγυρίσματα που με κουράζουν; Και όταν κουράζομαι θυμώνω, και με προτιμώ θυμωμένη απ' ο,τι στενοχωρημένη. Κι όταν θυμώνω γίνομαι σκληρή, και μου αρέσω περισσότερο σκληρή απ' ο,τι τρυφερή και γλυκιά. Κι όταν είμαι σκληρή πονάω και τους άλλους, και ποτέ δεν σκέφτηκα να τους κάνω κακό, ποτέ δεν σκέφτηκα κακό για κανέναν, απλά εκείνες τις στιγμές δεν μπορώ να με ελέγξω, εγώ, που προσπαθώ να χαράξω με ακρίβεια τις διαδρομές μου στον παγκόσμιο χάρτη, εγώ, που προσπαθώ να απλώσω τα ρούχα με τα σωστά μανταλάκια στα σωστά σημεία, για να μην αφήσουν σημάδι, εγώ, που θα σκουπίσω προσεκτικά τα ποτήρια να μην μείνουν σημάδια από το νερό, εγώ, που πλέον δεν θα πιω παραπάνω απ' όσο αντέχω, γιατί σιχάθηκα τους μεθυσμένους ύπνους της ζάλης, εγώ, που θα περπατήσω στις μύτες να μην ακουστούν τα παπούτσια μου στο κάτω πάτωμα, εγώ, που θα χαμογελάσω, ακόμα κι αν μου μιλήσουν άσχημα, εγώ, που το κρατάω, το κρατάω μέσα μου, μα μια μέρα, στα ξαφνικά, χαμογελώντας θα σου πω να το ακούσεις αυτό που ήδη γνωρίζεις.
Να με φοβάσαι όταν θυμώνω.
Πέρνα να με πάρεις για ένα καφεδάκι... Πάμε να κάνουμε κοπάνα! Ναιιιιι! Πάμε να μας φυσήξει ο δροσερός αέρας του φθινοπώρου με σταγόνες βροχής κρυμμένες πίσω από σύννεφα. Πάμε να τρέξουμε στη διάβαση, καθώς θα έχει ανάψει το κόκκινο. Πάμε να κοιταχτούμε χωρίς να μιλάμε και να γελάσουμε, απλά και μόνο στο άνοιγμα μιας πόρτας. Πάμε να δούμε μια έκθεση τέχνης ακαταλαβίστικη. Πάμε να χαζέψουμε φωτογραφίες ασπρόμαυρες με πορτραίτα θλιμμένων περαστικών. Πάμε να κοιτάξουμε την αντανάκλασή μας σε βιτρίνες με ρούχα αδιάφορα. Πάμε σε κείνο το καφέ με τα ξύλινα πατώματα και τη τζαμαρία που βλέπει μόνο θάλασσα. Πάμε να πάρουμε εφημερίδες να διαβάσουμε και να τις τσαλακώσουμε πάνω στα πόδια μας, καθώς θα σκύβουμε να φιληθούμε. Είσαι;

UTC±1

2009-09-07T16:53:00.000+03:00

Δεν είναι να τον χάνεις αυτόν τον ήλιο νωρίς το πρωί, τεράστιο, πορτοκαλή! Και μόνο που ξέρω ότι είσαι κάπου εκεί δίπλα του -όπως τον βλέπω εγώ από το παράθυρο, δηλαδή, γιατί εσύ τον βλέπεις κάπου αλλού δίπλα (η άποψη/view, όπως κι αν την πάρει κανείς, όποια από τις δύο ερμηνείες της, είναι υποκειμενική, ανάλογη με το σημείο αναφοράς, όπως κι η αλήθεια)- είναι καλύτερα να μένω ξύπνια και να τον κοιτάω, από το να μένω ξαπλωμένη στο κρεβάτι προσπαθώντας μάταια να κοιμηθώ, ενώ εσύ δεν είσαι δίπλα μου.
Γυρίζω τα δωμάτια, καθένα τη δική του ξεχωριστή μυρωδιά, δανεισμένη από σένα, τις έφερες όλες μαζί σου σε δυο τσάντες και τις άνοιξες, σκόρπισαν στον χώρο και κάθισαν σε έπιπλα, πότισαν τα υφάσματα, ανακατεύτηταν με μια μυρωδιά κάρβουνου στο σαλόνι, με τη μυρωδιά των πλυμένων ρούχων έξω απ' την κουζίνα, με τη μυρωδιά της κρεβατοκάμαρας, όπως μυρίζει όταν κάποιος φεύγει κι αφήνει ένα κενό σημείο στο κρεβάτι, που ακόμα κρατάει το σχήμα και τη ζέστη του, μυρίζει ξύλο και όνειρα και τρυφεράδα και ιδρώτα της νύχτας και Κυριακή -κι ας μην είναι- δεν πειράζω τίποτα, δεν στρώνω το σεντόνι, να τρέχω εκεί να σε αναπνέω και να φαντάζομαι ότι τάχαμου ξυπνάω δίπλα σου, σε φιλώ καλημέρα, έξω έχει ήλιο, σηκώνομαι και σε κοιτώ που κοιμάσαι ακόμα και χαζεύω λίγο μόνο από το παράθυρο -τόσο αντέχω να μην σε ακουμπάω - ξαπλώνω πλαϊ σου ξανά... δεν ντύνομαι. Τυλίγεις γύρω μου τα χέρια σου... Άντε, πού είσαι;
Τι ώρα είναι;
Πάλι πιάστηκα να μιλάω κι ο ήλιος ανέβηκε, τα χρώματα άλλαξαν, τώρα πια κάνει ζέστη, όχι την τρυφερή ζέστη του υπνοδωμάτιου πίσω απ' τα κατεβασμένα στόρια, μα εκείνη τη ζέστη που καίει τα πάντα, τα ξεθωριάζει. Με αυτόν τον ήλιο δεν σε βλέπω καλά. Ξάσπρισε το τοπίο, έγινε σκληρό, κι ας έχει τόσο πράσινο τριγύρω. (Μα γιατί δεν ακούγονται τζιτζίκια);
Πεινάς; Να σου 'φερνα κάτι να φας... Γελάς; Να 'μουν εκεί μόνο να σε βλέπω... Κουράστηκες; Να 'ρχόμουν να σ' αγκαλιάσω λίγο, να σου χαιδέψω τον λαιμό... Τι κάνω μόνη μου εδώ;

Ήθελα να σου φωτογραφίσω τον ήλιο λίγο μετά τις 7. Μα ξεχάστηκα να σε σκέφτομαι και τον έχασα...

4 του Αυγούστου

2009-09-03T20:35:00.004+03:00

...Γυρίζεις το κλειδί, ανοίγεις την πόρτα, βγάζεις τα παπούτσια, πατάς με γυμνά πόδια σε πλακάκια που δεν έχει δει το φως του ήλιου -ή μάλλον εσύ δεν το είδες να τα βλέπει. Βάζεις κρύο νερό σ' ένα ποτήρι κι ενώ γεμίζει, πιάνεις τον ιδρώτα στο μέτωπό σου, σκονισμένα τα μαλλιά και το δέρμα σου, θυμάσαι εκείνον τον στίχο "μ' ένα ξυστρί καθάρισέ με απ' τη μοράβια". Καμιά φορά νομίζεις πως θα ξυπνήσεις απ' αυτό το όνειρο, πάλι ιδρωμένος θα 'σαι, θα κοιτάξεις δίπλα σου, εκείνη θα κοιμάται ήσυχη, μα ποιος ξέρει σε ποιο όνειρο κι αυτή να ταξιδεύει;, θα προσπαθεί κάτι να σου πει, μα δεν θα μπορεί να κουνήσει τα χείλη της, εδώ το 'χει, αν δεν ήταν όνειρο απλά δεν θα την άκουγες, θα ξεροκαταπιείς σ' ένα στεγνό στόμα, θα την αγκαλιάσεις σφιχτά, θα κλείσεις τα μάτια, όταν ξυπνήσεις θα είναι ένα άλλο όνειρο.

Σόλο

2009-09-02T14:14:00.004+03:00

Είμαι κιθάρα .
Αφήνομαι στα χέρια σου.
Παίξε μαζί μου.

Ξανά-μανα

2009-08-28T11:27:00.024+03:00

Ναι, πάλι μαζί σου τα 'χω βάλει, είσαι υλικό για έμπνευση, άκου το, κι ας μην περνάει καν απ' το μυαλό σου ότι μπορεί να μιλάω -πόσο μάλλον να γράφω-για σένα. Για σένα που, ενώ ήρθες τόσο κοντά με τον θάνατο, αυτός πέρασε αφήνοντας πληγές στο σώμα σου, χωρίς να προσθέσει τίποτα στην άποψή σου για τη ζωή. Ζωσμένη την ποδιά σου, φροντίζεις να ικανοποιείς τους γευστικούς κάλυκες συνδαιτημόνων πρωί, μεσημέρι, βράδυ, πάντα συμπορευόμενη με τα θέλω των άλλων και ποτέ με τα δικά σου. Αναρωτιέσαι αν λείπει αλάτι ή πιπέρι, μα λείπει κάτι άλλο που δεν μετριέται και ίσως και να μην ονομάζεται, απλά υπάρχει και το γραπώνεις, κάτι σαν την πρώτη αχτίνα του ήλιου το ξημέρωμα ή την τελευταία πριν τη δύση. Ξέρεις να δείχνεις τον σωστό τρόπο να σιδερώνει κανείς παντελόνια με τσάκιση, τον σωστό τρόπο να επιλέγει κανείς έπιπλα ή ρούχα ή δρομολόγια, τον σωστό τρόπο να ανατρέφει κανείς παιδιά, τον σωστό τρόπο να εκτελεί κανείς μια συνταγή ή να ζει... Ξέρεις να μετράς σωστά τον χρόνο, μα αν θυμόσουν τη μέρα που πίστεψες πως για σένα ο χρόνος τελείωσε, θα πετούσες ρολόγια, "πρέπει" και "μην" στον κάλαθο των αχρήστων. Και έζησες, σου δόθηκε η ευκαιρία να μετανιώσεις, να αλλάξεις, να χαμογελάς πιο πολύ, κι εσύ φρόντισες να την κάνεις άλλη μια συνταγή απλής επιβίωσης, κι ούτε μία φορά είπες "έζησα, να κοιτάς να ζεις, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία. Να ζεις συμφιλιωμένη με αυτό που είσαι, με ανθρώπους συμφιλιωμένους με αυτό που είσαι" (δεν σου μίλησα για καμιά βαριά φιλοσοφία).

Αν ήμουν εσύ, θα μου φιλούσα τα χέρια, θα σταματούσα στην άκρη του δρόμου και, αν κάπνιζα, θα άναβα τσιγάρο, τουλάχιστον θα με κοιτούσα στα μάτια... Μα και να το σκέφτηκες, δεν το έκανες, όπως εγώ δεν σου λέω ποτέ πως σ' αγαπάω, κι ας το ξέρω.

Τα 'χω βάλει μαζί σου, όχι χωρίς αφορμές.

Μα τελικά κάποιοι άνθρωποι πάντα θα ψάχνουν -και θα βρίσκουν- έναν λόγο για να είναι δυστυχισμένοι.

Χαχα!

2009-08-25T11:43:00.001+03:00

Κοίτα που νόμιζα πως είναι Τετάρτη, ήμουν σίγουρη χτες βράδυ ότι σήμερα θα είναι Τετάρτη. Κοίτα να δεις που η ώρα μου πάει πίσω και οι μέρες μου πάνε μπροστά. Κοίτα να δεις που οι ζυγοί αριθμοί με κυνηγάνε, η γιαγιά έλεγε να επιδιώκω τους μονούς, "δεν κάνει", "γιατί;", "έτσι, δεν κάνει", εκεί δεν το προχωράς άλλο, δεν το επιτρέπει το βλέμμα της, η κοσμοθεωρία της δεν μπορεί να ανατραπεί με επιχειρήματα λογικής και επιστημοσύνης, είναι η ώρα που φεύγω να πάρω τον αέρα μου ή ανοίγω τα αυτιά μου και ταξιδεύω στον χρόνο, τότε που το φεγγάρι έφτανε για να περπατάς το βράδυ και για να τρομάζεις με μορφές κρυμμένες πίσω από τα δέντρα, τότε που το ψωμί ήταν βαρύ και ξινό, τότε που η ζέστη έκαιγε αλλιώς και, δεν ξέρω, δεν υπήρχαν τότε τσιγάρα;, αλλά τα αποτσίγαρα δεν ξεκινούσαν πυρκαγιές στα δάση, τότε που "η μέρα που πέρασε δεν είναι μια μέρα που χάθηκε", τότε που οι πόρτες ήταν ανοιχτές όλη τη μέρα και τη νύχτα ("μανία που 'χεις ρε Ιουλίτα να τ' αφήνεις όλα ανοιχτά!"), πάλι καλά, ακόμα και σήμερα το κλειδί είναι σε εμφανές πάντα σημείο, μπορείς κι εσύ να το πάρεις και ν΄ανοίξεις, θα σου πω από κοντά, φαίνεται σου λέω!, χαχα, τότε που τα σπίτια ήταν δροσερά κι έβλεπαν πάντα την ανατολή, ο παππούς έβαζε προς το παράθυρο το καθρεφτάκι του να ξυριστεί, ανακάτευε τον αφρό, να, έτσι, σαν να τον ακούω τον ήχο του πινέλου, το σύρσιμο του ξυραφιού στα τραχιά γένια, χτυπούσε η καμπάνα, σου φορούσαν τα καλά σου, ήσουν ένας κινητός κόκκινος φιόγκος, χαχα, 4000 δραχμές σου το είχαν πάρει εκείνο το φόρεμα, και μετά από πολλά παρακάλια, ήταν πανάκριβο, τώρα που το βλέπω, δεν είχες μάλλον γούστο, χαχα, τότε που οι άνθρωποι δεν μονώνονταν σε δωμάτια, γιατί ήταν πολλοί και τα δωμάτια λίγα και κρύα τον χειμώνα, οι πόρτες έκλειναν πίσω και τα όνειρα έσταζαν από τρύπες στο ταβάνι, τότε που τις γιορτές τις είχαν ανάγκη, τότε που οι γάμοι γίνονταν ακόμα και μέσα στις λάσπες του χειμώνα και κανείς δεν χαμογελούσε στις φωτογραφίες, τότε που λέγανε ακόμα παραμύθια και δεν χρειάζονταν βιβλία για να τα διαβάζουν, εκείνο με το φίδι, το άλλο με τη μάγισσα στο δάσος, το τρίτο...να, είδες; τα ξέχασα κιόλας.
Τελικά έβρεξε. Την περίμενα τη βροχή από το βράδυ, και όχι μόνο αυτή, αλλά γι' αυτό θα σου πω άλλη φορά...

Κλικ.

2009-08-24T11:40:00.001+03:00

Ζαλίζομαι και χωρίς να κοιτάω από ψηλά, θολώνουν τα μάτια μου και χωρίς να βουρκώνω, μέσα στο κεφάλι μου υπάρχει κάτι που δεν θα το 'λεγα ούτε θυμό, ούτε παράπονο, ούτε αηδία, ούτε αμφιβολία, ούτε ενοχή, ούτε πόνο, ούτε μετάνοια, ούτε αποφασιστικότητα, ούτε άρνηση, ούτε βλακεία, ούτε θλίψη, ούτε απογοήτευση, ούτε θάρρος, ούτε δύναμη, ούτε που ξέρω τι άλλο και με ποια σειρά . Μέσα στο κεφάλι μου ακόμα δεν έχει ξημερώσει το χτες, ενώ το αύριο έχει πάει στον αγύριστο. Μπορώ να τα γυρίσω όλα σε μια στιγμή, σαν μια λεκάνη με βρώμικο νερό, απ' αυτό που μας έπλεναν τα πόδια μικρά, και δεν θα 'χω κάνει και κανα φοβερό κατόρθωμα, σιγά τα αυγά. Μια μέρα αυτό εδώ θα ονομαστεί ανάμνηση, "ης την μνήμην επιτελούμεν" μια κάθε χρόνο, μια στα σαράντα, μια κάθε μήνα, μια κάθε τόσο, άγνωστο πόσο, δεν είμαι και μάγος, έπεσα πολλές φορές έξω. Τα άλλα εγώ τα ακούω βερεσέ, κι ας πλήρωσα ακριβά πολλά απ' όσα έπραξα ή δεν έπραξα, και πάλι δεν ήμουν η μόνη ηρωίδα στον πλανήτη γη, δεν είπα αυτό, ούτε τα γράφω στο τεφτέρι μου, δεν έχω τεφτέρι. Δεν είναι η παρηγοριά μου το να μην μετανιώνω, είναι αυτό που μου γυρίζει το στομάχι τα μέσα έξω, είναι που έχει πάει 8 κι ετοιμάζεται να βρέξει και για μένα ο χρόνος έχει γίνει σπείρα που πλησιάζω το κέντρο της. Σε λίγο ένα δάχτυλο θα τραβήξει τη μια της άκρη σαν να 'τανε κλωστή και θα ξεδιπλωθεί σε μια ευθεία, με κατεύθυνση την έξοδο κινδύνου, τρέχα και κλείσε την πόρτα και βάλε δυνατά τη μουσική που απεχθάνεσαι και ξέρνα και ξέχνα. Ή πάλι μπορείς να πιάσεις την κλωστή και να την τυλίξεις γύρω από τη μέση σου, και μετά πάλι να ζητήσεις από το μαγικό δάχτυλο να την τραβήξει, να φέρεις σβούρες γύρω από τον εαυτό σου, θα σε κολάκευε πολύ μια φούστα, θα αναδείκνυε τα πόδια σου, και μην ξεχνάς να χαμογελάς στα πεινασμένα βλέμματα ανδρών που δεν πρόκειται ποτέ να ενδώσεις (κι ας κάποτε κάποιους τους πόθησες, μια φορά θέλησες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω και το 'μαθες το μάθημά σου, αυτό δεν το ξανακάνεις), μην σφίγγεις τα χείλη, το κεφάλι ψηλά, περήφανο, σου επιτρέπω μια μικρή περιφρόνηση στο ύφος, φαντάζει ωραία σε φωτογραφία...Κλικ.

@εκείνη

2009-08-17T16:45:00.000+03:00

Μεγαλώνουμε μάλλον και δεν φοβόμαστε πια ούτε τη νύχτα ούτε τους νεκρούς μας, σταματήσαμε τις επισκέψεις που τους υποσχεθήκαμε και που κάποτε είχαμε ανάγκη, ίσως γιατί μάθαμε να κλαίμε και χωρίς να τους σκεφτόμαστε, μεγαλώνουμε και πάψαμε να πηγαίνουμε παρέα-μοναχικές-βόλτες, τώρα οι βόλτες μου είναι μοναχικές-σκέτο, εσύ θες να θυμάσαι τη στιγμή, εγώ θέλω να τη ζω, μεγαλώνουμε και δεν αντέχουμε τη μουγκή αγάπη, διεκδικούμε να την βλέπουμε, να την ακούμε, να την γευόμαστε, αλλού αρκούμαστε σε λίγα, κι αλλού απαιτούμε πολλά, μεγαλώνουμε και το προφανές μας αποτελεί ξαφνικά αίνιγμα, μεγαλώνουμε και αγκαλιαζόμαστε σαν κάθε φορά να 'ναι η τελευταία, σαν κάθε Αύγουστος να τελειώνει εκεί και να μην αναμένεται άλλος, μοιράζουμε ο,τι λατρεύουμε σε χέρια που εμπιστευόμαστε πως θα καταλάβουν, απλά θα καταλάβουν, μεγαλώνουμε και χάσαμε την πίστη μας, κρατάμε όμως την αθώα ματιά μας, μεγαλώνουμε και άρχισαν να συνηθίζουν κάπως τα λάθη μας, μάλλον κουράστηκαν να μας τα θυμίζουν, γι' αυτούς το κάνουν πιο πολύ, όχι για μας, μεγαλώνουμε και δεν ανεχόμαστε κάποιες ερωτήσεις, όπως κι οι άλλοι δεν ανέχονται τις απαντήσεις τους, μεγαλώνουμε και φοράμε φορέματα που ντρεπόμαστε να περπατήσουμε, το στήθος μας έχει μεγαλώσει και η κίνησή μας προκαλεί σχόλια και βλέμματα που δεν αντέχουμε, μεγαλώνουμε και οι παλιοί μας έρωτες έχουν παιδιά, που φωτογραφίζουν με καμάρι σε θεατρικές και άλλες παραστάσεις, μεγαλώνουμε και αναπτύσσουμε πια θεωρίες που βολεύουν την αλήθεια μας, αυταπατώμενοι πως κάποτε ίσως μας γράψει η ιστορία...

Απέριττα

2009-08-10T00:43:00.002+03:00

Ένα σακίδιο φτάνει, είναι αρκετό. Δεν χρειάζομαι περισσότερα. Οι δρόμοι δεν θέλουν βάρος περιττό, ούτε οι ουρανοί. Θα περπατάω ξυπόλητη, ας μην πάρω παπούτσια. Θα θέλω να φύγω την άλλη μέρα κιόλας, φωνάζοντας να με αφήσουν ήσυχη, το ξέρω, μα τα βράδια θα είναι καλύτερα τα πράγματα, τα βράδια θα κάθομαι στο αγαπημένο μου σημείο να βλέπω τα αστέρια, όταν όλοι θα κοιμούνται. Θα είμαι ακριβώς απ' έξω, μα κανείς δεν θα το ξέρει. Θα χαμογελάω με τις πεταλούδες και τις πυγολαμπίδες, θα γράφω, θα διαβάζω, ίσως χρειαστεί να φωνάξω δυνατά και θυμωμένα, μην με αναγκάσουν, δεν ωφελεί κανέναν, θα μπερδευτώ όπως πάντα, θα κάθομαι στο χώμα, στα πεζούλια, κάτω από τα δέντρα, όσο πιο κοντά στη γη, να ακούω την καρδιά της, να μυρίζω την ανάσα της, θα θέλω να σηκωθώ και να χορέψω ταραντέλα, μα δεν ξέρω τα βήματα και δεν έχω και ταίρι, θα ονειρευτώ πως ανεβαίνω πάλι στην πλάτη εκείνου του αλόγου και πως με παίρνει για μια βόλτα όπου θέλει, δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα, μόνο να του πω να τρέξει γρήγορα, με όλη του τη δύναμη, δεν θα φοβάμαι, θα με πάει κάπου ψηλά, να βλέπω μια θάλασσα, ή εκεί που μπορώ να ακούσω την ησυχία, αυτά είναι πράγματα που μπορούν να συμβούν στα όνειρα...

Επί της άμμου, παρά την θάλατταν...

2009-08-07T18:17:00.000+03:00

...Ονειρεύομαι μια ερημική παραλία, να με καίει ο ήλιος, να έχω δυο κουλούρια για την πείνα κι εσένα για τη δίψα μου, χωρίς άλλον κανέναν, γυμνή, με το βιβλίο, το στυλό και το χαρτί μου, με τη φωνή σου μόνο ήχο, ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά κι ακούω τη φωνή σου, με βλέπω μέσα από το βλέμμα σου, ακόμα κι όταν έχεις τα βλέφαρα κλειστά, τη μια μου λες "μείνε", την άλλη "έλα", την άλλη... την άλλη δεν μιλάς...
Ονειρεύομαι ένα καλοκαίρι που πέρασε κι ένα που δεν θα 'ρθει, έτσι, γιατί...

Ιουλίτα, tais-toi!

2009-08-06T17:18:00.006+03:00

Είμαι θυμωμένη εδώ και καιρό με κάτι που αρνούμαι να πιστέψω, μα κάθε φορά επιβεβαιώνεται: μιλάς και δεν σ' ακούνε! Και δεν είναι ένα όνειρο, δεν είναι ένας εφιάλτης, να πεις "ξύπνησα, τελείωσε". Σου λέω, μιλάς και δεν σε ακούνε, δεν σε προσέχουν. Κοιτάν αλλού, ακόμα κι αν σε κοιτάν στα μάτια, σκέφτονται άλλα, είναι σχεδόν σαν να μην είσαι εκεί, να σε προσπερνάν με το βλέμμα τους, είναι τελοσπάντων αγενές και θλιβερό, να θες να επικοινωνήσεις, ακόμα και να μιλήσεις για την όποια-τάδε σαχλαμάρα σου, μα πες την γρήγορα, να τελειώνουμε, πώς να στο πούμε, δεν μας νοιάζει, βιάσου!
Τόσος κοινός χρόνος με ανθρώπους, τόσα λίγα κοινά, τόσο λίγο το ενδιαφέρον...
Πες το γρήγορα: "ναι", "όχι", "πάμε", "οκ", "σκέφτομαι ότι...", "μήπως να...", "διάβασα χτες πως...", "θυμάμαι τότε που...". Μέχρι εκεί. Φτάνει!
Μετράω στα δάχτυλα μέσα στον χρόνο τα πρόσωπα και τις στιγμές που κάποιος αφιέρωσε χρόνο για να με ακούσει. Να κάνει υπομονή ρε γαμώτο να με ακούσει!...

Ξεγνοιασιά...

2009-07-24T20:54:00.001+03:00

Δεν είναι κι από τα καλύτερά μου καλοκαίρια... Λείπει η ξεγνοιασιά, που λέει και ένας φίλος...

Στρουμφίτα

2009-07-21T17:00:00.001+03:00

Είναι κι αυτό το κοκαλάκι για τα μαλλιά, πρέπει να το 'χω από 12 χρονών, μάλλον κρύφτηκε καλά σε κάποιο κουτί κι επέζησε πολλών μετακομίσεων, γιατί εμφανίστηκε προχτές μπροστά μου, ροζ ξεθωριασμένο, με τη Στρουμφίτα κολλημένη πάνω του να κρατά κάτι μπαλόνια και να χαμογελά ούτε γυναικεία, θα το 'λεγες, ούτε πονηρά (πόσο γυναικεία ή πονηρά μπορεί να χαμογελάσει η Στρουμφίτα;). "Φτάνουμε μπαρμπα-Στρουμφ;", ρωτάω όταν πονάνε τα πόδια μου από το περπάτημα ή έχω κουραστεί ή πεινάω ή θέλω απλά να ξαπλώσουμε και να σ' αγκαλιάσω το συντομότερο δυνατό. Είναι μικρές σου φράσεις ή κινήσεις, που ίσως και να μην προσέχεις, αυτές που μου 'ρχονται στο μυαλό. Είναι μικρές ή μεγαλύτερες σε διάρκεια στιγμές. Δεν ξέρω πού και πώς να τις βάλω για να μην τις χάσω. Υποθέτω όμως πως, κι αυτές, κάπου θα είναι πάντα, και πως θα εμφανιστούν μπροστά μου, σαν το κοκαλάκι με τη Στρουμφίτα, εκεί που δεν τις περιμένω, καθώς σηκώνω το κεφάλι και κλείνω τα μάτια στην πρώτη γουλιά μιας μπύρας, στο ξύπνημα από ένα όνειρο, ενώ περιμένω να βράσει το νερό για να ρίξω τα μακαρόνια, καθώς μαζεύω την τιράντα από το φόρεμά μου, ενώ σκουπίζω μια σταγόνα ιδρώτα από το μέτωπό μου, ενώ κοιτώ τον εαυτό μου γυμνό στον καθρέφτη να φορά και να μυρίζει την μπλούζα σου. Αυτό που με παρηγορεί είναι ότι η θύμηση καμιάς στιγμής δεν μοιάζει να είναι τόσο πολύτιμη όσο η ίδια η στιγμή.

υ.γ. Να μην ξεχάσω να μάθω το "λατρεμένη" σε όλες τις γλώσσες.

Περάστε!

2009-07-15T14:03:00.012+03:00

Η μέρα γιορτινή, καλεί, αν μη τι άλλο, για λίγους στίχους

"...Άλλη χαρά δεν είναι πιο μεγάλη
απ' τη χαρά που δίνεις.

Να το θυμάσαι κοριτσάκι".

(Γ. Ρίτσου, Πρωινό Άστρο)

Του καλοκαιριού...

2009-07-10T12:50:00.002+03:00

Είσαι μικρή, φοράς ροζ σορτσάκι, τα μαλλιά σου κομμένα κοντά και ατίθασα, τα καλοκαίρια σου μυρίζουν φλόκες, μαντζούνια και μέντες, σε λαδόκολλα φτιαγμένη χωνί, τα πόδια σου είναι ψηλά, αναρωτιέσαι γιατί δεν σ'αφήνουν να βγάλεις κι εσύ τη μπλούζα σου όπως κάνουν τα αγόρια, δεν θυμάσαι να αγαπάς κανέναν ακόμα, ονειρεύεσαι να γίνεις κάποια που ταξιδεύει πολύ, σου λείπουν δυο δόντια, μα δεν διστάζεις να χαμογελάς, έχεις πλήρη άγνοια του μέλλοντος, δεν ξέρεις τι είναι, αν είναι σαν το κρυφτό, δεν ξέρεις να κρυφτείς καλά, χτυπά η καρδιά σου μην σε δουν, μα ξέρεις να τρέχεις γρήγορα για να προφτάσεις, ακόμα κι αν χρειαστεί να λαχανιάσεις ή να χτυπήσεις πέφτοντας, ο ήλιος δεν σου καίει τα μάτια, η ζέστη είναι για να τρώμε παγωτό και ροδάκινα και για να πίνουμε πορτοκαλάδα, είναι νύχτα και σε φωνάζουν, μα δεν ακούς, το όνομά σου δεν είναι αυτό, το όνομά σου είναι άνεμος, το όνομά σου είναι αγρίμι, το όνομά σου στέκει μόνο του σε φωτογραφίες και σκαρφαλώνει βράχια, το όνομά σου το ξέρουν λίγοι, αλλά το προφέρουν τόσο γλυκά..., είναι πρωί και δεν νυστάζεις, είναι ένα καινούριο πρωί, τα μεσημέρια ακούγονται μόνο οι δείκτες του ρολογιού και τα τζιτζίκια κι ένας μανάβης που φωνάζει καρπούζια, σε προστατεύουν από τον θάνατο με όποιον τρόπο μπορούν, σου βάζουν ιώδιο στις πληγές και μυρίζει δάκρυ και βαμβάκι και υπόγειο δροσερό, κι έχεις περισσότερες πληγές στα πόδια και τα χέρια και λιγότερες στην ψυχή, κλαις για τις πρώτες κι όχι για τις δεύτερες, κάθεσαι σε ψάθινη καρέκλα και σου λένε ότι είσαι το πιο όμορφο κορίτσι και τους πιστεύεις, αλητάκο, τους πιστεύεις, κοκκινίζεις και χαμογελάς, δεν ξέρεις να απαντάς σε τέτοια, παίρνεις τις καραμέλες και φεύγεις τρέχοντας, τρως κεράσια από τα δέντρα, όσα φτάνεις με το χέρι, βουτάς τα πόδια στις βρύσες και χορεύεις, τρέχεις, τρέχεις, τρέχεις, όλο τρέχεις, αν μπορούσες, θα διάλεγες να πετάς...
(δεν τελειώσαμε...)

Από πάντα.

2009-07-07T16:48:00.005+03:00

Θα εμφανιστεί από το πουθενά,
με μαύρα γράμματα,
μα για σένα τ' όνομά της θα φωτίσει σαν άστρο,
για σένα το σύμπαν θα χαμογελάσει πλατιά,
θ' ανοίξει η αγκαλιά σου ένα απέραντο "καλωσόρισες",
θα πάει να σπάσει η καρδιά σου.
Θα την αναζητήσεις σαν ο διψασμένος την πηγή,
σαν ο φυλακισμένος την ελευθερία,
σαν ο χρόνος να μην πέρασε,
σαν να μην χάθηκε στιγμή.

Θα τη λατρεύεις από πάντα.
Πιο πολύ από πάντα.
Αυτά τα πράγματα για κάποιους ανθρώπους δεν αλλάζουν ποτέ.
Για κάποιους.

Όσες φορές αντέξεις...

2009-07-06T13:58:00.039+03:00

Θα σε χτυπήσω πολύ, στο λέω. Θα ματώσεις. Θα σε καταστρέφω κάθε φορά από την αρχή, με το ίδιο πάθος και ένταση. Θα σε διαλύω στα εξ ων συνετέθης. Αυτή είναι η κατάρα μου. Αυτή είναι η τιμωρία σου. Θα ξαναφτιάχνεσαι κάθε φορά από την αρχή μόνο και μόνο για να σε ξανακαταστρέφω. Αυτό ξέρω μόνο πολύ καλά. Δεν έμαθα να χτίζω. Με ζάλιζαν οι οδηγίες, το νήμα της στάθμης, οι ποσότητες, οι ισορροπίες, οι δοσολογίες, τα μέτρα και τα μετρήματα. Δεν τα κατάφερνα με τα βήματα προς τους στόχους. Δεν άντεχα ποτέ να περιμένω, ούτε να διορθώνω. Δεν ήξερα να χτίζω τοίχους. Ήξερα από γεννησιμιού μου όμως να τους γκρεμίζω, να χτυπάω τα χέρια πάνω τους, να ουρλιάζω, να κλαίω, να πληγώνομαι, ίσως γιατί με έμαθαν να είμαι πολύ προσεκτική, να μην υποπίπτω σε σφάλματα, να είμαι πάντα καθαρή, να είμαι τυπική και συνεπής, να μην φωνάζω, να μην κλαίω, να μην λερώνω τα ρούχα μου στην άμμο, να μην τρώω το αυγό μου πριν την ανάσταση, να μην φέρνω αντίρρηση, να είμαι ευγενική, να μην κάνω ζημιές. Όλο λάθη, λάθος σκέψη, λάθος πρόθεση, λάθος πράξη, λάθος τα λάθη μου. Είπα τα λάθη μου να τα λατρέψω, μα "δεν πας έτσι πίσω. Λάθος τρόπο διάλεξες να αυτοκαταστραφείς". Κι έτσι το γκρέμισμα ξεκινούσε από μέσα μου. Πρώτη επίθεση σε μένα. Στα λάθη μου και τα σωστά μου. Μετά στη σάρκα και τα οστά μου. Μετά σε ο,τι με περιέβαλλε, ρούχο ή αγάπη. Θα με καταστρέψω μέσα μου και μετά θα με καταστρέψω μέσα σου. Να με φοβάσαι.

Κάποιες φορές χάνω την πίστη στη δύναμή μου και αφήνομαι στην ίδια τη δύναμή μου.
Τότε είναι που φοβάμαι.
(Βοήθεια...Πνίγομαι...).

Για όσες φορές αντέξεις, μικρή...

(Ο τίτλος δανεισμένος από το ομώνυμο μυθιστόρημα της Αμάντας Μιχαλοπούλου)

Λέει...

2009-07-04T23:28:00.000+03:00

Λυπάται πολύ, λέει.
Δεν μπορεί να κάνει τίποτα, λέει.

Έχει μια δύναμη αξιοζήλευτη, που μπορεί να σκοτώσει κάθε ελπίδα.
Έχει τη δύναμη της υπεροψίας, χωρίς να την κατέχει.
Έχει άμυνες για επιβίωση σε κόσμους που βασιλεύει το παρόν, το παρελθόν έχει πεθάνει, και το μέλλον είναι παρελθόν που δεν ξέχασε, είτε γιατί δεν ήθελε, είτε γιατί δεν τα κατάφερε, είτε γιατί δεν το ονόμασε παρελθόν και απέμεινε να το ζει ακόμα...

Μάλλον με μπερδεύει με εκείνη. Η τύχη της οποίας αγνοείται. Η δε δική μου κάθε φορά τελειώνει, πάνω-κάτω στο ίδιο σημείο... Όπως και τα ταξίδια μου, όπως και τα όνειρά μου: πάνω στο καλύτερο.

ΓΕΛ(Ο)ΙΑ

2009-06-29T16:06:00.000+03:00

Κάποιες φορές νιώθω, απλά, γελοία.
Απλά, κάποιες φορές νιώθω γελοία.
Κάποιες φορές νιώθω γελοία, απλά.
Απλά, νιώθω γελοία κάποιες φορές.

Πίσω...

2009-06-26T10:10:00.000+03:00

Άνοιξε το ψυγείο και ρούφηξε λαίμαργα από ένα μπουκαλάκι με γάλα κακάο, το μόνο που μπορούσε να καταπιεί εδώ και μέρες. Δεν είχε πιάσει η ζέστη ακόμα. Δεν είχε καν βγει ο ήλιος (κάπου αλλού η νύχτα θα ήταν ακόμα πιο βαθειά). Μόνο φως εκείνο της λάμπας του ψυγείου, να αχνοφέγγει πίσω από σακούλες με κατακόκκινα κεράσια. Τα μαλλιά λυτά. Ξυπόλητη. Γυμνή. Γυμνή έτσι κι αλλιώς, μέσα κι έξω. Το άρωμά της μύριζε καλοκαίρι. Χωρίς καθόλου σκέψη, λες και ξύπνησε μόνο και μόνο για να εκτελέσει μια εσωτερική επιταγή, γύρισε το ρολόι της να δείχνει την ώρα του. Ο δικός της χρόνος δεν την ένοιαζε. Κι αν κατάφερνε να γυρίσει κι εκείνον πίσω -τον χρόνο, εννοώ- πάλι τα ίδια θα ήθελε να ζήσει. Όπως ακριβώς έγιναν. Δεν του στέρησε τίποτα, ούτε του εαυτού της, ούτε εκείνου, ούτε του χρόνου. Και δεν ήθελε να τον γυρίσει. Γιατί τον γέμισε. Δεν άφησε κάτι ανεκπλήρωτο. Τον απαξίωσε γυρνώντας του, εκείνη πρώτη, την πλάτη επιδεικτικά, να κοιτάει μπροστά, κι ας ήταν σκοτάδι, κι ας μην έβλεπε απολύτως τίποτα. Είχε ακόμα εκκρεμή ζητήματα μαζί του -με τον χρόνο, εννοώ.

Πόσο;

2009-06-25T13:15:00.000+03:00

Αν ξεκινήσω με το αυτοκίνητο, θα μου πάρει 1 μέρα και κάτι ώρες, αν ξεκινήσω περπατώντας, θα χρειαστώ 13 μέρες και κάτι ώρες. Δεν είναι ότι φοβάμαι τα αεροπλάνα. Είναι ότι θέλω να είσαι ο προορισμός μου κάθε μέρα, κάθε ώρα...

Κενό.

2009-06-23T06:00:00.000+03:00

Έχει μαγκώσει το χέρι μου, έχει μαγκώσει το μυαλό μου, ακίνητα και τα δύο, παγωμένα, κοιτάω έξω τον ουρανό, γιατί τα πάντα μέσα μου έχουν ταφεί κάτω από τόνους χιονιού ή έχουν παραλύσει από τόνους αναισθητικού, μέσα μου επικρατεί μια περίεργη ησυχία, σαν αυτή μετά από σεισμό, μουδιασμένα τα μέλη μου κινούνται, γιατί πρέπει να πιστέψουν ότι υπάρχουν εδώ και τώρα και δεν έφυγαν μαζί σου, δεν έχω τίποτα να δώσω σήμερα και πουθενά, έχω αδειάσει, αναρωτιέμαι αν ονειρεύομαι ή όχι, μήπως δεν ξύπνησα ακόμα και βλέπω όνειρο ότι τάχαμου, λέει, γράφεις ένα σημείωμα με τα ονόματά μας και έναν σταυρό να τα ενώνει, και μετά κουβαλάμε τα σώματά μας εκεί που λίγο καιρό πριν, κι ακόμα λίγο πιο πριν, ταξιδεύαμε χέρι χέρι χαμογελώντας στις τζαμαρίες που έδειχναν τις φιγούρες μας, σαν να μην ξέραμε ότι τα αεροδρόμια κρύβουν κι αποχαιρετισμούς και δάκρυα κι αγκαλιές, κι από τότε -ή λίγο πιο πριν- έχω έναν πόνο στο στήθος δεν ξέρω από τι, εγώ, που ψάχνω πάντα τις ερμηνείες.

Τι ήθελα να σου πω; Ξέχασα.

Μυστικά...

2009-06-20T18:07:00.001+03:00

Είναι πολλά τα μυστικά μου... Σκόρπια εδώ κι εκεί... Ίσως γι' αυτό φοβάμαι τις μετακομίσεις...

Σκέψεις...

2009-06-18T18:36:00.010+03:00

Αν, εκατομμύρια χρόνια πριν, αποτελούσε προσαρμοστικό εξελικτικά χαρακτηριστικό η σκέψη, τείνω να πιστεύω πως στις μέρες μας αποτελεί προσαρμοστικό εξελικτικά χαρακτηριστικό η απουσία της. Αν κάποτε η σκέψη και η τροφή μεγάλωσαν τον εγκέφαλό μας δίνοντάς του δυνατότητες επιβίωσης μέσω της επίλυσης σύνθετων προβλημάτων, σήμερα, για να συντηρήσουμε την ικανότητα αυτή, επινοούμε προβλήματα εκεί που συχνά δεν υπάρχουν, κι ίσως να προσπαθούμε κιόλας να τα λύσουμε, υπάρχουν δεν υπάρχουν, με λάθος τρόπους. Πολλές φορές εύχομαι να μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι, να μην σκοτίζω το νου μου, να άνοιγα τα μάτια μου το πρωί για να χαμογελάσω στο φως, όπως κάνουν τα λουλούδια, να περπατήσω στον δρόμο χωρίς κανένα βάρος πάνω μου πλην των ρούχων και των παπουτσιών, να μην ψάχνω τα μήπως και τα αν, να αντιμετωπίσω όλες τις φοβίες που έρχονται στο πλαϊ μου το ξημέρωμα και με ιδρώνουν, να σκεφτώ για εμάς ξανά και ξανά τις ίδιες ερωτήσεις που δεν έχουν απαντήσεις 998 κι όχι 1002 φορές και τόσα άλλα...
Πια δεν ξέρω τι να κάνω με τις σκέψεις μου, πού και πώς να τις διοχετεύσω...
Όποια λύση κι αν δώσω, με καθησυχάζει μόνο προσωρινά...
Κι η θεωρία μου πως, ακόμα κι αν δεν υπήρχε ο πόνος, θα τον επινοούσαμε, δεν με βοηθά και πολύ...

Αλυσίδα

2009-06-15T09:18:00.010+03:00

Έχω αυτήν την αλυσίδα στο χέρι μου -ξέχασα να στο πω χτες, αποτελείται από τέσσερα κομμάτια, μικρές αλυσιδίτσες ελαφρώς διαφορετικού μήκους και σχεδίου, που ξεκινούν από ή καταλήγουν σε (ανάλογα πώς θα το δει κανείς) ένα κοινό σημείο, το κούμπωμα, σαν τέσσερα άτομα ή όσα άλλα, που οι δρόμοι τους κάποια στιγμή διασταυρώθηκαν. Καθώς κουνώ το χέρι, πίνω τον καφέ μου, γράφω, οδηγώ, γυρίζω τη σελίδα ενός βιβλίου, αγκαλιάζω, χαιρετάω, ειδικά όμως όταν κρατώ κάθετα τον πήχυ μου, οι τέσσερις αλυσιδίτσες χωρίζουν, κάποιες από αυτές μπλέκονται, τρεις από τις τέσσερις, η άλλη μόνη της, μετά ξαναχωρίζουν, πιο κάτω μένουν οι δύο μόνες τους σε απόσταση, και οι άλλες δυο τέμνονται, κουνώ το χέρι και το επαναφέρω, οι αλυσίδες αλλάζουν θέση, τώρα συναντώνται σε άλλη θέση, η πριν μόνη της συναντάται με μια άλλη, οι υπόλοιπες παίρνουν καθεμιά το δικό της δρόμο, μέχρι να ξανασυναντηθούν μεταξύ τους ή με τις άλλες.
Κοιτώ την αλυσίδα στο χέρι μου σαν να κοιτώ μια μαγική σφαίρα, που μου δείχνει όχι το μέλλον, αλλά τον χρόνο στην αέναή του πορεία, κάθε στιγμή και κάτι ξεχωριστό, καμιά δεν είναι ίδια, βλέπω πρόσωπα που γνώρισα, που χάθηκαν, που επέστρεψαν, που έφυγαν, που ξανάρχονται, που θα έρθουν, που θα φύγουν και ποιος ξέρει τι άλλο και μέχρι πότε... Είναι θαυμάσιο το πόσο μοναδικά ξεχωριστές και πόσο απρόβλεπτες είναι οι συναντήσεις αυτές...

Από τη στιγμή που κάποιοι δρόμοι διασταυρώνονται, ποτέ πια δεν είναι παράλληλοι...

It is through adversity...

2009-06-10T22:12:00.017+03:00

Κάτι μέσα μου ξέρει καλύτερα από μένα να με σπρώχνει να νιώθω και να ζω, δίχως σώνει και καλά να καταλαβαίνω και να ερμηνεύω. Aυτό το κάτι πάντα το εμπιστευόμουνα, κατά πολλούς θα μπορούσε να με οδηγεί απευθείας στην καταστροφή, αλλά εμένα μου φαινόταν ο,τι πιο φυσιολογικό μπορούσα να κάνω, πάντα άκουγα αυτή την ανείπωτη φωνή να μου λέει τη μια πως ίσως να ζήσω πολύ και την άλλη πως ίσως πεθάνω την άλλη μέρα, πιο πολύ πίστευα το δεύτερο, κι ακόμα το πιστεύω, κι έτσι πάντα φροντίζω να γεμίζω τη ζωή μου με ο,τι νιώθω πως θέλω... Δεν είναι εύκολο να στο εξηγήσω, είναι αντίθετα πολύ απλό: να κάνεις αυτό που θες, ειδικά όταν αυτό είναι να αγαπάς. Στο τέλος κάθε δρόμου που βαδίζουμε όλα αποκτούν νόημα, it is through adversity που το καταλαβαίνεις, ότι όλα έπρεπε να γίνουν έτσι, και τότε χαμογελάς, κλαις και χαμογελάς, μα δεν πονάς όπως όταν χάνεις μια μάχη, πονάς όπως πονάς όταν κερδίζεις, γιατί κάθε που κερδίζεις χάνεις κάτι άλλο, μα δεν χάνεις τελικά, νέοι δρόμοι ανοίγονται. Τι λέω... Ούτε που ξέρω, ήθελα μόνο να σου πω ότι χαμογελάω κι ας δακρύζω, ξέρω λίγα μέσα μου, αλλά ένα από αυτά λέει ότι όλα θα πάνε καλά, όλα θα γίνουν για καλό, όλα, να μην φοβάσαι το σκοτάδι, γιατί είναι κομμάτι σου, να μην φοβάσαι, γιατί σε τριγυρίζει από παντού αγάπη, μα κι έτσι να μην είναι, εσύ μόνο αγάπη βλέπεις, ξέρεις τι θα πει αυτό; Θα πει ότι έχεις τα μάτια παιδιού μικρού, που κάθε φορά μαθαίνει από την αρχή τι θόρυβο κάνουν τα βότσαλα ή το νερό ή η άμμος στα χέρια του, που κάθε φορά μαθαίνει από την αρχή πως η νύχτα οδηγεί στη μέρα και η μέρα στη νύχτα, που ξεκινάει το ταξίδι του στη ζωή μη ξέροντας τίποτα παρά να εμπιστεύεται και να χαμογελά και να ελπίζει. Στα μάτια μου κάθε φορά σε ντύνω με χρώματα, σου χτενίζω τα μαλλιά, σε φιλώ, και σε αποχωρίζομαι, όπως την πρώτη μέρα που μια μάνα ανοίγει την πόρτα, για να στείλει το μικρό της στο σχολείο. Σε καμαρώνω να περπατάς, σκοντάφτεις σε μια πέτρα, τα παπούτσια σου σκονίζονται, χτυπάς το γόνατό σου, είσαι ανάμεσα να κλάψεις ή να πεισμώσεις, θέλω να τρέξω να σε βοηθήσω, μα δεν το κάνω, δεν σε φοβάμαι... It is through adversity...

Μνήμες...

2009-05-21T07:56:00.027+03:00

Θα φοράς εκείνα τα ίδια παπούτσια, το τζην και το μπλουζάκι, όλα από τότε, σαν να φοράς το παρελθόν απ' άκρη σ' άκρη στο σώμα σου, θα τριγυρνάς σε μπαρ φωτισμένα από χαμηλό φως, ποτισμένα καπνούς, ξενύχτια και μεθύσια, με φίλους παλιούς κι ακόμα πιο παλιούς, κάποιες στιγμές ανούσιες κουβέντες θα σε κουράζουν πιο πολύ από τις ίδιες τις αναμνήσεις, το μυαλό σου θα τρέχει σ' έναν δρόμο που περπάτησες τότε που..., σε μια πόρτα που κλείδωσες όταν..., σ' ένα χέρι που σε χαιρέτησε μόλις..., , σε μια σελίδα που γύριζες καθώς..., σε δυο γραμμές που έγραφες ενώ..., σε όλα εκείνα που θα άλλαζες αν... Το παρόν θα σε ξυπνήσει μ' ένα δυνατό χαστούκι, ωστόσο διόλου ηχηρό, κανείς από τους γύρω δεν θα καταλάβει, κανείς πέρα από σένα, κανείς, ο ήλιος θα συνεχίσει να περνά μέσα από χαραμάδες χωρίς τίποτα να διακόπτει την πορεία του, πιο δίπλα θα σπάει ένα ποτήρι στο πάτωμα, μια κοπέλα θα κοιτά τα ταλαιπωρημένα της χέρια, κάποια αράχνη θα χτίζει τον ιστό της στο ξύλινο δοκάρι τελώντας εν αγνοία, ένα τηλέφωνο θα κουδουνίσει ενοχλητικά, τον ιδρώτα σου θα κρυώσει ένα αεράκι από το πουθενά, θα πρέπει ή ν'ανάψεις τσιγάρο ή να σηκωθείς να φύγεις τώρα αμέσως, αν γίνεται, θα σε βόλευε να μην ρωτήσει κανείς που πας, θα ξαναρθείς, μόνο να πάρεις μια δόση νύχτας και θα επιστρέψεις. Ν' αρχίσεις να φοβάσαι, όταν τα πάντα μέσα σου εγείρουν μόνο μνήμες...

Ζύγι...

2009-05-19T19:35:00.004+03:00

Πάει πολύς καιρός από την πρώτη και λίγο λιγότερος από την τελευταία φορά που με έβαλαν σε μια ζυγαριά, από εκείνες τις παλιές θα πρέπει να ήταν, γιατί μου έδειξαν με τη σχετική κίνηση των χεριών ότι ήμουν μια πάνω, μια κάτω, συνακόλουθα κάτι αντίστοιχο και η ανταγωνίστριά μου, η οποία στη μια περίπτωση τύγχανε να είναι φίλη μου. Ομολογώ ότι δεν είχα καταλάβει τι είναι σωστό να κάνω προκειμένου να αποκτήσω βάρος, γιατί προφανώς το δικό μου "ειδικό βάρος" δεν έφτανε. Όπως ποτέ δεν κατάλαβα τι είναι προτιμότερο, να βαραίνεις και να κατεβαίνεις χαμηλά ή να είσαι ελαφρύτερη και να στέκεσαι ψηλά. Από τότε είπα να δυναμώσω τον εαυτό μου και την αγάπη κι εμπιστοσύνη μου σε μένα, να μην αφήσω κανέναν να με κάνει ούτε βάρος σε ζυγαριά, ούτε άλογο σε κούρσα, ούτε διακόπτη που ανοιγοκλείνει, να μην το επιτρέψω ούτε καν στον εαυτό μου. Το παλεύω. Αυτό που δεν κατάφερα στο ελάχιστο είναι να μην τα δίνω όλα, έτσι με είχαν συμβουλέψει κάποτε, να κρατώ πάντα κάτι για μένα για να με κρατάει στο τέλος ζωντανή, αυτά τα θεωρητικά όμως δεν τα καταλάβαινα ούτε τότε ούτε τώρα. Στις συνταγές της ευτυχίας είμαι κακή μαγείρισσα.

Ματαίωση...

2009-05-08T17:47:00.007+03:00

Είναι σε ένα πλάνο που χαμογελάς, είστε αγκαλιά, το βλέπει κανείς ότι είστε ευτυχισμένοι, δεν σε έχω ξαναδεί έτσι. Νιώθω παρείσακτη. Το πλάνο είναι παλιό, όχι πολύ παλιό, μα θα μπορούσε να έχει σβηστεί αν ήταν λέξη σε χαρτί εκτεθειμένη τόσον καιρό στον ήλιο, θα μπορούσε να έχει χαθεί αν ήταν φωτογραφία που είχε παραπέσει σε μια τσέπη, σ' ένα βιβλίο, σ' ένα κουτί μετακόμισης, θα μπορούσε ακόμα να έχει καεί στη φωτιά μια νύχτα θυμού, θλίψης ή παραίτησης, θα μπορούσε να έχει αποτραβηχτεί απλά, μα είναι ακόμα εδώ από τότε, μάλλον ξεχάστηκε να υπάρχει ή αφέθηκε ως υπόσχεση, ως ελπίδα, ή εγκαταλείφθηκε. Θα υπάρχουν κι άλλες τέτοιες φωτογραφίες με χαμόγελα, αγκαλιές, εκδρομές, με ομπρέλες κάτω απ'τη βροχή και κλειστά μάτια σε καυτούς ήλιους, με τα μαλλιά αχτένιστα και τα ρούχα πολυφορεμένα. Ακολουθώ τα περιγράμματα δαχτύλων, μαντεύω τον καιρό, με κοιτούν μάτια που δεν ξέρουν καν ότι τα κοιτώ, προσπαθώ να φέρω το κρυμμένο φόντο μπροστά, να προσθέσω την τρίτη διάσταση, να γίνω μέρος του σκηνικού, μα εκεί ανάμεσα δεν θα μπορούσα να μπω ούτε τότε ούτε τώρα. Την απόλυτη ευτυχία δεν μπόρεσα ποτέ να την ανταγωνιστώ.

Δρόμοι...

2009-05-06T13:53:00.018+03:00

Όλοι αναζητούν τον δρόμο τους, ο οδηγός που περιμένει σε ένα στοπ και κανείς δεν τον αφήνει να περάσει, ο πεζός που επιχειρεί να διασχίσει τον δρόμο ανάμεσα από αυτοκίνητα σταματημένα ή εν κινήσει, μια μαμά με ένα καρότσι αποκλεισμένη πίσω από ένα φορτηγό, η ηλικιωμένη που σπρώχνει αντί να ζητήσει ευγενικά να προηγηθεί στην ουρά, μια αλλοδαπή ανάμεσα σε τοιχοκολλημένες ανακοινώσεις γραμμένες σε άπταιστα ελληνικά σε ελληνική υπηρεσία, μια τεράστια μύγα φυλακισμένη μέσα από το παράθυρό μου, ένας φάκελος που τρέχει να προλάβει τον παραλήπτη του, ο ήλιος ανάμεσα από τα στόρια, το χέρι σου, σκέψεις που προσπαθούν να μπουν σε σειρά ή να βάλουν σε τάξη άλλες σκέψεις, ξεχάσαμε να νιώθουμε, μάθαμε πολύ καλά πώς να σκεφτόμαστε λογικά, αλλά ξεχάσαμε να νιώθουμε...
Αν το σκεφτείς λίγο, όλοι και όλα ψάχνουν να βρουν έναν δρόμο, άλλοτε τον συντομότερο, άλλοτε τον δυσκολότερο, άλλοτε τον μοναχικό, άλλοτε εκείνον που πορευόμαστε παρέα, άλλοτε τον φανερό, άλλοτε τον νοητό, πότε τον ίδιο, πότε άλλον. Αν το σκεφτείς, σχεδόν τα πάντα είναι ο δρόμος... Ο,τι (μα ο,τι) σταματά να πορεύεται, μάλλον έχει πεθάνει. Για σκέψου...

Χρώματα...

2009-05-05T10:26:00.014+03:00

Αφήνεις πίσω σου το μαύρο που αγαπάς, ίσως να μην το σκέφτηκες καλά πόσο θα σου κοστίσει, ίσως αυτό θα πει να μεγαλώνεις, ίσως κατέληξες να αγαπάς τα άλλα χρώματα τυχαία, ίσως το μαύρο -που είναι πράσινο σε περίεργα ψυχολογικά τεστ- να είναι πάντα εκεί, να το κουβαλάς μέσα σου. Αν από πράσινο γίνει οποιοδήποτε άλλο, τότε να ανησυχείς. Το πράσινο δεν είναι των ματιών ούτε της φύσης, είναι της ζωής, είναι η ζωή σου. Κι εσύ που πηδάς από το γκρι στο μωβ και τούμπαλιν, εσύ που πάντα λάτρευες τα κόκκινα, τα βιολετί, τα κίτρινα μαζί σε δέντρα και λουλούδια, εσύ που ονειρευόσουν πως έπεφτες σε μια δίνη από χρώματα, εσύ που στα μάτια σου έχεις μόνο ορίζοντα, θα κάνεις, τσουπ, ένα βήμα, θα αφήσεις πίσω σου τα δάκρυά των χρωμάτων, θα επιλέξεις πάλι την κόντρα με τον εαυτό σου, κι άστα να νομίζουν ότι μαζί τους αντιπαλεύεις. Κι αν η αγάπη είναι ελευθερία, αν η αγάπη είναι το εσύ ή το εμείς κι όχι το εγώ, τότε ίσως ο χρόνος να πάει πάλι πίσω και να ξαναγεννηθείς....

υ.γ. Η λέξη που θα' πρεπε να χρησιμοποιούμε με φειδώ και περίσκεψη δεν είναι το "αγαπώ". Είναι το "μου". Υπέροχη!...

Δες το κι έτσι...

2009-04-29T11:19:00.002+03:00

Μερικές φορές η ομορφιά βρίσκεται στην ερώτηση, κι όχι στην απάντηση, στο πρόβλημα, και όχι στη λύση του.

Κάποτε...

2009-04-28T16:54:00.005+03:00

Κάποτε με απασχολούσαν αυτά που δεν φαίνονται περισσότερο από εκείνα που φαίνονται, κάποτε διάβαζα περισσότερο, κάποτε άφηνα ανοιχτά τα τετράδιά μου όλο το βράδυ, κάποτε κοιμόμουν λιγότερο, κάποτε η άνοιξη με ομόρφαινε, κάποτε φωτογράφιζα χαμόγελα ή θλίψεις ή απορίες, κάποτε φοβόμουν τον θάνατο και όχι τη ζωή, κάποτε ταξίδευα περισσότερο το μυαλό και λιγότερο το σώμα μου, κάποτε πίστευα στα θαύματα περισσότερο από τις συμπτώσεις, κάποτε νόμιζα ότι είναι ντροπή να δείχνεις την αγάπη, κάποτε κοιμόμουν με παραμύθια για δράκους, νεραϊδες κι αστερόσκονες, κάποτε χαμογελούσα στον ήλιο, κάποτε νόμιζα πως ο χρόνος τελειώνει, κάποτε φοβόμουν μην λερώσω το φουστάνι μου στα χώματα, κάποτε ήμουν βέβαιη πως, αν παρακαλούσα πολύ για κάτι, αυτό θα συνέβαινε, κάποτε με κοροϊδευαν ότι μαγευόμουν από τον ήχο του νερού ή το κελαϊδημα ενός πουλιού, κάποτε μάζευα ροδοπέταλα για να φτιάξω άρωμα, κάποτε φοβήθηκα ότι θα με χάσω, κάποτε έπαιζα κρυφτό, κυνηγητό και αγάλματα, κάποτε σκάλιζα αρχικά σε παγκάκια με καπάκια από πορτοκαλάδες, κάποτε ήξερα μόνο όσα έπρεπε να ξέρω για να είμαι ευτυχισμένη, κάποτε δεν έψαχνα τη λύση σε σύνθετες θεωρίες με έτοιμες συνταγές, κάποτε περίμενα όλο και κάτι, κάποτε κανείς δεν ασχολούνταν μαζί μου, κάποτε χιόνιζε πιο πολύ, κάποτε λάτρευα τα καινούρια μου λουστρίν παπούτσια, κάποτε δεν ζητούσα πολλά... ποτέ δεν φανταζόμουν πως θα έβρισκα κάτι ωραίο στο να μεγαλώνω...

Έσω...

2009-04-28T11:48:00.008+03:00

(Να) Έχεις πάντα έτοιμα τα πράγματά σου για να φύγεις. Άλλωστε εσύ δεν ανήκεις πουθενά... Ή ανήκεις οπουδήποτε.

Ψίθυροι γυναικών...

2009-04-15T15:25:00.011+03:00

Ένα από τα πράγματα (και δεν είναι και πολλά) που μ' αρέσουν στις γυναίκες, είναι αυτές οι χαμηλόφωνες συζητήσεις τους τα μεσημέρια, που συχνά κρατάνε μέχρι να χρειαστεί να ανάψουνε το φως ή να θυμηθούν ότι έχουν να ετοιμάσουν φαγητό ή να σιδερώσουν ή απλά να φύγουν, γιατί πέρασε η ώρα... Αυτές οι στιγμές που πίνουν τον καφέ τους στην κουζίνα, στο τραπέζι, στο σαλόνι, σε κάποιο γραφείο, δίπλα στο παράθυρο, παλιά θα κεντούσαν ή θα έπλεκαν κιόλας, όλες με κάτι στο χέρι. Αυτές οι συζητήσεις που γίνονται ψιθυριστά, άλλοτε μες σε καπνό από τσιγάρα, άλλοτε πάνω από κατσαρόλες με φαγητά ή ταψιά με τσουρέκια. Εγώ ή θα νανουρίζομαι κοντά τους, αγγίζοντας κάποιο πόδι ή χέρι ή ρούχο, μυρίζοντας το άρωμα της καθεμιάς, διακρίνοντας σε καθεμιάς τη φωνή διαθέσεις και συναισθήματα, μες στη ζέστη της ασφάλειας και της ησυχίας, ή θα είμαι στο διπλανό δωμάτιο και θα πιάνω τον απόηχο ή θα μπαίνω εκείνη την ώρα κι οι φωνές θα χαμηλώνουν κι άλλο. Δεν είναι το τι λένε αλλά το πώς! Κάθε γυναίκα ξεχωριστή... Ακόμα κι αν δεν την συμπαθώ, δεν μπορώ παρά να λυγίσω σε μια εξομολόγηση υπέρβασης ορίων ή εαυτού, σε μια εκμυστήρευση σκέψεων ή προβλημάτων, σε μια λυτρωτική λέξη ή πρόταση που θα κάνει την άλλη να δει τα πράγματα διαφορετικά. Αυτές οι, μυστικιστικές σχεδόν, συναντήσεις γυναικών είναι από τα πρώτα πράγματα που έχουν αποτυπωθεί στην μνήμη μου, ακόμα κι αν δεν τα θυμάμαι καθαρά ως εικόνες. Θυμάμαι όμως την αίσθηση που μου άφησαν, την αναγνωρίζω ακόμα, όταν τη συναντώ, σπάνια πια. Δεν ξέρω τι χάθηκε...

Καλημέρα...Καληνύχτα...

2009-04-12T22:23:00.014+03:00

Με αυτό ξύπνησα και με το ίδιο θα κοιμηθώ. Θα γράφω ποιήματα στο μυαλό μου κι ας μείνουν στους νευρώνες μου σαν ίχνη ηλεκτροχημικά που δεν θα δει κανείς ποτέ... Θα χαμογελάω σε μουσικές ταξιδιάρικες και σε χαμόγελα χρωστούμενα και τόσο ζηλευτά, σε αγκαλιές πληθωρικές και επιστολές ανεπίδοτες, σε νύχτες που δεν προλαβαίνουν να αρχίσουν και τελειώνουν κιόλας, σε ικεσίες τρυφερές τα πρωινά και θυμούς ψεύτικους, σε αγγίγματα ανυποψίαστα, σε μάτια φοβισμένα σαν μικρού παιδιού, σε κοντομάνικες βόλτες με ο,τι.... Πριν κοιμηθείς το βράδυ, να κάνεις την προσευχή σου και να ζητήσεις να πετάξεις. Θα σου κάνω παρέα, αν θες. Με δυο φτερά που δεν θα φύγουν από την πλάτη μου ακόμα κι αν ξυπνήσω. Η πλάτη μου έχει δυο φτερά για ώρα ανάγκης, αν θες να ξέρεις. Κανείς δεν με πιστεύει. Έλα, πάμε, θα σου κάνω παρέα αν θες. Θα μάθω φυσαρμόνικα, θα μάθω να τραγουδάω νανουρίσματα, θα μάθω τις διαδρομές των αστεριών, θα μάθω να περπατάω σε σύννεφα, θα μάθω να προσγειώνομαι ομαλά σε μπαλκόνια με ανοιχτά παράθυρα, θα μάθω να μην ντρέπομαι τη γύμνια μου, θα μάθω να πλέκω τα μαλλιά μου με λουλούδια...

Lie down...

2009-04-10T14:22:00.003+03:00

Κι εδώ μέσα θέλω να ξαπλώσω!...

Παπαρούνες

2009-04-10T12:58:00.005+03:00

Σήμερα θέλω να βγω και να φωτογραφίζω παπαρούνες...

"Γεννιέσαι, την έχεις μητέρα..."

2009-04-01T10:06:00.009+03:00

Παίζω με μια κάλτσα ανάμεσα στα δάχτυλά μου, τη διπλώνω, τη μαζεύω, την τραβάω... Μόλις με πήρες τηλέφωνο -άλλος νόμιζα πως ήταν και χαμογέλασα πλατιά- να μου πεις τι να κάνω, πώς να ρυθμίσω τη ζωή μου, τι να προσέχω που σε τρομάζει, τι να αλλάξω που σε ανησυχεί, τι να αποφύγω για να είσαι εσύ καλά. Πολύ φοβάσαι τις λάθος επιλογές μου, πολύ φοβάσαι μην δεν προλάβω. Εσύ ξέρεις, λες. Είσαι μεγαλύτερη. Εσύ με πόσες ξάγρυπνες νύχτες έμαθες; Με πόσα δάκρυα; Με πόσους θανάτους; Με πόσες αγκαλιές; Με πόση αγάπη; Να σου πω εγώ κάτι; Δεν έμαθες να ζεις! Τίποτα δεν έμαθες! Μόνο να αποφεύγεις, να αρνείσαι, να εξορκίζεις, να εύχεσαι, να προσεύχεσαι, να σταυρώνεις τον αέρα, να μου σταυρώνεις το μέτωπο με λαδάκι από κάποιον άγιο, να με βοηθά. Όταν σε θέλω δίπλα μου είσαι πιο μακριά, λες και από εκεί θα με κρίνεις καλύτερα. Όταν σε θέλω μακριά μου, έρχεσαι τόσο κοντά που νιώθω ξανά πως πρέπει να μάθω κάτι που έπρεπε να ξέρω ήδη, αλλά είμαι τόσο μικρή, δεν προλαβαίνω, τόσο μεγάλη, πάλι δεν προλαβαίνω. Πάντα τυπική με τον χρόνο και τα προγράμματα. Πάντα τυπική με τα πρέπει σου. Ήθελα μόνο να μου πεις πως μ' αγαπάς ή έστω να το εννοήσεις ή έστω να το νιώσω. Ψέμματα: ήθελα απλά να μου το πεις! Ήθελα να μου πεις "εσύ ξέρεις". Ήθελα να με πιστέψεις. Ήθελα να σου αρέσω όπως είμαι. Ήθελα να μου μάθεις τον τρόπο να με αγαπώ. 'Ηθελα μια μέρα να λιώσω στο κλάμα μπροστά σου, μα δεν θα μου το επέτρεπες, κι εγώ, τυπικά ευγενική, θα το απέφευγα, μην σε στεναχωρήσω. Έχεις δει ποτέ πόσο άσχημη γίνομαι όταν κλαίω; Μην φοβάσαι, θα σε τρομάζω όσο μπορώ λιγότερο. Μα να ξέρεις πως χάνεις ένα σωρό πράγματα για μένα που δεν φαντάζεσαι... Θα σε εξέπληττα, όμως μάλλον δεν θα σου άρεσαν τέτοιες εκπλήξεις, ειδικά μετά από τόσα χρόνια.
Κρυώνω, ρίχνω κάτι στην πλάτη, φοράω τις κάλτσες, μα το ρίγος δεν περνά. Είχα καιρό να κλάψω κι έλεγα πως τη γλίτωσα... Δεν υπήρχε λόγος να μου τηλεφωνήσεις, γιατί ήξερες πως θα έλειπα. Θα ευχόσουν να μην είμαι εδώ, για να μην μου πεις όσα μου είπες, να κατεβάσεις το ακουστικό και να σου περάσει. Έπρεπε να το φανταστώ και να μην απαντήσω...

Όταν φεύγει κάποιος...

2009-03-31T16:38:00.002+03:00

Όταν φεύγει κάποιος, αφήνει ένα κενό στον χώρο, και λες και μπορείς να διακρίνεις το κενό του "για πάντα" από το κενό του "για λίγο". Ακόμα κι η σιωπή των δύο είναι διαφορετική. Όταν φεύγει κάποιος, φεύγει μια άποψη για τη ζωή, μια μυρωδιά, μια κίνηση, μια αύρα. Όταν φεύγει κάποιος, συνήθως έχει συννεφιά και δεν ακούγεται τίποτα. Μα κι αν έχει ήλιο, θα είναι αμείλικτα ψυχρός ή πυρωμένος. Πάλι δεν θα ακούγεται τίποτα. Όταν φεύγει κάποιος, η μορφή του καθώς ξεμακραίνει λες και σβήνεται, σαν να μην υπήρξε ποτέ. Όταν φεύγει κάποιος μοιάζει λίγο με θάνατο.

Αηδία!

2009-03-26T11:14:00.006+02:00

Φτάνει πια με τις λέξεις!
Ώρες-ώρες, στιγμές-στιγμές, μου έρχεται να πάρω και να τα σκίσω όλα, να τα κλείσω, να τα σβήσω... Ώρες-ώρες και στιγμές από αυτές με πιάνει μια αηδία, μια άρνηση, μια ναυτία...
Λέξεις, και σκέψεις και σχέδια και προθέσεις και αναγγελίες και ικεσίες και προτροπές και καλέσματα και συμβουλές και χέρια που απλώνονται εικονικά και πραγματικά και άνθρωποι που κρύβονται από πίσω και περπατάνε δίπλα μας και άλλα σχέδια και μετάνοιες και τραγούδια και στίχοι και αναμνήσεις και ξανά σχέδια και όνειρα και συγγνώμες και αρνήσεις και ενοχές και αναπάντητα και πάλι εκεί, στο ίδιο σημείο, σχεδόν όπως και πριν καιρό, με μικρές μετατοπίσεις μπρος και πίσω, πάνω και κάτω, μικρές προσθήκες ανθρώπων, μα ο,τι γίνεται πραγματικό χάνει τη δύναμή του να το ονειρευόμαστε και να το φανταζόμαστε, ο,τι είναι μακριά και μας τάζει -έστω και αν στο μυαλό μας μόνο συμβαίνει- ακόμα την κρατά. 'Αδικο, αλλά ποιος ασχολείται με αυτό τώρα; Μόνο όταν ανεπιστρεπτί το χάσουμε. Ναι, ανεπιστρεπτί! Ο,τι έζησες, έζησες, ο,τι χάνεις, το 'χασες, δεν γυρίζει, κι αν το κάνει, δεν θα είναι το ίδιο ή θα το κοιτάς και πάντα θα φοβάσαι, με την ίδια δύναμη που κάποτε το πόθησες, με την ίδια θα τρέμεις μην το χάσεις ξανά και δεν είσαι εσύ έτσι, σε ξέρω. Δεν ωφελεί...
Δεν έχει σημασία, μα μ' έχει πιάσει μια αηδία και ξέρω καλά τη νοσηρή της φύση.

Τα πράγματα...

2009-03-24T12:38:00.012+02:00

... "Κι όλο το μόχθο, τις γιορτές, τις αγκούσες, πενήντα, ογδόντα, εκατό χρόνων ... θαρρείτε πια πως τις παίρνετε μαζί σας, γιατί καρφώσατε όπως όπως μέσα σε σανιδένια μπατάλικα σεντούκια τα έπιπλα και το ρουχισμό και τα σκεύη σας και τίποτε θυμητικά μικροπράγματα. Και θα νομίζετε πως μια και κουβαλήσατε τα πράματα σώσατε μαζί τους τη χαρά και τους έρωτες και τις ελπίδες και τα μεθύσια. Τίποτα δε σώσατε. Μόνο άψυχα πράματα που κάποτε σταθήκαν μάρτυρες. Θα τα στήσετε κάτω από άλλον ουρανό και θα δείτε πως δε θα σας μιλούν, δε θα σας λένε αυτά που περιμένετε. Γιατί θα τα ζεσταίνουν άλλα χνώτα, άλλα βλέμματα, άλλες φωνές. Μη χάνεστε κι ακούστε που σας λέω. Μια ζωή που έζησες, την έζησες, δεν τη βρίσκεις αλλού. Γιατί την έζησες μέσα σε μυρουδιές, μέσα σε φώτα, μέσα σε ήλιους και βροχές, μέσα σ' ανθρώπους. Κι αυτά όλα θα μένουν πίσω σου και θα τ' αναζητάς. ....Θα λέτε: μάνα, και τούτη τη λεκάνη, πίσω μας θα την αφήσουμε; ....Τη λεκάνη και τα εικονίσματα μπορείτε να τα πάρετε. Ακόμα και το τραπέζι με τον κίτρινο μουσαμά. Και την Ουρανίτσα την ίδια μπορείτε να τη στείλετε αλλού. Μα η νύχτα μέσα στο γαϊδουροκαλόκαιρο, το φως της ασετυλίνης, τους δρόμους και το βουητό του μαχαλά, τα σπασμένα τζάμια και τις μεγάλες φωτισμένες γυάλες με το πράσινο και το κόκκινο νερό, το λαχάνιασμα του Γιούνες, το χαμόγελο του γιατρού, αυτά όλα θα μείνουν πίσω, δεν κλείνονται σε βαγόνια. Και δίχως αυτά τι παίρνετε μαζί σας; Τίποτα!".

Αριάγνη, Στρ. Τσίρκας

Ίχνη...

2009-03-23T13:32:00.011+02:00

Μην ξεχάσεις να μου αφήσεις κάτι, ο,τιδήποτε, ένα χαρτάκι με τα γράμματά σου, τα αποτυπώματα των δακτύλων σου σε ένα ποτήρι, το σημάδι ενός αντικειμένου που άλλαξε θέση, την εφημερίδα γυρισμένη σε διαφορετική σελίδα, τη μυρωδιά σου σε αναπάντεχα σημεία... Το σκοτάδι μοιάζει πιο βαθύ, όταν ανοίγεις μια πόρτα που κάποιος άφησε ξεκλείδωτη φεύγοντας.

Μαζί σου...

2009-03-17T09:49:00.028+02:00

Άντε να βάλεις μιαν εικόνα, άντε να στριμώξεις κι ένα βιντεάκι, άντε κι ένα play-pause ν' ακούσεις μια φωνή, γέμισε ο χώρος, λίγο η σκέψη, λίγο να θέλω να σου εξηγήσω ακριβώς τι εννοώ (ώρες-ώρες με πιάνει μιαν απίστευτη εμμονή στη λεπτομέρεια, και ξέρω πως δεν χρειάζεται), μα δεν φτάνει η πατερίτσα η δανεική, θέλω εμένα να σου δείξω, καθαρά, χωρίς μεσάζοντες τα χρώματα, τους ήχους, τις εικόνες, ίσως πάλι λίγο να βοηθάνε κι αυτά, αλλά η αλήθεια μου είναι γυμνή και είναι μπροστά σου, πότε στο βλέμμα μου, πότε στο σώμα μου, πότε σε 24 γράμματα τοποθετημένα μια έτσι μια αλλιώς, φτιάχνοντας άπειρα που σου είπα κι άλλα τόσα που δεν σου έχω πει κι άλλα τόσα που εννοούνται ή δεν λέγονται ή δεν πρόλαβα ακόμα. Δεν είμαι καλή στο να μιλώ, μπερδεύομαι, βγαίνουν πολλά μαζί και δεν έχω κριτήριο να διαλέξω. Και χτυπά η καρδιά μου στον παραμικρό ήχο, στην παραμικρή υποψία της παρουσίας σου, και δεν το φαντάζεσαι, αλλά σε περιμένω συνέχεια, κι όταν δεν το κάνω, νιώθω πάλι καλά να αισθάνομαι ότι θα είσαι καλά, ότι θα τη βρεις την άκρη μέσα σου, αν και θα δίσταζα να σου το ευχηθώ, στο έχω πει, κάποιοι άνθρωποι είναι ευλογημένοι και καταραμένοι να ψάχνουν δρόμους... Και σε βλέπω ξανά να φωτίζει το πρόσωπό σου ένας απογευματινός ήλιος στην ερημιά, και χαμογελάς, και μου μιλάς για σένα και για όσα σου αρέσουν, και είσαι τόσο όμορφος, τόσο φωτεινός όταν γελάς και σε λούζει ο ήλιος, και ξεχωρίζεις για πολλούς λόγους, όμως αυτός που μου έρχεται πρώτα πρώτα στο νου είναι ότι μαζί σου ποτέ δεν έχω δακρύσει, δεν ξέρω τι σημαίνει, αλλά σημαίνει κάτι, είμαι σίγουρη. Γιατί και πόνεσα και φοβήθηκα και μελαγχόλησα, μα δεν δάκρυσα... Ακόμα ψάχνω το γιατί κι έχω μείνει κολλημένη σε εκείνη την εικόνα σου με τον ήλιο στο πρόσωπο...

Τομές στον χρόνο

2009-03-16T12:55:00.030+02:00

Ξαπλώσαμε στο κρεβάτι πλαϊ στη σόμπα, δίπλα η μια στην άλλη, ήμαστε κοντά, αληθινά κοντά, παρόλα τα χρόνια που μας χώριζαν, παρότι ξέρω πως θα διαφωνούσαμε πάνω σε ζητήματα λιγότερο ή περισσότερο ουσιαστικά, από το αν γίνεται καλό το φαγητό στη χύτρα ταχύτητας, μέχρι το αν η αγάπη έχει μορφές και διάρκεια. Ούτως ή άλλως δεν θα επέμενα στο αντίθετο... Έτσι είμαι εγώ. Έπλεξε τα δάχτυλά της στα δικά μου κι άρχισε να μου μιλά. Το μυαλό μου έτρεξε για λίγο σε σκηνές στο μέλλον, αλλά το επανέφερα, να μην χάσω ούτε στιγμή από το τώρα. Η γιαγιά μου ξέρει να αγαπά αλλά και να μισεί με το ίδιο πάθος, όμως προτιμά να αγαπά, ξέρει να δίνει αλλά σπάνια ζητά, ξέρει να μαντεύει αλλά δεν θα σου το πει, ξέρει πως η δύναμη ξεκινά από το μυαλό και την καρδιά και σταματά στα χέρια και τα πόδια, ξέρει να σε μαλώνει, μα δεν σου θυμώνει, της αρέσει να χαϊδεύει τα λουλούδια και δεν θα ντραπεί να σου πει πως το κάνει, μα δεν ποτέ δεν θα μάλωνε ένα παιδάκι, ακόμη κι αν της τα έκοβε όλα, και θα έδιωχνε από την αυλή της μεμιάς όποιον το μάλωνε, γιατί έτσι είναι τα παιδιά, είναι σαν γυαλί, που άμα ραγίσει δεν ξανακολλά, δεν ξέρει όλα όσα κρύβω, μα ώρες-ώρες νιώθω πως θα μπορούσα να της πω τα πάντα, ίσως και να καταλάβαινε... Σταυρώσαμε τα πόδια ξαπλωμένες καθώς ήμαστε και τα λικνίζαμε με τον ρυθμό και την ένταση της κουβέντας. Θα μπορούσα να φοράω καφέ ναϋλον κάλτσες και να με φωνάξουν με το όνομά της, θα μπορούσε να φοράει μαύρες μακριές κάλτσες και την φωνάξουν με το δικό μου. Αν εστίαζες την προσοχή σου εκεί και μόνο, θα μπορούσες ίσως για μια μικρή στιγμή να μας μπερδέψεις.

(χμμ...)

2009-02-27T21:21:00.007+02:00

Μ' έπαιρνε από το χέρι η γιαγιά και κατηφορίζαμε για τον κήπο, πότε θα κοιτούσα μια πληγή στο γόνατο, πότε θα ένιωθα τη σκόνη να μπαίνει στα πέδιλα, πότε θα ένιωθα μια σταγόνα ιδρώτα να κυλά ανάμεσα στα στήθη μου, έκαιγε ο ήλιος στο σκούρο της μαντίλι, κι ας ήταν αργά το απόγευμα, κι ας ήξερες πως σε λίγο θα πιάσει εκείνο το δροσερό αεράκι που συνοδεύει τη δύση του ήλιου πίσω απ'τα βουνά. Σταματούσαμε σε μια ποτίστρα κι εγώ έπαιζα με τα βρύα κι έκλεινα το στόμιο της βρύσης με το χέρι μου, μόνο και μόνο για να δω το νερό να κατεβαίνει με ορμή, εκείνη με μάλωνε γλυκά κι έδενε ένα λάστιχο εκεί για να ποτίσει -αφού πρώτα βεβαιωνόταν πως είχαν περάσει όλα τα ζώα για να πιουν νερό. Πότε-πότε θα συναντούσαμε κανέναν βοσκό, που θα μας έλεγε καμιάν ιστορία για ένα αεροπλάνο που πέρασε χαμηλά και τον έκανε να σκύψει από τον φόβο του. Πότε θα μας σταματούσε μια γειτόνισσα για να ρωτήσει πώς παν οι ντομάτες, οι μελιτζάνες, οι πιπεριές και τα φασολάκια, "τίποτα φέτος, δεν θα 'χουμε να φάμε τον χειμώνα", πότε θα συζητούσαν για τις ντάλιες στον κήπο ή για τον χάμουργκα που έφαγε τις ρίζες και μαράζωσαν τα λουλούδια, ερωτήσεις πότε θα 'ρθουν και πότε θα φύγουν τα παιδιά, τι ώρα είναι η εκκλησία αύριο και τι ώρα θα χτυπήσει η καμπάνα,"έκανα γλυκό κεράσι, από αυτό που σου αρέσει Ιουλιτάκι, έλα το απόγευμα να φας", οι πόρτες πάντα ανοιχτές, μεσημέρια, απογεύματα, πρωινά -πότε άρχισαν να κλειδώνουν, αλήθεια;- χτυπάς ευγενικά, "έλα μέσα καλό μου, τι χτυπάς;", και σε υποδέχεται μια μεγάλη αγκαλιά που μυρίζει γλυκό ιδρώτα σε φανέλα, χώνεσαι μέσα της και δεν θες τίποτα άλλο για να χαμογελάσεις και να νιώσεις ασφαλής, σε κερνάν σοκολατάκια και παστάκια και κρύο νερό, δοκιμάζεις το φαγητό τους, φοράς σορτσάκι και κοντομάνικο κι έχεις τα μαλλιά σου λυτά, "θα κάψουν καρδιές αυτά τα μαλλιά μια μέρα", θυμάσαι και χαμογελάς, σαν έναν οιωνό που ψάχνεις να βρεις αν εκπληρώθηκε, κάθεσαι στο πεζούλι ή κάτω στον δρόμο, σε μαλώνουν, θα κρυώσεις, βάλε ένα μαξιλάρι, μα εσύ κοιτάς τον ουρανό, τα σύννεφα, το πρώτο αστέρι, το φεγγάρι, όλο ψηλά το κεφάλι, πάντα ψηλά, ακούς τα αηδόνια, σε φωνάζουν στον δρόμο, "άντε, έλα επιτέλους, πάμε για κρυφτό", μετά "για βόλτα", μετά "για ποτό", μετά για "να τα πούμε", μετά "θα είναι κι εκείνος άραγε;". Ξημερώνει και βλέπεις τον ήλιο από την άλλη πλευρά του ουρανού, πορτοκαλή, τεράστιο, έχεις πιει λίγο κι είσαι ακόμα πιο όμορφη από αυτό που λένε, πάλι κοιτάς το βουνό και κάνει κρύο, ρίχνεις το τζην στην πλάτη σου, "κάνε μας έναν καφέ", κι όσα θες είναι όλα εκεί. Όλα. Νιώθεις ευτυχισμένη. Κι είναι κι εκείνη στη ζωή σου. Το σπίτι σου είναι και στο σπίτι της, εκείνο το σπίτι, όχι αυτό τώρα, γι' αυτό δεν θες να πας, χτυπάς το τζάμι και βγαίνει η μουρίτσα της στο παράθυρο, "μπες μέσα, δεν είμαι έτοιμη", νευριάζεις, και τώρα ακόμα δεν έχει αλλάξει, πάντα εσύ την περιμένεις, αλλά δεν θυμώνεις ποτέ, την αγαπάς πολύ, την αγαπάς πάρα πολύ, μαζί ανάβετε κεράκια στους ταξιδεμένους και τους μιλάτε, εκείνοι χτυπάν τα τζαμάκια μόλις ανοίγετε την καγκελόπορτα και τους πείτε "ήρθαμε". Μετά χωρίζετε για λίγο κι η καθεμιά λέει τα δικά της στις δικιές της γωνιές, μόνη με εκείνον που..., μόνη με εκείνη που..., κι όταν τελειώσει η καθεμιά περιμένει τη φωνή της άλλης "τελείωσες; πάμε;", κι έχει ένα δάκρυ στα μάτια, που έμεινε, κι ένα στο μάγουλο, που σκούπισε, κι έχει μια γλυκιά μελαγχολία στο πρόσωπο, μα είναι λίγο πιο ανάλαφρη, κι ας αναστενάζει μια φορά -πάντα είναι δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί. Κάθεσαι στο παγκάκι και σε ζωγραφίζουν με πινελιές δυο μάτια, μα δεν σε αποχαιρετούν, "είναι και νύχτα"... αυτή η νύχτα, με το πυρωμένο τσιμέντο, με τους φόβους, με τα όνειρα... Είναι μέρα, ξαπλώνεις στα χόρτα και κοιτάς τον αέρα και τον ήλιο μες στα φύλλα των δέντρων, "μου αρέσει να τραγουδάω και να είμαι μόνη μου", "Ιουλίτα, θα έπρεπε να σου άρεσε ένας άνθρωπος", και θυμώνεις που σε "ξεγύμνωσε" με μια μόνο φράση. Ανεβαίνεις στο ποδήλατο και χάνεσαι, του τραγουδάς του μικρού δυνατά και του λες ότι τον αγαπάς, να μάθει να το ακούει, να μάθει να το λέει, κι εκείνος ντρέπεται που η θεία είναι λίγο "περίεργη φάση" (όμως θα το βάλει σε λέξεις 5 χρόνια μετά, τώρα δεν ξέρει γιατί, αλλά ντρέπεται, ίσως επειδή εκείνη δεν την νοιάζει ποιος την ακούει κι αν φαλτσάρει, τη νοιάζει που είναι μαζί και κάνουν μια βόλτα, και τον αγαπάει, "έλα, εσύ θα με προσέχεις, η θεία είναι μικρή και φοβάται"). Εκεί το βράδυ τα παράθυρα κλείνουν με κομμάτια ύφασμα που πιάνει εκείνη με πινέζες, ίσα που μπαίνει λίγο φως, ίσα για να μη φοβάσαι όσα ξέρεις ότι θα γίνουν στο ίδιο δωμάτιο. Εκεί νιώθεις τη μοναξιά που επιλέγεις να κρατήσεις όσο θες, επειδή ξέρεις ότι όλοι και όλα όσα θες είναι δίπλα σου. Όλα τα άλλα που λένε ότι έχεις, δεν τα θες πραγματικά. Εκεί
είναι η καρδιά σου, εκεί θες πάντα να επιστρέφεις, από εκεί να ξεκινάς, εκεί να θυμάσαι και να ξεχνάς, εκεί να κοιμάσαι και να ξυπνάς, εκεί ο χρόνος να πηγαινοέρχεται όσο θέλει, εκεί δεν σε νοιάζει, γιατί όλα είναι, όλα ΕΙΝΑΙ. Εκεί ζεις, εδώ υπάρχεις, εκεί είσαι, εδώ φαίνεσαι, εκεί χαίρεσαι, εδώ γελάς, εκεί ονειρεύεσαι, εδώ σχεδιάζεις, εκεί είσαι δυνατή, εδώ παλεύεις κάθε μέρα, κάθε στιγμή, με τον χειρότερο εχθρό σου, εσένα, εκεί γεμίζεις, εδώ αναζητάς, εκεί χρειάζεσαι, εδώ θέλεις, εκεί ξέρεις, εδώ αναρωτιέσαι, εκεί όλα έχουν φορτίο, έχουν θύμηση, έχουν βάθος στον χρόνο, έχουν ιστορία, εδώ ο χρόνος λες και δεν κουνιέται, και παρόλα αυτά οι ημερομηνίες σε προδίδουν. Εκεί είναι όλα απλά, μετρημένα, αρκετά, πάρα πολλά για σένα. Νιώθεις τυχερή. Χαμογελάς πλατιά. Μόνο εκεί χαμογελάς έτσι. Μόνο εκεί μπορείς να με δεις.

Ανάλογα...

2009-02-23T16:29:00.016+02:00

Η εσάρπα της
Κοίταξε το ρολόι στο κινητό της για τρίτη φορά. Δεν φορούσε ποτέ στο χέρι, κι ας της είχε κάνει δώρο τόσα κατά καιρούς. Ποτέ δεν του είπε ότι δεν της αρέσουν τα ρολόγια, για να μην τον στενοχωρέσει. Ποτέ δεν του είπε ότι δεν της άρεσε να κοιτά την ώρα κι ας ήταν πάντα συνεπής. 9:02. Το έβγαλε από την τσάντα και
το έβαλε στην τσέπη της, για να το νιώθει, αν τυχόν χτυπήσει. Πρώτα όμως βεβαιώθηκε ότι η δόνηση ήταν ενεργοποιημένη. "Γιατί άργησες ρε γαμώτο;", είπε, πιο πολύ στον εαυτό της, παρά σαν μια πρόβα για όταν τον έβλεπε. Ήξερε πως μόλις τον αντίκρυζε να πλησιάζει θα ξεχνούσε και κρύο και βροχή και ώρα και όλα... Όπως την πρώτη φορά. Πάνε ακριβώς 2 χρόνια. Μπήκε να καθίσει, θα τον έβλεπε από το παράθυρο, μόνο μην της θύμωνε που δεν τον περίμενε έξω, λίγα πράγματα τον θύμωναν, μα γι' αυτό σήμερα δεν ήξερε, δεν της έτυχε ποτέ να μπει κάπου μόνη. Έφταναν μαζί, με διαφορά δευτερολέπτων, με μια μικρή βόλτα πρώτα στο τετράγωνο, κι οι δυο τους χωριστά, μέχρι οι δείκτες να μετακινηθούν στην ακριβή ώρα του ραντεβού. Δεν το είχε κανείς από τους δυο ομολογήσει, μα έβαζε και το χέρι στη φωτιά ότι κι εκείνος έκανε ό,τι κι αυτή.
"Μια Paulaner Weiss, παρακαλώ". 'Εβγαλε το κινητό από την τσέπη της, είχε φασαρία, μπορεί και να μην το άκουγε εκεί, το ακούμπησε στο μπαρ, δίπλα στο ποτήρι, για να το βλέπει. Δεν της άρεσε να περιμένει, μα πιο πολύ την ενοχλούσε να την περιμένουν. Καλά που δεν ήταν αυτή η αργοπορημένη. Έκανε κρύο σήμερα. "Που να 'σαι;"... Το ρολόι του μαγαζιού χτύπησε 9 με καθυστέρηση 3 λεπτών. "Σταχτοπούτα", την αποκαλούσε, εξαιτίας της υπερβολικής της τυπικότητας με τον χρόνο και όχι μάλλον χάριν μιας παραμυθένιας φυσιογνωμίας που διέθετε. Από τότε που της το πρωτοείπε, κάθε φορά που άκουγε ρολόι τοίχου να χτυπά, ένιωθε
πως πρέπει να φύγει, πως ήδη είχε αργήσει, φανταζόταν τα ρούχα της να γίνονται κουρέλια, και την ψυχή της χωρίς λόγο να μαραζώνει. Μα το παραμύθι που τη μελαγχολούσε πιο πολύ αλλά και της άρεσε με έναν περίεργο τρόπο ήταν εκείνο της μικρής γοργόνας. Που έχασε τη φωνή της για να σώσει τον καλό της και δεν μπορούσε να του πει ούτε ότι εκείνη τον έσωσε ούτε ότι τον αγαπά. Πάντα αναρωτιόταν μικρή "γιατί δεν του το δείχνει με έναν άλλον τρόπο; Κι αυτός γιατί δεν καταλαβαίνει; Γιατί δεν βλέπει;". Μετά κατάλαβε ότι έτσι συμβαίνει και με την ευτυχία. Είναι πολλές φορές μπροστά μας κι εμείς κλείνουμε επιδεικτικά τα μάτια. Μας φωνάζει "εδώ είμαι, μπροστά σου, άπλωσε το χέρι και θα με κάνεις δική σου" κι εμείς στήνουμε εμπόδια, τον καιρό, την απόσταση, μια κουβέντα παραπάνω, ένα βλέμμα, την κούραση, τη δουλειά, τον χρόνο... Δικαιολογίες, κατασκευάσματα του νου... Ήπιε την πρώτη μεγάλη γουλιά, που πάντα απολάμβανε ανεξαρτήτως συνθηκών. Τριγύρω λαμπερά ποτήρια να κρέμονται, καπνός, παρέες στα τραπέζια, άλλοι γελαστοί, άλλοι στο μέσον μιας σοβαρής κουβέντας, μπουκωμένα στόματα, βλέμματα αδιάφορα, ματιές ηδονικές, κόκκινα κρασιά, μυρωδιές από μανιτάρια και ζυμαρικά, κορίτσια με ποδιές και άσπρα πουκάμισα, ερχόταν συχνά εδώ αλλά ποτέ δεν της μίλησαν σαν να την ξέρουν, ίσως και γι'αυτό να το επέλεγε ακόμα, της άρεσε να νιώθει οικεία μα και άγνωστη μαζί, κάποιες φορές. Αυτές τις φορές ερχόταν πάντα εδώ. "Τι θα πάρετε;" και ποτέ "το γνωστό;".
Ακριβώς δίπλα της ένας νεαρός, πάνω κάτω στα χρόνια της, πώς δεν τον είδε τόσην ώρα; Έπινε μπύρα και κάπνιζε. Κοίταξε ξανά το ρολόι. 9:07. Έστριψε το κορμί της για να κάτσει πιο ίσια στο μπαρ και έριξε κάτω τα πράγματά της, τα ριγμένα στην πλάτη της καρέκλας. "Κυρία, η εσάρπα σας", έκανε να την πιάσει εκείνος. Από πότε έγινε κυρία και από πότε φορούσε εσάρπα;

Το κασκόλ της
Μπήκε βιαστική και κατευθύνθηκε στο καμαρίνι (ο Θεός να το κάνει!), αφού πρώτα είπε μια βιαστική αλλά διόλου τυπική καλησπέρα στον περιπτερά απ' έξω. Κάτι πήγε να της πει, νόμισε, αλλά έτρεξε να προλάβει να ετοιμαστεί και δεν στάθηκε ούτε λεπτό. Είχαν παγώσει τα χέρια της. Πώς θα ήθελε να έμενε κουκουλωμένη στο σπίτι σήμερα... Η δουλειά της ήταν να κάνει τους άλλους να γελάνε, να δίνει χαρά. Κάθε μέρα καθόταν μπροστά στον καθρέφτη, κι αφού έριχνε μια πότε βιαστική πότε στοχαστική ματιά στα σημάδια του χρόνου στο πρόσωπό της, ξεκινούσε να βάφεται. Πρώτα έβαφε τα μάτια μ' ένα δάκρυ και μετά ζωγράφιζε ένα
τεράστιο χαμόγελο, να κρύβει καλά τη θλίψη μέσα της. Όταν τελείωνε η παράσταση έβγαζε τα ψεύτικα συναισθήματα μ' ένα βαμβάκι. Τόσο απλά. Φορούσε τότε το δικό της ντροπαλό, παιδικό χαμόγελο, έσκαβε τα μάτια της να βρει μια λάμψη που είχε χάσει από καιρό, να βρει ένα νόημα, να βρει τη δύναμη να σηκωθεί και να σχεδιάσει κάτι, να κλείσει πίσω της την πόρτα και να έχει έναν προορισμό. Τίποτα. Οι θεωρίες έλεγαν ότι εμείς δημιουργούμε την ευτυχία μας. Κάτι θα έκανε λάθος και πάλι, δεν μπορεί. Η συνταγή της ευτυχίας ήταν αυτή, μα ποιες ήταν οι οδηγίες εκτέλεσης; Η δική της ευτυχία ήταν μόνο μικρές σε διάρκεια στιγμές, τσιγκούνικα δοσμένες ή κλεμμένες. Το χαμόγελο στο στόμα και το δάκρυ κάτω από τα μάτια ήταν τα μόνα που ένιωθε πως μπορούσε να ελέγχει στη ζωή της, και τα δυο ζωγραφισμένα και
μετά σβησμένα. Καμμιά φορά θυμόταν τη μητέρα της καθώς άπλωνε το υγρό μεϊκ απ με ένα πινελάκι το πρωί πριν τη δουλειά, λίγο χρώμα στα μάγουλα, ένα κατακόκκινο κραγιόν που έστρωνε μεθοδικά με μια κίνηση των χειλιών προς τα μέσα, πριν την αγκαλιάσει για να φύγει (ή μήπως δεν την αγκάλιαζε;)."Μαμά, γερνάω", της ξέφυγε ψυθιριστά, αλλά το επανέλαβε δυνατά και στακάτα, να ακούσει τον ήχο του.Έκανε μια περίεργη αντανάκλαση στον καθρέφτη, αλλιώτικη από εκείνη που θα έκανε στον τοίχο, της φάνηκε ότι είδε τον ήχο να χτυπά στη σκόνη και το φως του γυαλιού και να επιστρέφει στο πρόσωπό της σαν σφαλιάρα. Να 'χε φάει μια δυο σφαλιάρες στη ζωή της που θυμόταν, αλλά αυτή ήταν η πιο ύπουλη. Σιγοψιθύρισε τη συνέχεια του τραγουδιού..."και τρέμω να 'μαι αυτό που χρόνια ανησυχείς, ωραία, νέα και ατυχής".... Ούτε ωραία, ούτε νέα, ούτε ατυχής ένιωθε, αλλά μόνη, απέραντα μόνη, αφάνταστα μόνη, απαράδεκτα μόνη, εξοντωτικά μόνη, ανέλπιδα μόνη. Σαν να μην υπήρξε ποτέ.
Ξεχάστηκε πάλι με τις σκέψεις και θα άργησε, αλλά όταν κοίταξε το ρολοϊ μες από τον ίδιο καθρέφτη είδε πως δεν είχαν περάσει παρά λίγα δευτερόλεπτα. Αναρωτήθηκε αν ισχύει αυτό που λένε πως, όταν κινδυνεύεις, βλέπεις τη ζωή σου σαν σε ταινία να ξετυλίγεται ξανά μπροστά σου. Ενδιαφέρον, προκλητικά ενδιαφέρον, σκέφτηκε. Κι αν όμως δεν ήταν έτσι; Αν έφευγε έτσι απλά, χωρίς εικόνες και μνήμες; Ούτε "κρίμα" δεν θα προλάβαινε να πει, αν
μετάνοιωνε... Θα το έλεγαν οι άλλοι, γέλασε αυτοσαρκαστικά. Τι κάθεται και σκέφτεται
βραδιάτικα, κι είναι κόσμος εκεί έξω που πρέπει να διασκεδάσει, είναι όλοι αυτοί που περιμένουν το χαμόγελό της, τις αδέξιες κινήσεις της σε σχοινιά και σκάλες, τα στραβοπατήματά της μες στα μεγάλα παπούτσια, τις πτώσεις της, "κοίτα, κοίτα, ένας
κλόουν, δες τι μεγάλη μύτη", "και γιατί κλαίει μαμά;", "δεν κλαίει", "μα αφού έχει ένα δάκρυ στο μάγουλό του" (κι η ίδια η μαμά ποτέ δεν το κατάλαβε γιατί ένα δάκρυ στο μάγουλο, μα δεν θα το ρωτούσε πια, τόσο δεδομένο της φαινόταν, ούτε θυμόταν αν το σκέφτηκε ποτέ ή αν το ρώτησε κι εκείνη κάποτε, τώρα μπορεί και να καταλάβαινε, μα δεν θα το εξηγούσε, ήταν νωρίς ακόμα για τέτοιες απαντήσεις, κι ήταν τόσο μικρό το σπλάχνο της ...). "Γιατί όλοι οι κλόουν έχουν ένα δάκρυ στο μάγουλο". period. "Κοίτα τώρα και μετά θα πάμε στα Goody's". Άκουσε ένα χτύπημα διστακτικό στην πόρτα. Το παιδί από το περίπτερο, ο... ("πώς τον λένε;") ... "Κοπελιά, το κασκόλ σου".

Τα παιδιά που αγαπιούνται...

2009-02-23T00:19:00.005+02:00

"Τα παιδιά που αγαπιούνται,
φιλιούνται όρθια,
μπροστά στις νυχτωμένες πόρτες.
Κι οι περαστικοί τα δείχνουν με το δάχτυλο.
Μα τα παιδιά που αγαπιούνται
δεν είναι εκεί για κανέναν"
(Ζακ Πρεβέρ)

Διαβάζεται δυνατά, χωρίς ανάσα

2009-02-15T20:12:00.004+02:00

Μαζεύω τα χαρτάκια μου, χαρτάκια από εδώ, χαρτάκια από εκεί, χαρτάκια στο ημερολόγιο, χαρτάκια στο "Μήπως" των Τσαλίκογλου και Καραπάνου (η τελευταία μας άφησε πρόσφατα, όχι από την "ασθένεια" που αντιμετώπιζε, και που μου είναι πολύ οικεία, μα πολύ οικεία...), χαρτάκια στις τσέπες του παντελονιού που πήγε και ήρθε ένα ταξίδι, άλλα θέλω να γράψω και άλλα γράφω στο τέλος, αφού με ξέρω, μόνο οι συνειρμοί μου δουλεύουν, χωρίς τελείες, μονοκοπανιά, να προλάβω να σου πω μην τελειώσει ο χρόνος, μη δεν αντέξεις, μην κουραστείς, μην θυμώσεις με μένα και με σένα, σ'αυτό το κείμενο δεν θα μπει ούτε μια τελεία, αν καταλάβεις κατάλαβες, αν μπερδευτείς ρώτα με, θα αφήσω το μυαλό μου να τρελαθεί, γιατί τόσες μέρες το ζόρισα να προσπαθώ να βάλω σε μια τάξη πράγματα, δεν μου πάει, δεν μπορώ, αν τα καταφέρω θα είναι με μεγάλο κόστος, αλλά κάπως πρέπει να συνεχίσω τη μέρα μου, γιατί από τη στιγμή που σε άφησα προσπαθώ να κοιμηθώ, να γελάσω, να δουλέψω, να λειτουργήσω, και το μόνο που καταφέρνω είναι να γράφω ασύστολα, όχι μανιακά, ούτε καταθλιπτικά, ούτε μανιοκαταθλιπτικά, είναι μια μανία μες στην κατάθλιψη και μια κατάθλιψη μες στη μανία, όχι, δεν θα μπει τελεία, θα σε παρασύρω, να μην πάρεις ανάσα, να σου πω ότι πέθανα και γεννήθηκα πολλές φορές εδώ και μερες, όχι στα αστεία, ούτε τόσο τραγικά όσο ακούγεται, ούτε τόσο λογοτεχνικά, τίποτα δεν δούλεψε σε βάθος χρόνου, όχι σε βάθος ημερών, ούτε καν σε βάθος ωρών, ούτε λεπτών (εκεί κάπως τα κατάφερνα καλύτερα), μην φοβάσαι, σου είπα, μην φοβηθείς, θα σε προσέχω, μην φοβάσαι...., τρέξε, Ιουλίτα, τρέξε, μην σταματάς, μην σβήνεις, πες μου για εκείνον, εκείνον που δεν ήρθε μαζί σου αλλά εσύ τον κουβαλάς, εκείνον που άφησες μόνο του και έφυγες εξίσου μόνη, και δεν είχες ούτε έχεις ούτε θα αποκτήσεις έναν διακόπτη on-off να γελάς, ενώ θέλεις να κλάψεις, να φεύγεις, ενώ θες να μείνεις, και ούτε "κουλ" μπορείς να είσαι ούτε "κυριλλέ", κι ας έτσι πρέπει να είσαι για να συνεχίσεις, και σε μένα μιλάω και σε σένα, δεν σου αξίζει, σε σένα μιλάω, έλεγα για τα χαρτάκια που έχασα τη σειρά τους κι ας έβαλα αριθμούς, γιατί τόσα θέλω να σου πω και δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω πότε, δεν ξέρω αν, δεν ξέρω γιατί, αν με διαβάσεις να ξέρεις πως είναι πολύ περισσότερα, το ξέρεις λες, θα σε εμπιστευτώ, θα σε πιστέψω, θα κάνω λάθη από αφέλεια ή βλακεία ή ενθουσιασμό ή ανάγκη ή τρέλα, μα ποτέ δεν έπαιξα στρατηγική, δεν ξέρω πώς το κάνουν αυτό, λέω "δεν θα" και κάνω, λέω "θα" και δεν κάνω, δεν θα σου κρύψω τίποτα, δεν έχω κάτι να σου κρύψω, μικρά αστεία πράγματα ίσως, όπως ότι θέλω έναν καφέ first thing in the morning αλλά δεν τον ήπια για να μην σε αφήσω ούτε λεπτό μόνο, ότι το πρώτο πρωί ήθελα να σου πω εκείνο που σου είπα μια μέρα μετά και φάνηκε σαν να ζητιάνευα την απάντηση (δεν ήταν έτσι), ότι τα μάτια σου στη νύχτα είναι ακόμα πιο όμορφα, ότι ποτέ δεν σκέφτηκα να σε βρίσω ή να σε αφήσω ούτε καν για ένα λεπτό, ότι κάθε αισθητή απουσία σου με τρόμαζε σαν τον θάνατο (κι ας έκανα ασκήσεις για να τον συνηθίσω), δεν μπορώ να σταματήσω, συγχώρεσέ με, εύχομαι να μπορούσα να πάρω κομμάτι από τον πόνο σου, αν και εμείς μωρό μου είμαστε ευλογημένοι και καταραμένοι να πονάμε (συγγνώμη και για τον πληθυντικό, αν πέφτω έξω), πάλι ξέχασα τι έλεγα, δεν θα το ψάξω, πρόλαβα να μετρήσω πολλές στιγμές ευτυχίας στα δάχτυλά μου κι όταν είδα ότι δεν ήταν αρκετά κοίταξα τα αστέρια, είχε συννεφιά αλλά μπορούσες να δεις ότι τουλάχιστον ήταν περισσότερα από δέκα, πρόσθεσε και το καθρέφτισμά τους στο ποτάμι, ότι σε μύριζα για μέρες μετά όχι πάνω μου, αλλά μέσα μου (απίστευτο), ότι πάλεψα κι ακόμη παλεύω να βάλω σε μια σειρά τη σκέψη, το μυαλό, τα χαρτάκια μου, τα λόγια μου, τις αντιδράσεις μου, δεν γκρινιάζω, απλά μου λείπεις, ξέρω ότι είναι εγωιστικό, αλλά μην νομίσεις ούτε λεπτό ότι σκέφτομαι μόνο εμένα, όχι ότι μπορώ να σε βοηθήσω ούτε ότι το έχεις ανάγκη με τέτοιον τρόπο, προς το παρόν δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο, πάλι μαλακίες λέω, παρασκέφτομαι και δεν πρέπει, έλεγα για εκείνα ντε τα χαρτάκια, που πηγαινοέρχονται από εδώ και από κει, καμμιά μέρα δεν ήταν ίδια με την προηγούμενη, κάθε μέρα μάθαινα κάτι για σένα και είμαι σίγουρη ότι πάλι είμαι μακριά από εσένα, είμαι σίγουρη ότι κρατάς το προπύργιο των αμυνών σου καλά φυλαγμένο, γιατί έτσι θα σωθείς, θα ευχόμουν να σε γνωρίσω χωρίς αυτές, εύχομαι να μου τις κρύβεις που και που, να σε βλέπω γυμνό, παραδομένο, σε λόγια και πράξεις, σε λόγια και πράξεις, σε λόγια και πράξεις, θυμάμαι στιγμές και κόλλησα να λέω τα ίδια, γέμισα τον χρόνο με στιγμές μαζί σου όπως το νερό γεμίζει κάθε κενό, δεν κουράστηκα, δεν θύμωσα παρά για να προστατευτώ, δεν σταμάτησα να σκέφτομαι παρά για καταφέρω να σηκωθώ από το κρεβάρι, δεν έσβησα παρά για να καθαρογράψω, δεν ξέχασα...

Πάρτε τα όλα!

2009-02-12T18:32:00.042+02:00

Απορώ γιατί χρειαζόμαστε σημάδια του παρελθόντος, φωτογραφίες, ταινίες, κάτι που μου έγραψες και το κράτησα, κάτι που σου έπεσε και το άρπαξα, αναμνηστικά και άλλα τέτοια... Αφού το παρελθόν έχει δική του βούληση και επιστρέφει βασανιστικά μόνο για να μας θυμίζει πράγματα που τελείωσαν, λόγια που ειπώθηκαν και επαναλαμβάνονται στα αυτιά μου όταν δεν θέλω, όταν θέλω να μην σκέφτομαι, όταν θέλω να μην θυμάμαι. Ίσως τέτοια σημάδια να υπάρχουν για να μας λένε ότι έτσι ήταν κι όχι αλλιώς, για να βάζουν όρια εκεί που του μυαλό τα χάνει... Κι άντε, όλα αυτά μπορείς να τα σκίσεις, να τα σπάσεις, να τα πετάξεις, να επιλέξεις να πάψεις να τα βλέπεις ζωντανά μπροστά σου, ακόμη ακόμη και να τα εκδικηθείς (αν και δεν πρόκειται να το κάνεις, σε ξέρω δα), τι γίνεται όμως με τις μνήμες που χορεύουν τρελούς χορούς στο κεφάλι σου και διαλέγουν να το κάνουν με τον πιο έντονο ρυθμό; Ούτε αυτόν μπορείς να ελέγξεις, ούτε πότε έρχονται, ούτε πότε φεύγουν. Σε ποδοπατάνε, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, ούτε καν να τρέξεις, μόνο να κλείσεις τα μάτια και να προσπαθήσεις να κοιμηθείς, μόνο αυτό σε σώζει -προσωρινά. Όταν ξυπνήσεις θα σε περιμένουν ακριβώς απέναντι, με τα χέρια σταυρωμένα και τη χαιρεκακία ζωγραφισμένη στα ακούραστα πρόσωπά τους "ξύπνησες; χόρευε τώρα"! "δεν θέλω, φύγετε, κουράστηκα"!, "θα χορέψεις μαζί μας θες δεν θες, δεν θα σε αφήσουμε σε ησυχία, στον λόγο μας, θα σε εξοντώσουμε...". Δεν γίνεται, δεν μπορώ... Τι νόημα έχει να θυμάμαι; Κάποτε παρακαλούσα να μου αφήσουν τις αναμνήσεις μου ακόμα κι αν μου πάρουν τα πάντα. Άλλαξα γνώμη. Πονάει να θυμάσαι. Σβήστε τα ίχνη μου, δώστε μου μόνο μια άδεια μέρα να ζήσω, ένα άδειο κεφάλι, ένα ελεύθερο μυαλό, πάρτε τα τετράδιά μου, τα ημερολόγια, πετάξτε, σκίστε, κάψτε, θέλω χώρο, θέλω αέρα, θέλω ένα παράθυρο ανοιχτό με μια κουρτίνα να κουνιέται στο αεράκι μιας άνοιξης καινούριας -από που ήρθε προχτές αυτή η μυρωδιά από αμυγδαλιές; Όχι Της άνοιξης αλλά Μιας καινούριας άνοιξης, γιατί με κούρασαν κι αυτά τα σούρτα φέρτα των εποχών, μου θυμίζουν ότι πάλι τίποτα δεν έκανα παρά κύκλους γύρω από το ίδιο σημείο -ίσως με μικρές μετατοπίσεις. Πάρτε λοιπόν και τους κύκλους μου και κάντε τους τετράγωνα, τρίγωνα, δώστε μου μια αρμονία, παίξτε μαζί μου, δοκιμάστε, δεν έχω άλλο να περιμένω. Σας αφήνομαι. Μόνο γρήγορα. Δεν θα αντέξω και πολύ. Όταν με ρώτησε γιατί δεν σβήνω, είπα "για να θυμάμαι" ... Σπουδαία απάντηση, δεν βρίσκεις; "Για να θυμάμαι"....Για πες μας τώρα κυρία έξυπνη, πώς καταφέρνει κανείς να ξεχνά; Καλά τα είπε το Τέλσον, τώρα το κατάλαβα...."Δεν έχει σημασία τι μπορώ να θυμάμαι, αυτό που με απασχολεί περισσότερο είναι αυτά που δεν μπορώ να ξεχάσω", κάπως έτσι νομίζω το είπε.
Δεν μπορώ να ανταγωνίζομαι, κουράστηκα να κοιτάω κατάματα αντιπάλους, κουράστηκα να μετράω την ταχύτητα και την αντοχή μου. Γι' αυτό και δεν στέριωσα σε ατομικά αθλήματα. Κουράστηκα να με συγκρίνουν, να με δοκιμάζουν. Βαθειά μέσα μου θα ήθελα να είμαι μοναδική, αλλά σίγουρα δεν είμαι. Κουράστηκα να μου δίνουν και μετά να μου παίρνουν, κουράστηκα να διαγράφω αέναα την τροχιά των ίδιων κύκλων, και, να στο πω, κουράστηκα να κουράζω. Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Μα για τώρα πνίγομαι. Γι' αυτό αφήστε με στην (αν)ησυχία μου, εσείς ταξιδέψτε με κάθε τρόπο το μυαλό και το σώμα σας, αρχίστε πάλι από την αρχή, εμένα θυμώστε μου, ψάξτε με, ονειρευτείτε με, κάντε με ό,τι θέλετε. Χαρίστε μου ένα όνειρο και μετά ξεχάστε με. Μόνο πείτε μου πώς να το κάνω κι εγώ...

Προσθήκη εκ των υστέρων: Κι όμως, σήμερα θα ήθελα να τρέξω ένα ογδοντάρι, να τα δώσω όλα από την εκκίνηση, και με κομμένη την ανάσα να πέσω πάνω στο μαλακό στρώμα του τέρματος, και μετά να ξαναξεκινήσω. Αυτό μου άρεσε και τότε, αυτό και τώρα: οι ενάρξεις.

Μόνη

2009-02-08T12:49:00.005+02:00

Είχε κοιμηθεί έναν ύπνο χωρίς όνειρα. Ο ήλιος που έκαιγε έξω την άφηνε παγερά αδιάφορη. Στους δικούς της κήπους περπατούσε μόνη, κλωτσούσε πετραδάκια στο δρόμο της και χάζευε έναν ορίζοντα που είχε μια γραμμή σαν τέλος, λες κι αν έφτανε ποτέ μέχρι εκεί και κοιτούσε κάτω, θα ξεκινούσε σε μια νέα διάσταση, ίσως να ήταν μια άλλη, ίσως η ζωή της να ήταν αλλιώς, ίσως να πέθαινε και να ξαναγεννιόταν, ίσως μόλις να ανέτελε η ζωή της κι ίσως πάλι να μην υπήρχε μετά, να ήταν ένας τρόπος αυτός να αντιληφθεί ότι κανένα μεγάλο μυστικό δεν κρύβει η ζωή, πλην του πεπερασμένου της. Στα παλιά τα χρόνια την έντυναν με καθαρές πυζάμες και την έβαζαν στο κρεβάτι, την σκέπαζαν, της χαϊδευαν τα μαλλιά, της έδιναν ένα φιλί, της έκαναν στο μέτωπο έναν σταυρό, της έλεγαν καληνύχτα και της έσβηναν το φως. Ύστερα έκλεινε η πόρτα. Τον ίδιο σταυρό της ζωγράφιζε εκείνη στον αέρα, όταν ξυπνούσε τρομαγμένη από ένα κακό όνειρο και προσπαθούσε να τη φωνάξει. Τότε μάλλον την καταλάβαιναν καλύτερα, ίσως να ήταν πιο απλή, ίσως να ήταν πιο διάφανη, τώρα δεν φωνάζει κανέναν στον ύπνο, ούτε καν εκείνη, ή είναι που της είπαν πως μεγάλωσε πλέον ή είναι που νιώθει ακόμα πιο μόνη.

Θέλω!

2009-01-28T10:19:00.024+02:00

Θέλω να έρθεις αθόρυβα από πίσω μου και να με αγκαλιάσεις από τη μέση τρυφερά, να βάλεις το πρόσωπό σου στο λαιμό μου και να μου ψιθυρίσεις πως με θες ή απλά να αναπνέεις ή απλά να είσαι εκεί και να νιώθουμε ο ένας την παρουσία και τη ζέστη του άλλου. Θα χαϊδεύω τα χέρια σου με τα δικά μου, θα χαμογελώ γνωρίζοντας ότι είσαι καλά δίπλα μου, θα διακόψω την κουβέντα μου χωρίς να ζητήσω "συγγνώμη" και θα γυρίσω να σου δώσω ένα φιλί, όχι στα πεταχτά, όχι καθόλου, δεν τα ξανακάνω αυτά τα λάθη, αυτή τη φορά θα πάψουν όλα γύρω μου, οι θόρυβοι θα σταματήσουν, οι εικόνες θα ξεθωριάσουν, θα είσαι μόνο εσύ κι εγώ, δεν θα αφήσω καμία στιγμή να πάει χαμένη, δεν θα αφήσω κανένα "μη" ή "πρέπει". Θα κάνω αυτό που θέλω.

Αν είναι να ΄ρθει, θε να ΄ρθεί...

2009-01-25T12:26:00.007+02:00

Α! τι ωφελεί να καρτεράς όρθιος στην πόρτα του σπιτιού
και με τα μάτια στους νεκρούς τους δρόμους στυλωμένα,
αν είναι νά ’ρθει θε να ’ρθεί, δίχως να νιώσεις από πού,
και πίσω σου πλησιάζοντας με βήματα σβημένα

θε να σου κλείσει απαλά με τ' άσπρα χέρια της τα δυο
τα μάτια που κουράστηκαν τους δρόμους να κοιτάνε
κι όταν, γελώντας, να της πεις θα σε ρωτήσει: "ποια είμαι εγώ;"
απ' της καρδιάς το σκίρτημα θα καταλάβεις ποια ’ναι.

Δεν ωφελεί να καρτεράς! Αν είναι νά ’ρθει, θε να ’ρθεί
κλειστά όλα νά ’ναι, αντίκρυ σου να στέκεται θα δεις ορθή
κι ανοίγοντας τα χέρια της πρώτη θα σ' αγκαλιάσει.

Αλλιώς, κι αν είναι ολόφωτο το σπίτι για να την δεχτείς
κι έτσι ως την δεις τρέξεις σ' αυτήν κι ομπρός στα πόδια της συρθείς,
αν είναι νά ’ρθει θε να ’ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει.

Η αγάπη, Κ. Ουράνης

Αναμονή... (ή Όσα χωράνε στις στιγμές...)

2009-01-22T12:05:00.059+02:00

Πριν λίγο καιρό (γιατί ήδη από τότε περίμενα) θα περίμενα μέρες, μετά οι μέρες έγιναν ώρες και τώρα πια σε περιμένω κάθε στιγμή. Κάθε ρήμα που συνοδεύει την ανάγκη μου για σένα καταλαμβάνει πλέον κάθε στιγμή, σε θέλω, μου λείπεις, σε ψάχνω, σε αναμένω, σε σκέφτομαι, σε φαντάζομαι, σε θυμάμαι.... Πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους που μπορούν με τα λόγια ή τα γραπτά τους να σπάσουν μια στιγμή σε χίλια κομμάτια και να αναλύσουν κάθε ένα από αυτά σαν να αξίζει για όλες τις στιγμές μαζί και να τις χωρά, αυτούς που παίρνουν μια συχνά απειροελάχιστη διάρκεια του χρόνου, ίσαμε το κλικ μιας κάμερας, και την ακινητοποιούν, την επεκτείνουν, τη γεμίζουν με συναισθήματα, επιθυμίες, φόβους, ανάγκες.... Να μπορείς να γράψεις όχι για τις στιγμές, μα για όσα χωράνε σε αυτές, για όσα χωράνε μες στη στιγμή που σ' έκαψε ο καφές που σήκωσες βιαστικά να πιεις για να προλάβεις, στη στιγμή που τον πρωτοαντίκρυσες να πλησιάζει μες στη νύχτα με βήματα σχεδόν χορευτικά, στη στιγμή που έσβησες το τσιγάρο σου σε ένα χάρτινο ποτήρι σε κάποιον κρύο σταθμό που σε έδιωχνε το ξημέρωμα, στη στιγμή που σε κοίταξε εκείνη, κι ενώ δεν στο είπε, ήξερες πως σε χρειάζεται, στη στιγμή που όλα βαθαίνουν όταν κοιτάς τα μάτια του, στη στιγμή που σε σφίγγει μια μικρή αγκαλιά που δεν χωράς, μα εκείνη δεν το ξέρει και δεν τη νοιάζει, και πόσο θες να τη σφίξεις κι άλλο δυνατά και να της πεις να μην ακούσει κανέναν καθώς μεγαλώνει, μόνο την καρδιά της, κι όσο κι αν μεγαλώσει να μείνει πάλι μικρή, μπορεί να το κάνει αυτό για σένα;, στη στιγμή που σε χτυπά το πρώτο αεράκι της άνοιξης μες στο χειμώνα, στη στιγμή που αναρωτιέσαι "ονειρεύομαι ή μόλις ξύπνησα;", στη στιγμή που το ανέλπιδο προστατεύεται μήπως και τη γλιτώσει -και καλά κάνει, ίσως και να το καταφέρει, στη στιγμή που στρίβεις εδώ κι όχι εκεί, κι ίσως κάτι άλλο να χάνεις από αυτό που περίμενες να χάσεις και κάτι άλλο να βρίσκεις από αυτό που δεν περίμενες να βρεις, στην καθοριστική στιγμή που αποφασίζεις να πατήσεις το κλικ και κάποιος να σε διαβάσει σε mail, σε blog, σε comment, σε sms, στη στιγμή που μετανιώνεις και αυτό το όποιο κλικ δεν μπορεί να ξε-γίνει, κι εσύ αντιλαμβάνεσαι ξανά ότι δεν μπορείς να γυρίσεις τον χρόνο πίσω -μεγάλωσες και δεν λες να το καταλάβεις, μα ευτυχώς δεν έχασες ο,τι ευχήθηκες σε εκείνη τη μικρή αγκαλιά να θυμάται από σένα, όπως δεν έχασες τον δικό σου μοναδικό τρόπο να κοιτάς ή να αγγίζεις κάτι ή κάποιον αγαπημένο, στη στιγμή που οι στιγμές σου βγαίνουν στο φως και ανασαίνουν και ξανακρύβονται σε βυθούς του μυαλού σου και τις χάνεις και δεν ξέρεις καν ότι υπάρχουν, ούτε πού είναι, ούτε πόσες, ούτε ποιες, στη μαγική στιγμή που ένα κλικ μιας αφορμής θα τραβήξει το σκοινί, θα πέσουν τα όποια προσωπεία, θα ανοίξει η κουίντα κι εσύ θα ζήσεις και πάλι την αλήθεια σου από εκεί που την άφησες, σαν να μην πέρασε μια μέρα, θα ξανασυναντηθείς με εκείνη που είσαι, θα της χαμογελάσεις και θα την ξαναχάσεις, για λίγο ή για πολύ, ίσαμε να σου λείψει τόσο που θα έρθει εκείνη να σε βρει. "Ευτυχία είναι το να σε ξαναβρίσκω", θα προλάβεις μόνο να της πεις πριν φύγει ή θα το καταλάβει κοιτώντας σε.

Στον Μπίλλυ.

2009-01-08T14:39:00.003+02:00

Δούλευε ηλεκτρολόγος σε οικοδομές, τον φώναζαν στις 10 το βράδυ στο γήπεδο, να είναι σε επιφυλακή μην τυχόν πέσει το ρεύμα και εξαγριωθούν οι οπαδοί (με τόσο κόπο είχε καταφέρει η ομάδα να ανεβεί στην Α΄Εθνική, αυτό τους έλειπε τώρα!), στόλιζε με λαμπάκια χριστουγεννιάτικα και «καλή χρονιά» κολώνες, μέχρι και στο απομακρυσμένο χωριό της γιαγιάς του τον ειδοποίησαν να πάει, όταν σκοτείνιασε ο κεντρικός δρόμος από βλάβη (κάποτε αυτό δεν θα ενοχλούσε κανέναν, τώρα ο κόσμος θέλει πολύ φως για να νομίζει ότι βλέπει). Ποτέ δεν έδειχνε κουρασμένος και ποτέ δεν παραπονέθηκε ότι κουράστηκε, ποτέ δεν πίεσε για τα ένσημα, έκανε υπομονή λίγο καιρό μέχρι να σταθεροποιηθεί η κατάσταση, αρκεί που τα λεφτά ήταν στην ώρα τους. Δεν θύμωνε συχνά, αλλά ήξερε πώς θυμώνουν και είμαι σίγουρη ότι μπορούσε κιόλας να το κάνει. Συνήθως χαμογελούσε, ένα χαμόγελο σίγουρο, πιο σπάνια γελούσε δυνατά, όχι ότι ήταν θλιμμένος (το αντίθετο), ήταν σαν να δίσταζε, σαν να μην ήθελε να τραβήξει την προσοχή, αν ήταν μαθηματικός όρος θα ήταν ο μέσος όρος, αν ήταν όρος της φυσικής θα ήταν μια σταθερά. Δεν μιλούσε πολύ, αν και είχε μια ωραία φωνή, που πάντα μπέρδευες στο τηλέφωνο με εκείνη ενός παλιού έρωτά σου. Σου έλεγε τρυφερά «τι κάνεις κούκλα;» και θα του άρεσε αν τα μαλλιά σου ήταν κοντό καρέ. Ποτέ δεν παραπονέθηκε, ήταν ευχαριστημένος με όσα είχε, όχι ότι δεν είχε σχέδια, όχι ότι δεν κοιτούσε το μέλλον, απλά δεν έκανε και σπουδαία όνειρα, ίσως και να μην ήξερε πώς είναι αυτά. Έπινε το ίδιο ποτό, βότκα σκέτη, χωρίς πάγους και χυμούς, ένα ποτήρι καθαρό, με μετρημένη την ποσότητα. Δεν τον είδες ποτέ να μεθάει, ποτέ! Κι είσαι σίγουρη ότι έβγαινε, ότι περνούσε καλά, ότι διασκέδαζε, όχι ότι κάνατε και παρέα, δεν είχες πολλά να πεις μαζί του, ποτέ δεν τον πήρες τηλέφωνο, παρά για να του ευχηθείς για τη γιορτή του, όχι ότι δεν τον νοιαζόσουν, ίσα ίσα, τον θαύμαζες. Δεν ήξερε ξένες γλώσσες, με τη βία τελείωσε το σχολείο, δεν ταξίδεψε μακριά, ανέβηκε βέβαια σε καράβι, την πρώτη φορά με το παλιό, μεταχειρισμένο αυτοκίνητό του, τη δεύτερη με το καινούριο, δυνατό, σταθερό, στιβαρό, που χαιρόσουν να το τρέχεις. Όταν στο πρωτόδειξε, αναρωτήθηκες ποια κοπέλα δεν θα γούσταρε να κάθεται συνοδηγός ή ποια κοπέλα δεν θα τον πρόσεχε μέσα σε αυτό, δεν ήταν άσχημο παιδί, απλά διστακτικό, δεν θα του πήγαινε να κάνει μπαντιές αν και το σήκωνε το αμάξι, ποτέ δεν θα του έδινες σημασία, ήταν ένας από όλους εκείνους τους τύπους που δεν θα έγραφε κανείς γι’αυτόν, παρά για να υμνήσει το «απαρατήρητος». Μια μέρα που περνούσε με το αμάξι την συνάντησε. Του είχαν πει γι’ αυτήν, ήσυχη κοπέλα, της είχαν μιλήσει γι’ αυτόν, καλό παιδί και τέτοια. Καλοκαίρι ήταν, είχε ανοιχτό το παράθυρο, άνοιξε και το στόμα να της πει ένα γεια κι ας μην την ήξερε, δίστασε στο τέλος, την προσπέρασε, μετά το μετάνιωσε. Προχτές την ξανασυνάντησε, όμορφη κοπέλα, του ‘φαγαν και τα αυτιά, να τη γνωρίσεις, όχι πως δεν ήθελε, εκείνη έβγαινε από ένα κομμωτήριο, εκείνος περνούσε πάλι απ’ έξω τυχαία, χειμώνας, άνοιξε το παράθυρο και μαζί με τον κρύο αέρα του ήρθε το άρωμά της και τον αγκάλιασε. Κάτι ζεστό του χαϊδεψε την καρδιά κι άρχισε να χτυπά δυνατά, φοβήθηκε πως θα φαινόταν πάνω από τη φόρμα της δουλειάς, ακόμα και πάνω από το μπουφάν, ευτυχώς δεν του έσβησε το αμάξι, στα κλάσματα του δευτερολέπτου μέχρι να της πει «να σε πάω σπίτι;» σκέφτηκε τους δυο τους να γελάνε, να τρέχουνε σε δρόμους, να φιλιούνται, να ερωτεύονται…

Πώς;

2009-01-05T10:17:00.012+02:00

Πώς να γράψεις για τις εικόνες, τους ήχους και τις μυρωδιές; Πώς να περιγράψεις τον έρωτα; Πώς να σταματήσεις τον χρόνο; Πώς να αθροίσεις τις στιγμές ή να τις πολλαπλασιάσεις; Πώς να τις ταξινομήσεις; Πώς να τις διαιρέσεις; (Ο μέσος όρος δεν υπάρχει, μόνο ακραίες τιμές). Πώς γίνεται να μετράς αντίστροφα και όλα να απομακρύνονται αντί να πλησιάζουν; Πώς είναι άλλοτε να μην σου φτάνουν οι ώρες, οι μέρες, κι άλλοτε να σου φτάνει μια στιγμή και να χωράει τα πάντα; Μάθε μου πώς να εκτιμώ την αξία των λεπτών, μάθε μου πώς και πού να αποτυπώνω την ώρα που σου κρατώ το χέρι, που σε κοιτώ στα μάτια, που μου ανήκεις και σου ανήκω, την επιθυμία μου να σκουπίσω τον ιδρώτα που γυαλίζει στο μέτωπό σου, τα χέρια σου όπως χορεύουν στο σκοτάδι, το βλέμμα, τη φωνή, το χαμόγελο, το άρωμα, τη ζέστη σου...Για τον πόνο μπορώ να μιλήσω πιο εύκολα, τον έρωτα τον ζω...